[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Βασίλης Μουλόπουλος

(ο αρθρογράφος, για τη φτώχεια) Η είδηση ότι οι δύο στους δέκα Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας δεν εκτιμήθηκε από τα ΜΜΕ ως περισσότερο σημαντική από το αν ο κ. Βενιζέλος γνώριζε ή όχι για την υποψηφιότητα της κυρίας Γεννηματά στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Το ότι οι φτωχοί παγκοσμίως όχι μόνο αυξάνονται- ο μισός πληθυσμός της Γης ζει με λιγότερα από δύο δολάρια την ημέρα- αλλά γίνονται και φτωχότεροι δεν απασχόλησε το πολιτικό σύστημα εξουσίας (…).

Η επικρατούσα πολιτική ορθότητα αντιμετωπίζει τη φτώχεια μόνο ως φαινόμενο εγκληματικότητας, ναρκωτικών, φυσική ή πνευματική αναπηρία, όλες αιτίες για τις οποίες ουδεμία ευθύνη φέρουν το πολιτικό σύστημα και οι ισχυρές τάξεις.

Και όμως σε πείσμα όλων των μουζαχεντίν του νεοφιλελευθερισμού τα νεόπτωχα στρώματα αυξάνονται, γιατί οι άνθρωποι σε απελπισία αυξάνονται. Γιατί όλο και περισσότερα άτομα αισθάνονται μόνα, ανίσχυρα, δυστυχισμένα, εγκαταλειμμένα. Και αυτό εξηγεί γιατί χάνουν ταυτόχρονα και ισόποσα και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.

Πίσω από τους αριθμούς των ψήφων υπάρχουν οι ίδιοι άνθρωποι που κρύβουν οι στατιστικοί δείκτες. Υπάρχει μια Ελλάδα που είναι ή αισθάνεται φτωχιά, απελπισμένη, εγκαταλειμμένη, ανασφαλής ή όλα μαζί συγχρόνως. Άνθρωποι οργισμένοι με όσους τους υποσχέθηκαν τον Παράδεισο και τους οδηγούν στην Κόλαση.

(«Το Βήμα»)