Στο φως οι δωσίλογοι των ναζί

Στο φως έρχονται τα ονόματα των Ελλήνων που συνεργάστηκαν με τους ναζί, καταδίδοντας συμπολίτες τους στις γερμανικές αρχές κατοχής. Πριν από λίγες ημέρες, η Ελλάδα υπήρξε η τελευταία χώρα που έδωσε τη συγκατάθεσή της για το άνοιγμα των αρχείων που φυλάσσονται στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν.

Όπως πιστεύουν οι ιστορικοί, στους 30 εκατομμύρια φακέλους με τα 47 εκατομμύρια αρχεία για 17,5 εκατομμύρια πολιτών, που φακελώθηκαν από τους ναζί και τους συνεργάτες τους, κρύβονται οι περισσότερες απαντήσεις για τις ναζιστικές θηριωδίες.

Μαζί με τις εξαντλητικές πληροφορίες που είχαν συλλέξει οι Γερμανοί, καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια οι θηριωδίες, τα θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, οι πολιτικοί κρατούμενοι, αλλά και οι καταδότες και συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων. Σε κάποια

ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Οι ναζί έχουν καταγράψει όλους τους φίλους εβραϊκής οικογένειας, καθώς και την ακριβή στιγμή εκτέλεσης κρατουμένου!

αρχεία, που έχουν ήδη μελετηθεί, οι ναζί έχουν καταγράψει όλους τους φίλους και τους γνωστούς εβραϊκής οικογένειας, ακόμα και τον αριθμό των ψειρών στο κεφάλι κρατουμένου, καθώς και την ακριβή στιγμή της εκτέλεσής του!

Απαντήσεις στα ερωτήματα
«Τα αρχεία αυτά θα μας δώσουν πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές πληροφορίες γύρω από τη δράση των ναζί στην Ελλάδα. Θα απαντήσουν σε ερωτήματα όπως ποιοι ήταν οι συνεργάτες τους, ποιος ήταν ο ρόλος των ηγετών του εβραϊκού πληθυσμού, πως έγινε ο διωγμός των Εβραίων, ποιοι έδωσαν λεπτομερείς πληροφορίες για τους Εβραίους, ποιοι Έλληνες πολιτικοί συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις κατοχής, ποια ήταν η στάση της Αστυνομίας», λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Μωυσής Κωνσταντίνης. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει «εμείς ως κοινότητα μάθαμε για το περιεχόμενο των αρχείων πριν από 2 χρόνια και όπως ήταν φυσικό ζητούσαμε επιμόνως το άνοιγμά τους». Ήδη πολλά μέλη της εβραϊκής κοινότητας, που πληροφορήθηκαν την εξέλιξη με τα αρχεία του Μπαντ Άρολσεν, δεν κρύβουν την αισιοδοξία πως θα μάθουν τον τρόπο με τον οποίο οι δικοί τους άνθρωποι οδηγήθηκαν στον θάνατο.

Ο κ. Κωνσταντίνης δεν αποκλείει το ενδεχόμενο τώρα που θα επιτραπεί το άνοιγμα των επίμαχων αρχείων να αρχίσει και μια σειρά διεκδικήσεων των οικογενειών των θυμάτων, τόσο από άλλες χώρες, αλλά κυρίως σε προσωπικό επίπεδο. «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τη διεκδίκηση αποζημιώσεων, σε περίπτωση που κάποιος Εβραίος πληροφορηθεί μέσω των αρχείων αυτών πως η οικογένειά του θανατώθηκε και η περιουσία του κατέληξε σε κάποιον άλλον, ο οποίος τους κατέδωσε στους Γερμανούς». Οι αποζημιώσεις των θυμάτων ήταν άλλωστε το σημαντικότερο θέμα που είχε επιβάλει το κλείσιμο των αρχείων του Μπαντ Άρολσεν. Η Γερμανία και η Ιταλία προέβαλαν επανειλημμένως το ζήτημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των αρχείων, διότι είχαν τον φόβο των αποζημιώσεων που θα έπρεπε να καταβάλουν στους «φακελωμένους».

«Τρόμαξαν» οι Γερμανοί
Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση Ολλανδού αριστερού ακτιβιστή, ο οποίος έλαβε μεγάλη αποζημίωση από το γερμανικό κράτος και η υπόθεση του είχε «τρομάξει» τους Γερμανούς, διότι φοβήθηκαν πως το παράδειγμά του θα ακολουθούσαν εκατομμύρια οικογένειες θυμάτων. Ο Ολλανδός, με βάση τα όσα γράφονταν γι΄ αυτόν στα αρχεία των ναζί, είχε συλληφθεί το 1941 από την «Πράσινη Αστυνομία», ένοπλη οργάνωση δωσίλογων, η οποία συνεργαζόταν με τους Γερμανούς στην κατεχόμενη Ολλανδία. Στη συνέχεια, οδηγήθηκε σε καταναγκαστική εργασία στο χαλυβουργείο Κρουπ, που παρήγε πολεμικό υλικό για το Γ΄ Ράιχ. Ο Ολλανδός κατάφερε να επιζήσει και αναζητώντας τον φάκελό του βρήκε τα στοιχεία από τα οποία αποδείχθηκε ότι εργάστηκε καταναγκαστικά για 4 χρόνια. Διεκδίκησε αποζημίωση, την οποία τελικά πλήρωσαν από κοινού ο όμιλος Κρουπ και το γερμανικό κράτος.

Η λύση που είχε βρεθεί ήταν να δίνεται πιστοποιητικό θύματος στον άμεσα ενδιαφερόμενο, ο οποίος όμως δεν είχε το δικαίωμα να λάβει άμεση γνώση όλου του φακέλου που τον αφορούσε! Όπως παραδέχονται και στελέχη των εβραϊκών κοινοτήτων, το ότι υπέγραψαν με τη Γερμανία πως δεν θα διεκδικήσουν επιπλέον αποζημιώσεις ίσως και να άνοιξε τον δρόμο για τα αρχεία του Μπαντ Άρολσεν.


«Δεν θα ανοίξουν παλιές πληγές»

«ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ Ισραηλιτικό Συμβούλιο σύμφωνα με τον νόμο θα έχει την ευθύνη για όλες τις εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα και θα συνεργαστεί με τις ελληνικές Αρχές, που θα παραλάβουν το αρχείο που αφορά την Ελλάδα», επισημαίνει ο κ. Κωνσταντίνης, ο οποίος δεν θεωρεί πως η δημοσιοποίηση των ονομάτων όσων συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς θα ανοίξει παλιές πληγές.

«Ως ηγέτης του ελληνικού εβραϊσμού, πιστεύω πως όχι.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και οι πρωταγωνιστές είτε έχουν θανατωθεί στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης είτε δεν ζουν πλέον αυτοί που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Παράλληλα, θα τηρηθούν όλοι οι νόμοι που αφορούν τη διαφύλαξη των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων».

Για τους ιστορικούς, το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο τρόπος χρήσης αυτών των αρχείων.

«Αναμφισβήτητα πρόκειται για ντοκουμέντα μεγάλης ιστορικής αξίας», λέει ο ερευνητής της Ιστορίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης Ευάγγελος Χεκίμογλου, που επισημαίνει πως «η διαχείριση του αρχείου είναι πολύ λεπτό θέμα, διότι υπάρχει το θέμα των πιθανών διεκδικήσεων από την πλευρά των οικογενειών των θυμάτων, αλλά και από ποιους θα χρησιμοποιηθούν τα ευαίσθητα προσωπικά στοιχεία που θα προκύψουν, τόσο για τους θύτες όσο και τα θύματα των θηριωδιών».


Απόρρητα με Συνθήκη του 1955

ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ αρχεία, όταν εντοπίστηκαν για πρώτη φορά από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, χαρακτηρίστηκαν απόρρητα βάσει μιας διεθνούς Συνθήκης την οποία συνυπέγραψαν το 1955 η Ελλάδα, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία, το Ισραήλ, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Πολωνία, οι ΗΠΑ, και η Μεγάλη Βρετανία. Οι χώρες αυτές συνέστησαν τη Διεθνή Επιτροπή Έρευνας Θυμάτων, η οποία στις 23 Οκτωβρίου, αφού συναίνεσε και η Ελλάδα, έδωσε την άδεια για το ολοκληρωτικό άνοιγμα των επίμαχων αρχείων.

Όλα τα αρχεία που διατηρούσαν οι Γερμανοί μεταφέρθηκαν σταδιακά στο Μπαντ Άρολσεν, έδρα της Διεθνούς Υπηρεσίας Αναζητήσεων του Ερυθρού Σταυρού. Αρχικά δόθηκε η άδεια μόνο στον Ερυθρό Σταυρό να τα χρησιμοποιήσει, για την ανεύρεση των αγνοουμένων από τις γερμανικές εκκαθαρίσεις. Επιπλέον, ο Ερυθρός Σταυρός ανέλαβε το έργο του εντοπισμού και του επαναπατρισμού των εκτοπισθέντων από τις αρχές κατοχής, ενώ το 1955 αποφασίστηκε από εκπροσώπους των 11 χωρών να οριστεί και αρμόδιος για τη φύλαξη των «απόρρητων αρχείων».