[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα «περήφανα γηρατειά»

Τι κι αν «γιορτάσαμε» την 1η του Οκτώβρη την Παγκόσμια Ημέρα της Τρίτης Ηλικίας. Σημασία έχει ότι κάθε μέρα φροντίζουμε να τους δείχνουμε ότι είναι οι παρίες αυτής της γρήγορης και γκλαμουράτης ζωής, που ταιριάζει μόνο στους νέους και ωραίους.

Το έναυσμα γι΄ αυτές τις φωναχτές σκέψεις, που πάντα κλωθογυρίζουν μέσα στο μυαλό μου, ήταν ένας χειρουργός σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο το βράδυ της περασμένης Κυριακής – ένας άνθρωπος, υποτίθεται, μορφωμένος και ευαισθητοποιημένος πάνω από τον μέσον όρο. Είχαμε πριν από λίγο μεταφέρει τον ηλικιωμένο άνθρωπό μας στα επείγοντα περιστατικά, επειδή είχε πέσει, και καθόμασταν δίπλα του στενοχωρημένοι. Ο γιατρός, νομίζοντας προφανώς ότι κάνει χιούμορ, είπε δυνατά και γελώντας (και ενώ η άρρωστη είχε πλήρη συνείδηση και τον άκουγε): «Ξέρετε την παροιμία, ότι οι γέροι πηγαίνουν από πέσιμο ή από…». Μην πιστεύοντας στα αυτιά μου, πρόλαβα και τον έκοψα.

Συνάδελφος μού είπε για την υπέρκομψη μητέρα του, που δεν θέλησε να ξαναπάει σε γνωστό- και νέο σε ηλικία- καρδιολόγο, όταν εκείνος είπε στον γιο της μπροστά της: «Τι να περιμένουμε τώρα από μια γρια;». Και ήμουν πρόσφατα μπροστά σε οφθαλμίατρο, που παρέπεμψε βιαστικά στον βοηθό του για εξέταση μια ηλικιωμένη κυρία, λέγοντας με συγκαταβατικό ύφος ότι «η γιαγιά θέλει κάποιον να της αφιερώσει λίγο χρόνο»- και αυτός προφανώς δεν πίστευε ότι άξιζε να της αφιερώσει λίγο από τον δικό του. Και με όλα αυτά, θυμήθηκα και την παλιά φίλη, που «έκοψα» οριστικά από τη ζωή μου, όταν με αποπήρε χλευαστικά και απότομα, επικαλούμενη περιφρονητικά την ηλικία, καθώς της εκμυστηρεύθηκα ότι αγωνιούσα για την πολυαγαπημένη μου γιαγιά στο νοσοκομείο.

Εκείνο που με ενοχλεί επίσης είναι ότι παντού, στον δρόμο, στα εστιατόρια, στα νοσοκομεία, στα ταξί, δεν τους αποκαλούν «ο κύριος» και «η κυρία », αλλά- στην καλύτερη περίπτωση- «ο παππούς» και «η γιαγιά». Λες και και τον πενηντάρη, για παράδειγμα, τον φωνάζουμε «ο μεσήλικας». Άσε που έχουν απολέσει πια και το μοναδικό προνόμιό τους για μια θέση στα μέσα μαζικής μεταφοράς και βλέπεις σήμερα τα δεκάχρονα και τα δεκαεξάχρονα να κάθονται απαθέστατα (και μάλιστα συχνά δίπλα σε κάποιον γονιό τους) μπροστά στους όρθιους ηλικιωμένους. Πρώτα τους δίνουμε την ευκαιρία- με φάρμακα και καλύτερο βιοτικό επίπεδο- να ζήσουν περισσότερα χρόνια και μετά θέλουμε να τους πετάξουμε στον Καιάδα. Ξεχνάμε ή θέλουμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι «εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θα ΄ρθεις»…