[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Εκπτώσεις στα εργασιακά δικαιώματα

ΜΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ και οφείλω να το μεταφέρω. Το περιστατικό συνέβη στην τελευταία πανεργατική απεργία: σε κατάστημα μεγάλης αλυσίδας λιανεμπορίου οι εργαζόμενοι πήραν εντολή από τους προϊσταμένους τους να προσέλθουν στην εργασία τους με δύο ώρες καθυστέρηση. Ο λόγος; Ομάδες περιφρούρησης της απεργίας θα πραγματοποιούσαν από τις 9 έως τις 11 το πρωί εφόδους σε εμπορικά καταστήματα προκειμένου να διαπιστώσουν αν γινόταν σεβαστό το δικαίωμα των εργαζομένων σε αυτά να απεργήσουν. Το κατάστημα ήταν κλειστό από τις 9 έως τις 11 το πρωί δίνοντας την εικόνα- σε όσους περιφρουρούσαν την απεργία- ότι οι εργαζόμενοι απεργούσαν. Στις 11 το κατάστημα άνοιξε κανονικά. Και όχι μόνο αυτό. Οι εργαζόμενοι αναγκάσθηκαν να καλύψουν τις πρώτες «χαμένες» ώρες δουλειάς με την παραμονή τους στον χώρο εργασίας και μετά το κλείσιμο του καταστήματος το βράδυ.

Από άλλο κατάστημα λιανικών πωλήσεων μου μεταφέρθηκε το εξής περιστατικό: νεαρή εργαζόμενη που «έκανε το λάθος» να μείνει έγκυος, παρέμεινε στην πρώτη γραμμή των πωλήσεων έως και τον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της, ενώ αναγκάσθηκε να επιστρέψει στη δουλειά μόλις σαράντα ημέρες μετά τον τοκετό.

Σε μία περίοδο που- καλώς- τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει πάνω στις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό σύστημα, οι οποίες θα επηρεάσουν αρνητικά, κυρίως μακροπρόθεσμα, τα δικαιώματα των εργαζομένων, υπάρχει μια πολυπληθής κατηγορία μισθωτών που ζει ουσιαστικά στην αθέατη πλευρά της αγοράς εργασίας. Αμείβονται με μισθούς-φιλοδωρήματα των 650 και 700 ευρώ. Δεν έχουν πραγματικές δυνατότητες αντίδρασης στις όποιες αυθαιρεσίες των εργοδοτών τους αναφορικά με τα εργασιακά τους δικαιώματα. Η όποια- δικαιολογημένη- αντίδραση οδηγεί σε πολλές περιπτώσεις στην απόλυση. Στην καλύτερη περίπτωση, οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας αλλάζουν συνεχώς εργασία αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, προοπτικές και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Είναι τυχαίο άραγε που σε πολλά εμπορικά καταστήματα είναι μόνιμα κολλημένη η ταμπελίτσα «Ζητείται πεπειραμένος πωλητής»;

Η ευθύνη της Πολιτείας είναι μεγάλη. Αντί να ισχυροποιήσει τους θεσμούς προστασίας των εργαζομένων, όπως είναι για παράδειγμα η Επιθεώρηση Εργασίας, στέλνει ένα μήνυμα στήριξης του επιχειρείν χωρίς να θέτει όρια, χωρίς να θέτει μία ουσιαστική ατζέντα στους εργοδότες για το τι σημαίνει εργαζόμενος, τι σημαίνουν τα δικαιώματά του και πόσο τους συμφέρει να απασχολούν εργαζομένους καλά αμειβόμενους και πιο παραγωγικούς. Ευθύνη έχουν βεβαίως και κάποιες από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που ουσιαστικά έχουν ξεχάσει τη δυναμική υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα που ζουν (;) με 700 ευρώ τον μήνα και εργάζονται με μεγάλες εκπτώσεις στα εργασιακά δικαιώματά τους.