Η μουσική ανέδειξε το «βάθος της ελληνικής κουλτούρας»

«Ήταν μια μουσική που στα αυτιά μας ηχούσε πολύ πλούσια» έλεγε ο σημαντικότερος μαέστρος της Κίνας, ο Ταν Λιχούα, για την ελληνική μουσική που ακούστηκε στο Κονσερβατουάρ του Πεκίνου. Ο Ταν Λιχούα διηύθυνε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Πεκίνου σε έργα Σκαλκώτα, Χρήστου, Ξενάκη, Κουμεντάκη αλλά και Ραχμάνινοφ, με σολίστ τον Δημήτρη Σγούρο. «Για μας τους Κινέζους είναι πολύ διαφορετικό άκουσμα ο εμπλουτισμός της δυτικής μουσικής με ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία, και μπορεί κανείς να διακρίνει μέσα από τον ήχο αυτό το βάθος της ελληνικής κουλτούρας», είπε ο μαέστρος που ερμήνευσε τα έργα χωρίς καν να τα έχει ακούσει ηχογραφημένα! Αυτά συνέβησαν το πρώτο βράδυ των δύο συναυλιών (στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Έτους της Ελλάδας στην Κίνα) σε μια χαμηλού επιπέδου αίθουσα, καθώς η σχέση της Κίνας με τη δυτική μουσική δεν έχει ιστορικό βάθος. Η ραγδαία ανάπτυξή της την οδήγησε στην οικοδόμηση μιας υπερσύγχρονης όπερας σε σχήμα αυγού (ακόμη δεν έχει ανοίξει τις πύλες της) όχι όμως και σε δημιουργία νέων αιθουσών για συναυλίες.

Μάλιστα η αίθουσα του Κονσερβατουάρ ήταν κρύα την ημέρα της πρώτης συναυλίας. Η θέρμανση στη χώρα επιτρέπεται μετά τις 15 Νοεμβρίου και η αίθουσα δεν είχε ακόμη θερμανθεί, κάτι που διορθώθηκε την επομένη, παρά τη γραφειοκρατία που απαιτεί χρονοβόρες εγκρίσεις ακόμη και για τέτοια ζητήματα! Το κοινό παρακολουθούσε προσεκτικά. Όπως προσεκτικά παρακολουθούσε και τη δεύτερη ημέρα, στη συναυλία της Καμεράτας υπό τον Νίκο Τσούχλο.

Στο έργο του Γιώργου Κουρουπού «Το κίτρινο ποτάμι», οι θεατές- ακροατές έπαιζαν ρυθμικά τα δάχτυλα καθώς ο συνθέτης είχε ενσωματώσει ρυθμικά στοιχεία αλλά και ήχους που ακούγονταν οικείοι στα αυτιά των Κινέζων θεατών, ενώ βάσισε όλη τη σύνθεσή του σε κινεζική ποίηση. Αλλά και για τα άλλα σύγχρονα έργα (των Χρήστου Χατζή, Δημήτρη Τερζάκη, Γιώργου Τσοντάκη) που ερμήνευσε η Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπήρξε ζωηρό ενδιαφέρον. Οι συνθέτες, παρόντες, καταχειροκροτήθηκαν. Το ίδιο και η ορχήστρα.