[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Μίζερη προσέγγιση της πολιτικής

ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ πριν από την ψηφοφορία για την ανάδειξη ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, ένθερμος υποστηρικτής του Γιώργου Παπανδρέου, έχοντας υπόψη του και τις δημοσκοπήσεις που έδιναν προβάδισμα στον αρχηγό του, σχολίαζε περίπου χαιρέκακα για τον Ευάγγελο Βενιζέλο: «Αν αυτός που χάνει και ξαναχάνει και ξαναχάνει είναι ανίκανος πολιτικός, τότε αυτός που χάνει από αυτόν που χάνει και ξαναχάνει και ξαναχάνει, τι είναι;».

Προφανώς και η ανικανότητα είναι μία λέξη που δεν ταιριάζει στον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο Μακεδόνας πολιτικός θεωρείται χαρισματικός, ευφυής, τολμηρός και απόλυτα ικανός να φέρει επιτυχώς εις πέρας ό,τι κι αν αναλάβει. Κι όμως το αδιαμφισβήτητο φαβορί της 17ης Σεπτεμβρίου, στο πρόσωπο του οποίου το βράδυ του Ζαππείου πολλοί διέκριναν τον Μεσσία του ΠΑΣΟΚ, κατάφερε μέσα σε 55 ημέρες να αποδομήσει την προσωπικότητά του, να γκρεμίσει το ηγετικό του προφίλ και εν τέλει να τοποθετήσει την ταφόπλακα σε μία υποψηφιότητα, τη δική του, που έκανε εκκίνηση με τις καλύτερες προοπτικές.

Τι έφταιξε και ο κ. Βενιζέλος δεν έπεισε τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ότι είναι ο καταλληλότερος για να ηγηθεί του Κινήματος; Το πιο ουσιαστικό πολιτικό επιχείρημα που αναπτύχθηκε από τον υποψήφιο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τις οκτώ εβδομάδες που χώρισαν τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ήταν ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι εκείνος που μπορεί να νικήσει τον Κ. Καραμανλή. Επιχείρημα που του έδωσαν κυρίως οι δημοσκοπήσεις. Ποιος ηγέτης, όμως, μπορεί να στηρίζει την επιχειρηματολογία μιας σκληρής εκλογικής αναμέτρησης σε παράπονα του τύπου «μα, με λένε εύσωμο» ή το άλλο «λένε ότι είμαι συγγενής του Μητσοτάκη» ή «με ρώτησαν για την οικονομική μου επιφάνεια» ή το πιο τρελό που διακινήθηκε και με non paper, πως «στη Χαριλάου Τρικούπη οι τηλεφωνήτριες δεν απαντούν το ίδιο ευγενικά όταν παίρνουν πολίτες και δηλώνουν την επιθυμία να ψηφίσουν τον κ. Βενιζέλο»; Αυτή είναι μία μίζερη προσέγγιση της πολιτικής που θύμισε σε πολλά το ΠΑΣΟΚ που τα ΄βαζε με τις δημοσκοπήσεις, αδυνατώντας να αποδεχτεί ότι έχει τρύπες στην πολιτική του. Ως εκ τούτου, το ερώτημα προς τον κ. Βενιζέλο την επομένη της αναμέτρησης είναι εύλογο:

«Μήπως τελικά φταίει το ίδιο μας το κεφάλι;».