ΔΡΟΜΟΙ

Η μοίρα μας…
… είναι δεμένη με την ανάπτυξη της Κίνας. Έτσι λένε οι ειδικοί. Αλλά κι εμείς που δεν είμαστε ειδικοί, φτάνει να διαβάσουμε μερικές ειδήσεις στις εφημερίδες.

«Το νερό…
… σε πέντε από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Κίνας είναι τόσο μολυσμένο, που είναι επικίνδυνο ακόμη και να το αγγίξει κανείς». «Στο 30% της χώρας πέφτει όξινη βροχή». «Τα μισά δάση της Κίνας έχουν εξαφανιστεί και στα δύο τρίτα των μεγαλουπόλεών της η ατμόσφαιρα είναι τόσο κακή, που όποιος την αναπνέει είναι σαν να καπνίζει δυο πακέτα τσιγάρα την ημέρα». Σε μια χώρα που η κυβέρνησή της μπορεί να υπαγορεύει στους πολίτες της ακόμη και πόσα παιδιά θα κάνουν, δυσκολεύεται να καταλάβει κανείς πώς μπορεί να μένει τόσο απαθής μπροστά σε τόση οικολογική καταστροφή. Η απλή αριθμητική δείχνει πως το 1,3 δισ. Κινέζοι έχουν ξεπεράσει τους Αμερικανούς ως οι μεγαλύτεροι καταναλωτές του κόσμου σε τέσσερα από τα πέντε βασικά εμπορεύματα: σιτηρά, κρέας, άνθρακα και χάλυβα. Δεν θα αργήσει να συμβεί το ίδιο και με το πετρέλαιο. Από το 1990 μέχρι το 2002, ο αριθμός των αυτοκινήτων τετραπλασιάστηκε και θα μπορούσε να επταπλασιαστεί μέχρι το 2020. Και την ώρα που η πιο πολυάνθρωπη χώρα του κόσμου εισάγει ολοένα και περισσότερα τρόφιμα, οι διεθνείς κερδοσκόποι τρίβουν τα χέρια τους, ποντάροντας σε μια έλλειψη σιτηρών που θα πλήξει τις παγκόσμιες αγορές και θα μετατρέψει τους αγρότες σε σεΐχηδες.

Το αμερικανικό…
… ινστιτούτο «Εarth Ρolicy» προβλέπει πως, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, το 2031 η Κίνα θα καταναλώνει τα δύο τρίτα των παγκόσμιων αποθεμάτων σιτηρών, 99 εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο ημερησίως (από τα 84 εκατομμύρια που είναι σήμερα η παγκόσμια προσφορά) και διπλάσια ποσότητα χαρτιού από όση παράγεται σήμερα στον κόσμο. Αν οι Κινέζοι ακολουθήσουν το αμερικάνικο πρότυπο και στα αυτοκίνητα (σε κάθε τέσσερις Αμερικανούς αντιστοιχούν τρία αυτοκίνητα), τότε 1,1 δισεκατομμύρια αυτοκίνητα θα κυκλοφορούν στην Κίνα (έναντι 800 εκατομμυρίων που κυκλοφορούν σήμερα σε όλον τον κόσμο). Για να εξυπηρετηθούν όλα αυτά τα αυτοκίνητα θα χρειαστεί να ασφαλτοστρωθούν δρόμοι που η έκτασή τους θα είναι όση κι η συνολική έκταση των κινεζικών ορυζώνων. Την ώρα που διατυπώνονται αυτές οι δυσοίωνες προβλέψεις, βρισκόμαστε στη δύσκολη θέση να εκλιπαρούμε το αυταρχικό καθεστώς που κυβερνάει την Κίνα- όχι μόνο τώρα, αλλά κάθε φορά που γίνεται μια διεθνής διάσκεψη για το κλίμα- να κάνει κάτι για να εξασφαλίσει τη σωτηρία μας. Άραγε γιατί δεν έχει κάνει τίποτα μέχρι τώρα;

Στο κυνήγι…
… του χαμηλού κόστους παραγωγής (με φθηνή εργασία και μηδενικά εργατικά δικαιώματα)

στηρίζεται σήμερα η εντυπωσιακή ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας. Αυτός είναι ο «κράχτης» για τις ξένες επιχειρήσεις που εγκαθίστανται στη χώρα. Από μια κυβέρνηση λοιπόν που έχει μετατρέψει τη χώρα σε κόλαση για τους εργαζομένους, μπορούμε να περιμένουμε πως θα πληρώσει ποτέ το κόστος για να γίνει παράδεισος το περιβάλλον;