[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η ασυνέπεια των πολιτικών

Παραμονές Χριστουγέννων και φοβάμαι, δυστυχώς, ότι οι πολιτικοί άνθρωποι του τόπου μας γίνονται όλο και πιο ασυνεπείς. Έτσι, άλλα πράγματα λένε στις πολιτικές τους διακηρύξεις και άλλα πράγματα κάνουν στην προσωπική τους ζωή. Επομένως η πολιτική χάνει τη διαπαιδαγωγική της διάσταση και δεν αντιπροσωπεύει ούτε οράματα ούτε αξίες!

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί έχουν μαζευτεί τώρα τελευταία πολλά απωθητικά παραδείγματα από τους εθνικούς μας αντιπροσώπους, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι οι βουλευτές μας δεν λειτουργούν πλέον ορθολογικά, αλλά σαν άτομα που κάνουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους.

Ποια είναι αυτά τα παραδείγματα; Πρώτο εύγλωττο παράδειγμα ο πρώην υπουργός Απασχόλησης. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί με την ίδια τη στάση της ζωής του ο συγκεκριμένος πολιτικός ακύρωσε την ίδια την ουσία της πολιτικής του.

Τι εννοώ; Ενώ βρισκόμαστε στο μέσον μιας φοβερής κρίσης για το Ασφαλιστικό, όπου το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη της χρηματοδότησης και η εισφοροδιαφυγή, αποκαλύπτεται ότι ο παραπάνω κορυφαίος υπουργός απασχολούσε ανασφάλιστους Ινδούς στο κτήμα του.

Κατά συνέπεια πώς θα μπορούσε να πείσει τους άλλους θεσμικούς συνομιλητές ο προκείμενος πολιτικός ότι πρέπει να καταβάλλουμε όλοι τις ασφαλιστικές μας εισφορές, ώστε να μην υπάρχει «μαύρη εργασία» και να μπορεί λ.χ. το ΙΚΑ να καταβάλλει ομαλά τις συντάξεις (όταν ο ίδιος παραβιάζει προκλητικά στη ζωή του αυτή τη θεμελιώδη αρχή);

Αυτό που προφανώς δεν κατάλαβε ο παραπάνω υπουργός- και δεν έχει καμία σημασία το πρόσωπο- είναι το εξής πράγμα: Δηλαδή ότι η τήρηση μιας υποδειγματικής συμπεριφοράς θα έπρεπε να είναι ο κανόνας για το κρατικό (ή κομματικό) προσωπικό.

Υπ΄ αυτήν την έννοια ο πολιτικός είναι μια μορφή αντιπροσωπευτική που εκπροσωπεί με

Η ΤΗΡΗΣΗ ΜΙΑΣ

υποδειγματικής συμπεριφοράς θα έπρεπε να είναι ο κανόνας για το κρατικό (ή κομματικό) προσωπικό

πρόδηλο τρόπο, δηλαδή με τη ζωή του, κάποιες αξίες ή μια κοσμοαντίληψη. Αν αυτό χαθεί, τότε πηγαίνουμε σε μια απολυταρχική μορφή πολιτικής, όπου ο πολιτικός θα λειτουργεί πάντοτε σαν μια ανεξέλεγκτη αυθεντία ( Αlain Renaut, «Το τέλος της αυθεντίας»).

Δεύτερο παράδειγμα (λίγο διαφορετικής μορφής): Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως και οι αρχηγοί κάποιων άλλων αριστερών κομμάτων, στέλνουν απευθείας τα παιδιά τους στην Οξφόρδη ή σε άλλα φημισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα, γιατί προφανώς δεν εμπιστεύονται το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο!

Και καλά κάνουν, γιατί ποιος ειλικρινά θα εμπιστευόταν ένα πανεπιστήμιο στο οποίο οι φοιτητές δεν έχουν καθημερινά υποχρεωτικές ώρες παρακολούθησης ή στο οποίο οι μισοί καθηγητές βρίσκονται έξω από τα πανεπιστήμια (γιατί κάνουν ελεύθερο επάγγελμα ή γιατί οι μισθοί είναι εξευτελιστικοί και κανείς δεν μπορεί να κάνει έρευνα όταν είναι «πεινασμένος»);

Όταν όμως έρχεται η ώρα το ΠΑΣΟΚ ή τα άλλα αριστερά κόμματα να υποβάλουν τις ιδεολογικές τους προτάσεις για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, τότε δεν τολμούν να προτείνουν τους στοιχειώδεις κανόνες της θεσμικής λειτουργίας που υιοθετούν τα άλλα ξένα πανεπιστήμια (στα οποία στέλνουν τα παιδιά τους οι παραπάνω πολιτικοί), σαν να μας λένε κυνικά «ότι εδώ είναι Μπαλκάνια»!

Τρίτο αποκρουστικό παράδειγμα: Ειλικρινά πώς μπορούν να πείσουν οι βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου τους απλούς πολίτες ότι μάχονται υπέρ της δευτεροβάθμιας δημόσιας εκπαίδευσης, όταν οι περισσότεροι από αυτούς στέλνουν τους γόνους τους στα ακριβά ιδιωτικά (όπου τα δίδακτρα είναι εννιά ή δέκα χιλιάδες ευρώ για το κάθε παιδί τον χρόνο); Δεν αποτελεί αυτό μια απίθανη πρόκληση για τους φτωχούς αυτής της χώρας που ζουν με 600 ευρώ τον μήνα;

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Δεν είναι δυνατόν οι πολιτικοί άλλα πράγματα να κάνουν στην προσωπική τους ζωή και άλλα να προτείνουν στις πολιτικές τους διακηρύξεις. Το γεγονός τούτο είναι ολέθριο για τη δυτική μας δημοκρατία, γιατί οδηγεί αναπόφευκτα στην υποχώρηση αυτού που συνιστά τη λεγόμενη κοινή γνώμη, δηλαδή στην αδυναμία συσπείρωσης των πολιτών γύρω από την υπεράσπιση κάποιων κοινών αξιών ( Renaut)!

Αυτό θέλουμε άραγε;

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ