Οι κατάρες έχουν δική τους ιστορία

Υπάρχει αλήθεια στην κατάρα του Τουταγχαμών; Οι επιστήμονες προσπαθούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ του θρύλου και των γεγονότων. Ίσως είναι οι μόνοι που δεν πιστεύουν στις κατάρες τις οποίες συναντάμε στις λαϊκές παραδόσεις όλων των πολιτισμών.

Ποια ήταν η πιο διαδεδομένη κατάρα στη μεσαιωνική Αγγλία; Ο ψαλμός 109 από τη Βίβλο. Γνωστός ως «ο ψαλμός της κατάρας» βρισκόταν, την περίοδο εκείνη, στο στόμα κάθε ετοιμοθάνατου που επιθυμούσε να καταστρέψει τους εχθρούς που άφηνε πίσω. Όμως αυτός ο ψαλμός δεν ήταν η μόνη κατάρα της Βίβλου. Υπάρχουν πολλές ακόμα και όχι μόνο στον χριστιανισμό, αλλα και στο Ισλάμ και στον ιουδαϊσμό και σε κουλτούρες που προϋπήρχαν.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι σκάλιζαν μικρές ταμπέλες με κατάρες και τις τοποθετούσαν σε ιερές πηγές, ναούς ή τάφους για να τις πάρουν οι θεότητες και να τις ικανοποιήσουν. Κέρινα ομοιώματα εχθρών- τα οποία τα έβραζαν σε χύτρες ή τα τρυπούσαν με βελόνες- συναντώνται όχι μόνο στις τελετές βουντού της Καραϊβικής, αλλά και στις αρχαίες κουλτούρες της Ινδίας, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Όμως δεν υπάρχουν μόνο καταραμένοι άνθρωποι αλλά και καταραμένα αντικείμενα. Πιο γνωστό, το «Διαμάντι της Ελπίδας», το οποίο υποτίθεται ότι το είχαν αποσπάσει από το άγαλμα μιας θεάς του ινδουισμού τον 17ο αιώνα και έκτοτε ακολουθούσε όσους το κατείχαν μια φρικτή κατάρα- μεταξύ αυτών ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ που αποκεφαλίστηκε και μια κυρία Έβελιν Μακλίν που το αγόρασε στα μέσα του 20ού αιώνα και είδε τον 9χρονο γιο της να σκοτώνεται σε τροχαίο, την κόρη της να αυτοκτονεί, τον άντρα της να κλείνεται σε ψυχιατρείο και την περιουσία της να εξαφανίζεται. Το διαμάντι σήμερα εκτίθε- ται στο μουσείο Σμιθσόνιαν της Ουάσιγκτον. Χαρά στο κουράγιο τους…


Από τον τάφο του Τουταγχαμών

Η ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΗ απ΄ όλες τις κατάρες είναι αυτή του Τουταγχαμών. Ο μύθος λέει ότι ήταν σκαλισμένη στην είσοδο του τάφου του- γεγονός που καταρρίπτεται από τα στοιχεία. Υποτίθεται, επίσης, ότι έγραφε: «Ο θάνατος θα έρθει με γρήγορα φτερά σε όποιον παρενοχλήσει την ηρεμία του βασιλιά». Στις 26 Νοεμβρίου 1922 ο Χάουαρντ Κάρτερ και ο λόρδος Κάρναρβον μπήκαν στον τάφο του Τουταγχαμών. Αμέσως μια κόμπρα έφαγε το καναρίνι του Κάρτερ, γεγονός όχι τόσο ανησυχητικό αλλά συμβολικό, μια και η κόμπρα ήταν παραδοσιακά το φίδι που προστάτευε τους φαραώ.

Λίγους μήνες αργότερα, ο λόρδος Κάρναρβον πέθανε εξαιτίας της μόλυνσης που του προκάλεσε τσίμπημα κουνουπιού στο πρόσωποσύμφωνα με τον θρύλο στο ίδιο σημείο όπου υπάρχει μια περίεργη τομή στη μούμια του Τουταγχαμών.

Την ώρα που πέθαινε, σύμφωνα με την παράδοση, έσβησαν τα φώτα στο Κάιρο και στο Λονδίνο το σκυλί του έπεφτε νεκρό. Ο Κόναν Ντόιλ, που πίστευε σε τέτοιου είδους ιστορίες, έβγαλε το συμπέρασμα ότι «έφταιγε η κατάρα της μούμιας».

Ο μέσος όρος
Μπορεί ο λόρδος Κάρναρβον να πέθανε σύντομα μετά το άνοιγμα του τάφου του Τουταγχαμών, ο συνεργός του όμως Χάουαρντ Κάρτερ πέθανε 17 χρόνια αργότερα. Σύμφωνα με έρευνα Αυστραλών επιστημόνων, ο μέσος όρος ζωής των 25 ατόμων που παραβρέθηκαν στο άνοιγμα του τάφου ήταν αντίστοιχος με τον μέσο όρο ζωής των Δυτικών που επισκέφθηκαν την Αίγυπτο στη δεκαετία του ΄20. Ο Γερμανός μικροβιολόγος Γκόταρντ Κράμερ προσπάθησε να εξηγήσει τις ασθένειες που χτύπησαν κάποιους εξ αυτών. Αφότου εξέτασε 40 αιγυπτιακές μούμιες εντόπισε στα πτώματα σπόρους πιθανώς τοξικούς που, μέσα στον τάφο, διατηρήθηκαν χιλιάδες χρόνια.

Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι τοξικές ουσίες προκάλεσαν βλάβη στα όργανα όσων μπήκαν στον τάφο και είχαν ήδη προβλήματα στο ανοσολογικό σύστημα.