[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Παλαμακιστάν

Έχω ένα προβληματάκι. Όταν είμαι στο θέατρο, σε συναυλίες και σε συναφείς εκδηλώσεις και έρθει η ώρα να χειροκροτήσω, νιώθω πραγματικά πολύ άβολα. Οι παλάμες μου δυσανασχετούν και οι τρικέφαλοί μου αρνούνται να υποστηρίξουν το γενικό αίτημα.

Το μυϊκό αυτό πρόβλημα έχει πλήξει σοβαρά την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Μα πού είναι η ευγένεια και η γενναιοδωρία για τις οποίες ήρθα στον κόσμο; Για να κουκουλώσω την κατάσταση αποφάσισα να κάνω οικονομία δυνάμεων μέχρι το μπιζάρισμα, στιγμή κατά την οποία δίνω επιτέλους τα ρέστα μου, αλλά και πάλι δεν φτάνει. Έτσι χώρισα την προσπάθεια στα δύο: όταν ο καλλιτέχνης είναι στη σκηνή θα ξεκουράζομαι κι όταν θα περιμένει πίσω από τις κουΐντες θα τον ξανακαλώ χτυπώντας ρυθμικά παλαμάκια. Αυτό άλλωστε μού φαίνεται πολύ πιο συμβατό με τη φύση μου αλλά και με την υποχρέωση της ενθάρρυνσης την οποία σαφώς προτιμώ από την αποθέωση και τη ρεβεράντζα.

Ψύλλοι στ΄ άχυρα, σε μια κοινωνία που περιορίζει τη συμμετοχή της στο ακατάσχετο χειροκρότημα. Το παρατηρώ στα θλιβερά τηλεοπτικά προγράμματα, εκεί που η παραμικρή τιποτολογία προκαλεί αυτομάτως παλαμάκια. Το παρατηρώ και στις διαδικασίες της Δημοκρατίας, όπου το χειροκρότημα λειτουργεί σαν εξαρτημένο αντανακλαστικό, ενώ καταγράφεται και αργότερα αξιοποιείται αναλόγως. Μέσα οι παλαμακιστές, όξω όλοι οι άλλοι…