[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Να ξέρει ή να μην ξέρει…

Η πολλή γνώση καταλήγει τελικά σε δίκοπο μαχαίρι! Σαφώς δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ψάχνεις, να αντιλαμβάνεσαι, να γνωρίζεις, να προλαμβάνεις, να έχεις το δικαίωμα της πρόσβασης στην πληροφόρηση. Αυτό συμβαίνει (ευτυχώς ή δυστυχώς) και με την ιατρική. Η γνώση του μέσου πολίτη αγγίζει πλέον το επίπεδο ενός πρωτοετούς (στη χειρότερη περίπτωση) φοιτητή της Ιατρικής Σχολής.

Καλό ή κακό; Δύσκολο να απαντήσει κανείς με ένα «ναι» ή με ένα «όχι». Πάντως, κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός πως χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο δίνουν το σάλιο τους για να μάθουν τα μυστικά του DΝΑ τους (προς 1.000 ευρώ, φυσικά)! Σε τι θα τους βοηθήσει; Ίσως να τους φέρει πιο κοντά στη γνώση.

Εκεί όμως που τελειώνει η γνώση, συχνά αρχίζει η αμφιβολία (για το ίδιο μας το σώμα), ο φόβος (για το τι μπορεί να συμβεί στο σώμα μας), η ανάγκη για περισσότερες απαντήσεις (αναζητώντας ελπίδα ότι το σώμα μας δεν θα ασθενήσει).

Μετά όμως; Η Έμα Ο΄Κόνορ επέλεξε να υποβληθεί σε γαστρεκτομή (!) για να μη ρισκάρει τον καρκίνο. Σωστό ή λάθος; Ούτε αυτό μπορεί να το απαντήσει κανείς! Το μόνο που γνώριζε ήταν πως είχε το γονίδιο Ε-καδερίνη, το οποίο ευθύνεται για καρκίνο. Θα τον πάθαινε όμως; Οι ειδικοί σηκώνουν τα χέρια ψηλά… Κανείς στην πραγματικότητα δεν ξέρει.

Σαν να παλεύουμε με το σώμα μας, με τον εαυτό μας, με το μέλλον μας. Η απάντηση για το τι κρύβει το DΝΑ μας είναι σαν μια κάρτα… ταρό: μπορεί εκεί να κρύβεται η φιγούρα του θανάτου. Μπορεί όμως ο θάνατος να «μεταφράζεται» σε δυσκολίες, μπορεί πάλι να σημαίνει πως η παλιά μας ζωή «πέθανε» και πως ένας νέος κύκλος αρχίζει.

Όπως και να έχει, το να ξέρει κανείς το μέλλον του είναι, για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο, τρομακτικό. Εγώ πάλι ανήκω στη δεύτερη κατηγορία, γι΄ αυτό και προτιμώ να κλείνω τα μάτια μου και τα αυτιά μου…