[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λύκος μαύρος και ισχνός

Έχω και πάλι ξαμοληθεί στα μαγαζιά για τα λεγόμενα ψώνια της τελευταίας στιγμής που κοντεύουν να ρουφήξουν όλη μου τη ζωτικότητα. Ευτυχώς τουλάχιστον που έμαθα πια να διαλέγω στα γρήγορα χωρίς αμφιθυμίες και πολλή σκέψη. Έτσι κι αλλιώς η λανθασμένη επιλογή είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια.

Πάει ο παλιός καλός καιρός, τότε που φόρτωνα το παραμικρό δωράκι σε φίλους με τόνους ιδεολογίας και καλυμμένης στρατηγικής. Μα πιο πολύ απ΄ όλα μετανιώνω για μια Πρωτοχρονιά που μαζί με τις φεμινίστριες φίλες μου γεμίσαμε τη μικρή μας πόλη με φέιγ βολάν που καταδίκαζαν τα πολεμικά παιχνίδια και προπαγάνδιζαν τα ειρηνικά και τα πολιτικώς ορθά παραμύθια. Αυτά που ο λύκος γίνεται ορντινάντσα της Κοκκινοσκουφίτσας και η κακιά μάγισσα είναι μια, παρεξηγημένη από όλους, χειραφετημένη σοφή κυρία. Ουάου…

Εν τοιαύτη περιπτώσει μαντάμ, πώς θα μαστορέψει ο μπέμπης την επιθετικότητά του και πού στον δαίμονα θα στεγάσει τους πρώιμους υπαρξιακούς φόβους του; Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, μπροστά στη νέα πραγματικότητα έτσι όπως προβάλλεται από τις ραδιοφωνικές διαφημίσεις των ημερών. Όπου ένας ένρινος μπέμπης μηχανεύεται τραγουδιστά πώς θα ξεπαραδιάσει τον μπιπ τον πατέρα του, ενώ ένας άλλος κάθεται και απαριθμεί τα οικόπεδα, τα σπίτια, τα μετρητά, τα DVD και τα αυτοκίνητο που θα του αφήσει ο γονιός του όταν με το καλό τα κακαρώσει. Το πλακώνεις ή δεν το πλακώνεις το μπιπόπαιδο…