Πέτα την ανακύκλωση στα σκουπίδια!

Κλίβανοι ξήρανσης υψηλής τεχνολογίας συρρικνώνουν τα αστικά απόβλητα κατά 60%, ενώ προηγμένες μονάδες καύσης απορριμμάτων με ειδικά φίλτρα παράγουν ενέργεια και προσφέρουν θέρμανση σε σπίτια επιβαρύνοντας ελάχιστα το περιβάλλον. Όλα αυτά συμβαίνουν αλλού, αλλά όχι στην Ελλάδα.

Την ώρα που στους δρόμους της Αττικής σωρεύονται για μία ακόμη φορά σκουπίδια και η διαχείριση των απορριμμάτων παραμένει κορυφαίο περιβαλλοντικό πρόβλημα, στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κομποστοποίηση έχει τεθεί στις πρώτες θέσεις της ατζέντας για τη μείωση του όγκου των απορριμμάτων. Στη χώρα μας προς το παρόν δεν έχει υπάρξει κάποιο σχέδιο για την εκμετάλλευση των οργανικών αποβλήτων που μπορούν να μετατραπούν σε λίπασμα για γεωργική χρήση. Όπως αναφέρεται στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πόρων

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

Επτά σύγχρονες μονάδες επεξεργασίας θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες ολόκληρης της χώρας

και Διαχείρισης Απορριμμάτων, το οποίο υπάγεται στην Υπηρεσία Περιβάλλοντος της Ε.Ε., στην Ελλάδα «δεν εντοπίζονται εγκαταστάσεις για την παραγωγή λιπάσματος υψηλής ποιότητας από οργανικά απορρίμματα». Ως αιτία αναφέρεται το ότι «δεν υπάρχει αγορά για την εκμετάλλευσή του, καθώς οι Έλληνες αγρότες προτιμούν να προμηθεύονται εμπορικά προϊόντα τα οποία έχουν συνηθίσει εδώ και χρόνια».

Προς το παρόν, στη χώρα μας υπάρχει μία μεγάλη εγκατάσταση μηχανικής ανακύκλωσης και κομποστοποίησης στα Άνω Λιόσια και δύο μικρότερες σε Καλαμάτα και Χανιά. Από αυτές όμως βγαίνει λίπασμα κακής ποιότητας που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε καλλιέργειες. Θερμική επεξεργασία
Επιπλέον, σε 10 χώρες της Ε.Ε., στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία εφαρμόζουν μεθόδους θερμικής επεξεργασίας απορριμμάτων, ανάμεσα στις οποίες η πλέον διαδεδομένη είναι η καύση. Εκεί καταλήγει περίπου το 20% των αστικών αποβλήτων, ενώ στις μονάδες τελευταίας τεχνολογίας με τα ειδικά φίλτρα έχει μειωθεί αισθητά η έκλυση διοξινών, των βλαβερών ουσιών που απελευθερώνονται όταν καίγονται τα απορρίμματα. Παρ΄ ότι οι ειδικοί θεωρούν πως πρόκειται για μία από τις ακριβότερες μεθόδους διαχείρισης, δεν αμφισβητούν την αποτελεσματικότητά της όσον αφορά την παραγωγή ενέργειας. Ωστόσο υπάρχει σκεπτικισμός όσον αφορά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από αυτές τις μονάδες, καθώς για την καύση ενός τόνου απορριμμάτων απελευθερώνεται ένας τόνος αερίου. Οι υπέρμαχοι όμως των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων αναφέρουν ότι από έναν τόνο σκουπιδιών σε χωματερή απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα 63 τόνοι μεθανίου, το οποίο θεωρείται ακόμα πιο επιβλαβές.

Εναλλακτικές εφαρμογές
Μία λύση για την περίπτωση της Ελλάδας, η οποία έχει παρουσιαστεί σε έρευνα του Πολυτεχνείου Κρήτης και του ΤΕΕ, είναι οι Ολοκληρωμένες Εγκαταστάσεις Διαχείρισης Απορριμμάτων για αερόβια μηχανική και βιολογική επεξεργασία. Σύμφωνα με τις μελέτες, μόλις επτά τέτοιες μονάδες θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες ολόκληρης της χώρας, σε αντίθεση με τους 130 χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι μικρής χωρητικότητας.

Πέρα από τη μηχανική ανακύκλωση και κομποστοποίηση υπάρχει και η αναερόβια επεξεργασία των απορριμμάτων, η οποία μπορεί μεν να έχει μεγαλύτερο κόστος, όμως με αυτήν τη διαδικασία παράγεται μεθάνιο, που θεωρείται ιδανικό καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Τα μόνα έργα στη χώρα μας που εκμεταλλεύονται το βιοαέριο που εκλύεται από τα σκουπίδια βρίσκονται στους Ταγαράδες και στα Άνω Λιόσια και έχουν δυνατότητα παραγωγής 5 και 23,5 ΜW ηλεκτρικής ενέργειας αντίστοιχα. Σωστή διαλογή
Σύμφωνα πάντως με τον πρόεδρο της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης, το μεγαλύτερο βήμα που μπορεί να γίνει στην Ελλάδα για τη μείωση του όγκου των σκουπιδιών είναι να αρχίσει η διαλογή των απορριμμάτων από το σπίτι: «Μόνο και μόνο από την καλή διαλογή, μπορούμε να μειώσουμε κατά 50% τα σκουπίδια μας. Περίπου 40% είναι οργανικά απορρίμματα, τα οποία μπορεί ο καθένας μας να μετατρέψει με απλές διαδικασίες σε λίπασμα υψηλής ποιότητας και να το χρησιμοποιήσει στον κήπο του ή στις γλάστρες του- υπολογίζεται ότι κάθε σπίτι παράγει περίπου 80 κιλά τον χρόνο. Οπότε, μένει ένα ποσοστό το οποίο θα πρέπει να διοχετευθεί στις ανάλογες μονάδες επεξεργασίας αποβλήτων», αναφέρει κ. Φ. Κυρκίτσος.


100.000 τόνοι καυσίμων πετιούνται στη χωματερή

ΣΤΑ… ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ κατέληξαν 100.000 τόνοι καύσιμης ύλης από τη μονάδα μηχανικής ανακύκλωσης απορριμμάτων στα Λιόσια. Αντί να διατεθούν για την παραγωγή ενέργειας ή θερμότητας, χρησιμοποιήθηκαν ως… στηρίγματα των τοιχίων στο ΧΥΤΑ! Φέτος που η παραγωγή φθάνει πλέον τους 100.000 τόνους, μόλις 20.000 θα αξιοποιηθούν, ενώ το 2009 θα διατεθούν σε τσιμεντοβιομηχανίες 70.000 τόνοι καύσιμης ύλης από τα σκουπίδια. Ακόμα και έτσι όμως, περίπου 160.000 τόνοι μέσα σε μία τριετία παραμένουν στα αζήτητα, αφού δεν υπήρξε πρόβλεψη για τη διάθεσή τους.

«Μόνο το 2005 και το 2006 κατέληξαν στη χωματερή των Λιοσίων περισσότεροι από 100.000 τόνοι καύσιμης ύλης (RDF) την οποία θα μπορούσαμε να είχαμε αξιοποιήσει, ενώ από το 2007 η παραγωγή έχει αυξηθεί σε 100.000 τόνους ανά έτος. Οι ποσότητες αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται είτε στην τσιμεντοβιομηχανία είτε σε θερμοηλεκτρικούς σταθμούς για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος», αναφέρει ο πρόεδρος της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης κ. Φίλιππος Κυρκίτσος.

«Πριν από λίγο καιρό υπογράψαμε τριετή σύμβαση με τσιμεντοβιομηχανία για τη διάθεση της καύσιμης ύλης προς αξιοποίηση, η οποία θα αρχίσει να γίνεται εντός των επόμενων εβδομάδων. Τον πρώτο χρόνο θα διατεθούν 20.000 τόνοι και σταδιακά έως τον τρίτο θα φτάσουμε στους 70.000 τόνους.

Ήδη αναζητούμε και άλλους για την αξιοποίηση του RDF», λέει ο πρόεδρος του φορέα διαχείρισης της μονάδας (ΕΣΔΚΝΑ) κ. Νίκος Χανιώτης και επισημαίνει ότι ποσότητες που παρήχθησαν κατά το 2005 και το 2006 χρησιμοποιήθηκαν ως στηρίγματα των τοιχίων του ΧΥΤΑ.

«Το τρελό της υπόθεσης είναι ότι η παραγόμενη καύσιμη ύλη που κατέληξε στον ΧΥΤΑ έχει προσμετρηθεί από το κράτος ως ανακυκλώσιμη ύλη, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται υψηλότεροι οι ρυθμοί της ανακύκλωσης σε σχέση με αυτούς που πραγματικά ισχύουν», λέει ο κ. Κυρκίτσος και αναφέρει ότι η χώρα μας διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να βρεθεί στο ευρωδικαστήριο λόγω των κακών επιδόσεών της στον συγκεκριμένο τομέα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ενώ ο στόχος της Ε.Ε. για την ανακύκλωση συσκευασιών το 2006 ανερχόταν στο 50% του συνολικού όγκου η Ελλάδα έπιασε 35%.