Εναλλακτικά

ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ώρες πριν από την εκλογή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, όσοι συνασπίστηκαν για να ανατρέψουν τον Γιώργο Παπανδρέου, έχουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Εxit polls δεν προβλέπονται, αλλά οι δημοσκοπήσεις- εβδομάδες τώρα- είναι αρνητικές για την υποψηφιότητα Βενιζέλου. Βουβό είναι και το εσωκομματικό κλίμα. Αν η κάλπη βγάλει Ευάγγελο, θα είναι πραγματική έκπληξη. Το σφίξιμο στο στομάχι καθένας- και καθεμία- το βιώνει διαφορετικά. Άλλοι το παραδέχονται. Άλλοι το παίζουν ανυπότακτοι. Άλλοι είναι μοιρολάτρες. Και άλλοι εξορθολογίζουν την κατάσταση. Οι τελευταίοι παραδέχονται πως ο Βενιζέλος έκανε λάθη εικόνας και τακτικής. Αλλά προσθέτουν με νόημα πως πιάστηκαν αδιάβαστοι σε κάτι: την ισχύ της οικογενειοκρατίας στην ελληνική πολιτική. Τη διαπίστωση μοιράζονται- κατ΄ ιδίανκαι υποστηρικτές του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. «Κοίτα να δεις», λέει ένας από αυτούς, «ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ είναι πρώτα δημοκρατικός και μετά Παπανδρεϊκός. Ακόμη και σε εμένα δεν αρέσει αυτό».

ΜΕΣΑ ΤΟΥ ίσως να το ήξερε και ο ίδιος ο Βενιζέλος. Λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, τηλεφώνησε σε στενό συνεργάτη του Ανδρέα για να ζητήσει την υποστήριξή του. Αν και τους συνέδεαν φιλικοί δεσμοί δεκαπενταετίας- από εποχής «βρώμικου ΄89»- η συζήτηση δεν πήγε καλά. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι ο Βαγγέλης ζήτησε από τον συνομιλητή του να βγει και να πει, ως άνθρωπος του Παπανδρέου, ότι «αν ζούσε ο Ανδρέας θα ψήφιζε Βενιζέλο». Φυσικά, όπως λέει και ο κυνικός Μπρακ στο φινάλε της Έντα Γκάμπλερ, «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται».

Ιψενικές αυτοκτονίες στο στρατόπεδο Βενιζέλου δεν αναμένονται. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι η πολιτική οικογενειοκρατία δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Αντιθέτως, είναι κάτι που πάει να γενικευθεί. Παράδειγμα η επικράτεια των αυτοδημιούργητων- δηλαδή η Αμερική.