«Βλέπω τα έργα τέχνης σαν τις γυναίκες»

«Ένας πίνακας ζωγραφικής είναι όπως μία γυναίκα. Μου αρέσει, τη θέλω». Αυτό δηλώνει ο 71 ετών πλέον Αλέν Ντελόν, ο οποίος έβγαλε σε δημοπρασία τη συλλογή του με πίνακες ζωγράφων του ΄50 «για λόγους προσωπικούς», όπως εξηγεί. «Σκέφτομαι περισσότερο το μέλλον των παιδιών μου παρά το δικό μου. Κι επειδή απεχθάνομαι τις δημοπρασίες κληρονόμων δεν θα ήθελα να φέρω τα παιδιά μου στη δύσκολη θέση να μοιράζονται πράγματα. Προτιμώ λοιπόν να το τακτοποιήσω τώρα, γιατί σιχαίνομαι τις δημοπρασίες μετά θάνατον. Ακόμη κι εγώ έχω αγοράσει πολλά έργα από εκλιπόντες φίλους».

Ο Αλέν Ντελόν άρχισε τη δεκαετία του ΄60 να ασχολείται με την τέχνη. Στο απόγειο της δόξας του, ο σταρ του γαλλικού σινεμά αποφάσισε πως τα χρήματα που έβγαζε θα ήταν καλό να τα δώσει στην τέχνη. Ένας φίλος του γκαλερίστας τον μύησε στη δημιουργία μιας συλλογής. «Όλα άρχισαν με τον Σκαραβαίο του Ντίρερ. Ένα από τα τελευταία σχέδιά του που πωλούνταν μέσω δημοπρασίας. Όταν το απέκτησα, γύρω στο 1969, συχνά ξέμενα από λεφτά.

Όμως δούλευα συνέχεια και όλα μου τα χρήματα τα έδινα για παλιά σχέδια. Υπάρχουν αυτοί που αγοράζουν αυτοκίνητα, άλλοι που διασκεδάζουν με πόρνες. Εγώ προτιμώ τους πίνακες. Και ειδικά τα σχέδια, γιατί είναι η πρώτη σκέψη του καλλιτέχνη. Υπήρξα ερωτευμένος με σχέδια καλλιτεχνών του 16ου, του 17ου και του 19ου αιώνα», λέει ο Ντελόν τονίζοντας ότι θεωρεί τον Μιλέ «θεό του σχεδίου» και πως έκανε τις αγορές του ορμώμενος από πάθος και όχι με σκοπό την επένδυση των χρημάτων του, όπως οι επαγγελματίες συλλέκτες.

Ύστερα από τα παλιά σχέδια ήλθαν οι πίνακες ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Με Ζερικό, Ντελακρουά, Μιλέ και Κορό να στολίζουν την πινακοθήκη του διάσημου ηθοποιού, ο οποίος καρφώνει τους συναδέλφους του λέγοντας πως ποτέ δεν ασχολήθηκαν πραγματικά με την τέχνη, ξοδεύοντας διαφορετικά τα χρήματά τους. Στις αρχές του ΄90 ο Ντελόν πούλησε δεκατέσσερα γλυπτά του Μπουγκάτι για να προσθέσει στη συλλογή του πίνακες φωβιστών ζωγράφων. Κι αμέσως μετά ερωτεύτηκε τη γενιά του ΄50 και την αφαιρετική τέχνη των Ριοπέλ, Νίκολα ντε Στάελ, Μανεσιέ. Όχι όμως και τους σύγχρονους δημιουργούς. «Κυρίως γιατί τώρα δεν έχω χρόνο. Δεν βλέπω όμως τον λόγο ούτε νιώθω την ανάγκη στην ηλικία μου να κάνω μια συλλογή με ένα είδος τέχνης που δεν εκτιμώ».