Φαινόμενα

Τρας και όποιος αντέξει

Μας απασχολεί η κορύφωση του τρας, όπως κάθε καινούργιο τηλεοπτικό φρούτο που δεν εμφανίζεται διόλου τυχαία, αλλά αποτελεί προϊόν της εποχής (και προάγγελο αυτής που θα ΄ρθει)

Η νέα τρας τηλεόραση δείχνει έναν κόσμο που μοιάζει να ζει σε ολόφωτη γυάλα εργαστηρίου, ούτε φτωχό ούτε πλούσιο

Oύτε η πρώτη φορά είναι και όπως όλες οι τηλεοπτικές μόδες δεν πρόκειται να κρατήσει πολύ. Οι Βροχοπούλες και οι Βας-Βάδες, ούτε οι Γαλάτηδες και οι Θώδες, ως αγαπημένοι της μεσημεριανάδικης φτωχογκλαμουριάς και των Πανιο-Καρβελαίικων σαλόν ντε σαχλαμαρί. Θα φύγουν για να ΄ρθουν οι επόμενοι παρόμοιοι.

Πριν από μερικά χρόνια ένα ριάλιτι φάνηκε πως άλλαξε τον «ρουν της τηλεοπτικής ιστορίας». Ήταν το «Βig Βrother», προσφέροντας την απαγορευμένη ηδονή της «κλειδαρότρυπας» σε οικογενειακή τηλεσυσκευασία και εισάγοντας το τρας στην καθημερινή οικογενειακή τηλεθέαση. Τους έχουμε ξεχάσει εκείνους τους διάττοντες των «Βig Βrother» και του «Βar», με εξαίρεση ελάχιστους που τροφοδοτούν ακόμη το τηλεοπτικό τρας από τα νέα τους πόστα στην τρας σοουμπίζνες, όπως η Μπεζαντάκου, φιντάνι του «Βar» (αλήθεια, ο υδραυλικός ή ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα που συμμετείχε μαζί της ένα βράδυ- ή μήπως απόγευμα- στο σόου για δυο της κλειδωμένης τουαλέτας, με το οποίο έκανε τα πρώτα της βήματα στη μεσημεριανάδικη φτωχογκλαμουριά, τι απέγινε;). Α, ναι και ο Πρόδρομος, όπως και η Βροχοπούλου, φιντάνι εκείνης της εποχής είναι, αλλά και μερικοί που χάθηκαν παρά το σουξέ τους, όπως ο Νάιδας με τις παραδοξότητες και κάτι νεαρές που ήθελαν καριέρα στα «καλλιτεχνικά» και αγνοούνται.

Επομένως δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε ως έθνος φιλοεθεάμον σε κρίση τρασοϋστερίας.

Πρώτα ήρθαν τα Βigbrotherικά σόου για να γεμίσει η «αγορά» φιντάνια του γκλαμουροπολτού, που αμολούσαν πάθη, μίση και αμπελοσοφίες κατά βούληση, αποκαλύπτοντας έναν κόσμο απολίτικο και σε πλήρη άγνοια κάθε μέτρου και συναίσθησης των ορίων και ικανοτήτων του.

Αλκοόλ, τσιτσιδώματα και τσιφτετελώματα για ψευτο-ανάμματα των οφθαλμολάγνων πρόσφερε η δεύτερη αυτή «φουρνιά» του τρας-ριάλιτι, που άνοιξε την όρεξη για κουτσομπολίστικες καταδύσεις στις ζωές του απόλυτου τίποτε, αλλά και για διεύρυνση της αγοράς «κεφαλών» για τη φτηνή, κουτσομπολίστικη τηλεόραση.

Η πρώτη γενιά της τρας τηλεόρασης, την οποία υπηρέτησε μέχρις εσχάτων ο Μικρούτσικος, έδειχνε έναν κόσμο σκοτεινό, βουλιαγμένο στη φτώχεια, που διαλύει κάθε αξιοπρέπεια, έναν κόσμο της εξαθλίωσης που τρεφόταν με τις ίδιες του τις σάρκες σαν να είχε χάσει τις ιδιότητες του ανθρώπινου είδους.

Η νέα τρας τηλεόραση, την οποία υπηρετούν διάφορες κυρίες από το πρωί μέχρι το μεσημέρι και μεταμεσονυχτίως, αλλά και κύριοι, που τάχα τη σατιρίζουν, αλλά λόγω αυτής συντηρούνται, δείχνει έναν κόσμο που μοιάζει να ζει σε ολόφωτη γυάλα εργαστηρίου, ούτε φτωχό ούτε πλούσιο, απλώς αδιάφορης οικονομικής κατάστασης, που δεν εργάζεται- εκτός κι αν είναι σουξεδιάρης αοιδός, π.χ. Θώδη- και που περνά την ημέρα του περιφερόμενος στα διάφορα τηλεσαλονάκια, από της Λιβανίου μέχρι του Αναστασιάδη (του Λαζόπουλου είναι το καλό τους, το κουλτουριάρικο, για μια θέση στο οποίο δίνουν και τη ζωή τους).


Για έναν κόσμο χωρίς όνειρα

Κάποτε η τρας τηλεόραση, με τους εξαθλιωμένους από την ανέχεια ανθρώπους, προσφερόταν σαν ισχυρό αντικαταθλιπτικό σε έναν κόσμο που έβλεπε τα όνειρά του για κοινωνική άνοδο και βελτίωση να βουλιάζουν και είχε ανάγκη να χαζεύει ανθρώπους σε χειρότερη κατάσταση από τη δική του.

Σήμερα η τρας τηλεόραση, με τους τύπους που συνδυάζουν εκείνη τη ρετρό εικόνα του «τρελού της γειτονιάς» με τη φτωχογκλαμουριά μεσημεριανάδικου, προσφέρεται σαν ισχυρό αντικαταθλιπτικό ενός κόσμου που δεν έχει τι να συγκρίνει με τι, δεν έχει καν ζωή. Και αυτό είναι το πιο τραγικό μήνυμα της τρασοεποχής μας.

Όσο σκληρότερη γίνεται η καθημερινότητα, όσο μειώνονται οι μισθοί και οι δουλειές για τους νέους, όσο πιο άδηλο το μέλλον για έναν κόσμο που δεν μπορεί πλέον να ονειρευτεί, τόσο πιο εκτονωτικό γίνεται το τηλεοπτικό καρναβάλι, μόνο που δεν είναι ένας ο βασιλιάς καρνάβαλος, αλλά πολλοί που μάχονται για τον «θρόνο».