[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μάλιστα κύριε

Βγαίνοντας τις προάλλες από την παράσταση του Εθνικού- καθ΄ οδόν προς το εστιατόριοπιάσαμε την κουβέντα για τον αντισημιτισμό. Η αμερικάνικη εκδοχή του Έμπορου της Βενετιάς αναζωπύρωσε την παλιά μας αμηχανία απέναντι στον Εβραίο Σάιλοκ που πίνει το αίμα των δανειστών του και πες πες λίγο έλειψε να πάρει μπάλα τον ίδιο τον Σαίξπηρ, αν εν τω μεταξύ δεν είχαν φτάσει στο τραπέζι τα πρώτα ποτά.

Έκανα πρόποση στο πολιτικώς ορθό που όσο χιούμορ κι αν του λείπει μας φυλάει πάντως από τον ρατσισμό κι αμέσως το φάντασμα του Σάιλοκ ξεθώριασε μέσα μου και μπήκε ξανά στο ντουλαπάκι με τις καρικατούρες.

Δεν είχα την ίδια σιγουριά όταν λίγες μέρες αργότερα άκουσα από την τηλεόραση ένα αφιέρωμα στον Ζαμπέτα. Είχα κιόλας σηκωθεί από τον καναπέ μου και μέσα στης νύχτας τη σιγαλιά τραγουδούσα στη διαπασών, όταν μια αόρατη σφαλιάρα προσγειώθηκε στο σβέρκο μου και με ξενέρωσε εντελώς.

Μα είναι δυνατόν να είναι ρατσίστρια η «μπουρδού απ΄ τ΄ Αλγέρι με το ντέφι στο χέρι» που γουστάρει «τον μαύρο, τον σκύλο, τον αράπη, τον ταμ ταμ ταμ»;

Το εσωτερικό μου δικαστήριο με συνοπτικές διαδικασίες αθώωσε τον Ζαμπέτα και τον Σαίξπηρ κι ύστερα κάθισε στο σκαμνί τον σπουδαίο, τον ανεκτικό μας πολιτισμό. Αυτόν που για να λειτουργήσει χωρίς μισαλλοδοξίες χρειάζεται εσωτερικούς μπάτσους και εισαγγελείς, καταδικάζοντας έτσι στο πυρ το εξώτερο το χιούμορ και την αθωότητα των απλουστεύσεών του. Μεγάλη απώλεια.