Το πνεύμα του τόνου 

Μάνα – Λερναία Ύδρα!

Όλα ανακατεύονται πικρά, καθόλου, μα καθόλου, γλυκά. Μέρες γιορτινές, Χριστούγεννα, έλευση Θείου Βρέφους, λαμπιόνια, στολίδια, σε λίγο θ΄ ανοίξουν τα επουράνια με ύμνους, κάλαντα, μουσικές, ατμόσφαιρα επίγειου παραδείσου σε πλατείες, δρόμους, βιτρίνες, μπαλκόνια… κι όμως, η Κόλαση είναι εδώ, ανάμεσά μας. «Η Κόλαση είναι οι άλλοι» έλεγε ο Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των θυρών».

Στο Ίλιον, η κόλαση για τρία μικρά παιδιά, μωρά σχεδόν, επί πέντε χρόνια, ήταν οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού τους, με απηνή Εωσφόρο την ίδια τους τη μάνα και επιβλέποντα αρχιβασανιστή τον σύντροφό της. Στην υποτιθέμενη οικογενειακή «θαλπωρή» διαπράττονταν ακατονόμαστες πράξεις, βασανισμοί, βιασμοί, εκπόρνευση επ΄ αμοιβή σε πορνόγερους, εκ των οποίων ένας ο «σεβάσμιος» παπάς της ενορίας. Ο εκπρόσωπος του Θεού της αγάπης υλοποιούσε προ ίδιον όφελος το «Άφετε τα παιδία ελθείν προς Με». Η φρίκη στη νιοστή. Σύμβολα, αξίες, θεσμοί: μάνα, πατέρας, οικογένεια, θρησκεία, ρημάδια, «κομμάτια και θρύψαλα». Γονείς-τέρατα μακέλευαν την ίδια τους τη σάρκα, τα σπλάγχνα των σπλάγχνων τους. Τόσο εύκολο να γεννηθεί ένα παιδί (μια απλή συνεύρεση άνδρα- γυναίκας), τόσο εύκολο να το κομματιάσεις σαν ξερόκλαδο, να το κάψεις στη φωτιά της άνομης, άγριας ψυχής σου. Σάρκα χωρίς πνοή, βορά φρικαλέων ενστίκτων ανθρωποειδών, ευυπόληπτων κατά τα άλλα πολιτών της κοινωνίας των ανθρώπων. Αν σωστά λέγεται ότι ο άνθρωπος είναι το αγριότερο ζώον επί γης, άλλο τόσο λάθος είναι η έκφραση «μάνα-σκύλα». Αν τολμήσεις να πειράξεις τα παιδιά της, η σκύλα θα σε ξεσκίσει. Ο μόνος χαρακτηρισμός που θα ταίριαζε στη μάνα στο Ίλιον είναι ίσως μάνα- Λερναία Ύδρα!