[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μη μου πεις…

Το ξέρω ότι θα στενοχωρήσω τη Λιάνα Κανέλλη, ενδεχομένως δε και πολλούς άλλους, προσωπικά όμως διόλου δεν φρικάρω όταν οι «τηλεοπτικοί» λένε «τρεισήμισι» αντί για «τριάμισι» κάθε φορά που αναφέρονται στα χρόνια της προηγούμενης κυβερνητικής θητείας της Ν.Δ.

Η γλώσσα έχει κι αυτή τη ραθυμία και τις βολές της, μικρό το κακό. Ακόμη και τις Στήλες του Ολυμπίου Διός είμαι πρόθυμη να δεχτώ- αντί του ορθού Στύλοι-, αφού ο Ζευς δεν υπάρχει πια για να ρίξει τους κεραυνούς του εκεί που τίθεται σοβαρό, σοβαρότατο θέμα ουσιαστικής επάρκειας.

Άκουγα τις προάλλες έναν γνωστό ραδιοτηλεοπτικό opinion leader να αναρωτιέται με τα σωστά του τι ήταν η Νύχτα των Κρυστάλλων, για να πάρει την απάντηση από «άνθρωπο του πολιτισμού» ότι ήταν τότε που οι Γερμανοί προσπάθησαν, λέει, να δολοφονήσουν τον Χίτλερ αλλά απέτυχαν…

Δεν είμαι Εβραία για να κατηγορήσω και τους δυο τους για αντισημιτισμό, αφού ως γνωστόν ο όρος αναφέρεται στην έναρξη του πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία. Άνθρωπος είμαι όμως και βγήκα από τα ρούχα μου, ιδιαίτερα εκεί όπου συμφώνησαν ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει τεράστιο «υπερεγώ», είναι, σα να λέμε, φιλόδοξος και εγωίσταρος…

Να με συγχωρεί, λοιπόν, η χάρη τους, αλλά στην προσωπικότητα του συγκεκριμένου πολιτικού δεν ανιχνεύεται ούτε κόκκος του ψυχαναλυτικού όρου «υπερεγώ», αφού ο άνθρωπος δρα και αντιδρά εντελώς συγκυριακά, σε αντίθεση με τον αντίπαλό του Γεώργιο Παπανδρέου που είναι απόλυτα παραδομένος στο «υπερεγώ» του, δηλαδή, στον πατρικό έλεγχο και στη μυθολογία του ονόματός του.

Αυτά για σήμερα, διαλυθείτε ησύχως…