Εναλλακτικά Το τέλος του παιχνιδιού

ΠΟΙΑ ΘΑ είναι η πολιτική σπαζοκεφαλιά του νέου έτους; Το Ασφαλιστικό; Η φορολογία; Μάλλον όχι. Αμφότερα είναι προδιαγεγραμμένα. Ο απρόβλεπτος παράγων του 2008 είναι το Κυπριακό.

«Δεν βλέπω καμία ένδειξη σε κανένα σημείο του διεθνούς ορίζοντα», λέει κυβερνητική πηγή στην Αθήνα, «αλλά έχω τη βεβαιότητα πως θα υπάρξει νέα πρωτοβουλία για τη λύση του Κυπριακού». Και προσθέτει πως αυτή θα αποτελεί μάλλον «τέλος του παιχνιδιού». Η συλλογιστική είναι απλή. Οι Αγγλο-Αμερικανοί θα ήθελαν να απαλλάξουν την Τουρκία από ένα βάρος, τώρα που ο δρόμος προς την Ευρώπη γίνεται στενός. Αλλά και να αφαιρέσουν από τον Σαρκοζί και τους άλλους Ευρω-τουρκοφάγους ένα επιχείρημα. Πώς γίνεται η Άγκυρα να διεκδικεί θέση στην Ευρώπη, όταν κατέχει με στρατιωτικά μέσα ευρωπαϊκό έδαφος, δηλαδή το βόρειο τμήμα της Κύπρου;

Μόνο που πριν φθάσουμε στο τραπέζι για το Κυπριακό- περί την άνοιξη του 2008- μεσολαβεί ένα κρίσιμο γεγονός. Οι προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου στην Κύπρο.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ δύο γύρων, η εκλογή Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχει εύκολη πρόγνωση. Οι λόγοι είναι πολλοί. Στον πρώτο γύρο οι ψηφοφόροι ψηφίζουν σύμφωνα με το κόμμα τους, αλλά στον δεύτερο επιλέγουν μεταξύ δύο προσώπων, όχι με το ίδιο κριτήριο κάθε φορά.

Στο μικρό κυπριακό πολιτικό σκηνικό, «όπου όλοι γνωριζόμαστε», όπως λέει χαμογελώντας κορυφαίος πολιτικός παράγων της Μεγαλονήσου, οι ανατροπές είναι συνηθισμένες. Οι σύμμαχοι ή συνεργάτες της πενταετίας μπορεί να γίνουν αντίπαλοι, ενώ οι εχθροί μπορεί να γίνουν φίλοι. Το 2003 ο εισαγγελέας Μαρκίδης κατέβηκε κόντρα στον Γλαύκο Κληρίδη. Το 2007, ο Δημήτρης Χριστόφιας είναι αντίπαλος του Τάσσου Παπαδόπουλου, τον οποίο στήριζε εδώ και μια πενταετία. Ο τρίτος υποψήφιος για την Προεδρία είναι ο Γιαννάκης Κασουλίδης του ΔΗΣΥ.

Επικεφαλής ενός συνασπισμού μικρότερων κομμάτων, ο Τάσσος Παπαδόπουλος θεωρείται φαβορί από τους πολιτικούς κύκλους της Αθήνας. Στην πραγματικότητα, επιχειρεί να επανεκλεγεί Πρόεδρος με μια καμπάνια που προβάλλει την προσωπικότητά του και δεν βασίζεται στον οργανωτικό μηχανισμό ενός μεγάλου κόμματος. Τη συντονίζει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Λιλλήκας.

Η υποψηφιότητα του Τάσσου δεν θα δοκιμάσει απλώς τις αντοχές των κομματικών μπλοκ της Κύπρου απέναντι στην επιρροή ενός προσώπου. Θα φανερώσει και αν η Προεδρική εκλογή, πίσω από τις σημαίες των κομμάτων, θα κριθεί από μια κρυφή, βαθύτερη ατζέντα: Ποιον θέλουν οι ψηφοφόροι να διαπραγματευθεί για λογαριασμό τους το Κυπριακό; Το 2003 ήθελαν Τάσσο και οι άνθρωποι του Παπαδόπουλου πιστεύουν πως η προτίμηση στο στυλ διαπραγμάτευσης Παπαδόπουλου παραμένει. Αντιθέτως, ο πολιτικός σχεδιασμός του ΑΚΕΛ, πέραν της δυνάμεως του τελευταίου μεγάλου κομμουνιστικού κόμματος της Ε.Ε., ποντάρει στην «ευελιξία» που, σύμφωνα με τα «φόκους γκρουπς», αναγνωρίζουν οι ψηφοφόροι στον Δημήτρη Χριστόφια.

Παιχνίδι πολλών επιπέδων- από μπαλκόνι μέχρι υπόγειο κι από ιδεολογία ώς συλλογικό εθνικό υποσυνείδητο- οι κυπριακές εκλογές είναι οι τελευταίες στη σειρά, μετά τις τουρκικές και τις ελληνικές. Αλλά αυτό δεν τις κάνει προβλέψιμες.