[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Μάθημα ασυνέπειας…

ΠΩΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ; Παρασυρθήκαμε μάλλον από τις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων, εκτιμώντας πως κι εκείνοι επιθυμούν το αυτονόητο. Να ξαναβρεί η ταλαίπωρη Δικαιοσύνη το χαμένο της κύρος, να κατορθώσει να αποκατασταθεί ως πυλώνας της δημοκρατίας στη συνείδηση των πολιτών. Απαιτείται ηρεμία, μας έλεγε η ηγεσία- και όχι μόνο- της δικαστικής εξουσίας. Να πέσουν οι τόνοι, να πάψει η σκανδαλολογία, να ολοκληρωθεί γρήγορα η «κάθαρση», ώστε να μπορέσουν οι δικαστικοί λειτουργοί να αφοσιωθούν στο έργο τους. Την απονομή της δικαιοσύνης.

Χωρίς φόβο, ούτε πάθος.

Κατά συνείδηση και μόνο. Προ της αυστηροποίησης των ποινών, ως συνέπειας του κλίματος τρομοκρατίας που είχε εγκαθιδρυθεί στις τάξεις των δικαστών εξ αιτίας των συχνά άδικων διώξεων, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που θα θυσίαζαν τη λεγόμενη κάθαρση, προκειμένου να επικρατήσει νηφαλιότητα. Η αποκατάσταση άλλωστε της εμπιστοσύνης του πολίτη στη Δικαιοσύνη πιέζει πλέον αφόρητα. Για ψυχραιμία και λογική. Κυρίως όμως πιέζει για αποδείξεις. Για απτά παραδείγματα εμπιστοσύνης της ίδιας της δικαιοσύνης (της ηγεσίας της δηλαδή) προς τους λειτουργούς της. Που σε καμιά περίπτωση δεν συμπίπτουν με τη μανία καταδίωξης, όπως τουλάχιστον εμφανίζεται στην κοινή γνώμη, η αναίρεση μιας αθωωτικής απόφασης και μάλιστα δύο φορές. Η υπόθεση της ΔΕΚΑ, της Δημόσιας Επιχείρησης Κινητών Αξιών, έχει ως γνωστόν έντονο πολιτικό χρώμα. Ξεκίνησε ως μια σκληρή αντιπολιτευτική κίνηση εκ μέρους του κ. Μιλτιάδη Έβερτ, με αντικείμενο τα παιχνίδια του Χρηματιστηρίου που «έκαιγαν» τότε μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων. Η δικογραφία πέρασε διά πυρός και σιδήρου, με τις συνήθεις καθυστερήσεις που σημειώνονται πάντα στη δικαστική πορεία των πολιτικών υποθέσεων, όταν οι εμπλεκόμενοι ανήκουν στην κυβερνώσα παράταξη. Κατέληξε όμως στο δικαστήριο, όταν πλέον τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν αλλάξει θέσεις. Και εκεί, στο ακροατήριο, όπου όλα τα στοιχεία βγαίνουν στην κοινή θέα, κρίθηκε από τους δικαστές, τους οποίους καλείται ο λαός να εμπιστευθεί, ότι το αδίκημα που φέρονται ότι διέπραξαν έχει παραγραφεί. Όχι μια, αλλά δύο φορές. Ο Άρειος Πάγος όμως, αναιρώντας την έννοια της δικαιοσύνης, εξακολουθεί να δυσπιστεί. Εμείς τώρα πρέπει να τον πιστέψουμε;