«Η σύνταξη πάει σε λογαριασμούς και φάρμακα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά «Χρειάζεται να πάω σε έναν ιδιώτη γιατρό για μία εξέταση που δεν γίνεται στο ΙΚΑ. Έχω πρόβλημα με την καρδιά μου, άλλα κάθε φορά το σκέφτομαι. Από τον Απρίλιο σχεδιάζω να κάνω έναν υπέρηχο καρδιάς και συνεχώς το αναβάλλω. Ο λόγος; Δεν μου φτάνουν τα χρήματα της σύνταξής μου».
Όπως λέει στα «ΝΕΑ» η 73χρονη συνταξιούχος του ΙΚΑ κ. Μόσχα Δημητρίου, τα 470 ευρώ της σύνταξης αρκούν μόνον για να πληρώνει λογαριασμούς, φάρμακα και τρόφιμα. Τη διασκέδαση την έχει ξεχάσει. «Μόνη μου συντροφιά είναι η τηλεόραση», λέει.
Παρόμοιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν καθημερινά περισσότεροι από 2 εκατομμύρια Έλληνες. Χιλιάδες νέοι- η λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ- μόλις που καταφέρνουν να βγάζουν τον μήνα, ενώ το 86% των συνταξιούχων που παίρνουν συντάξεις κάτω
ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΨΑΛΙΔΑ
Το 20% των πλουσιότερων πολιτών έχει εξαπλάσιο εισόδημα από το 20% των φτωχότερων
από 1.000 ευρώ αναγκάζονται να κάνουν αιματηρές οικονομίες προκειμένου να πληρώνουν λογαριασμούς, ενοίκια και φάρμακα.
Τα επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν ότι περίπου 2,2 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από τα επίσημα όρια φτώχειας. Πρόκειται δηλαδή για πολίτες που το ετήσιο εισόδημά τους δεν ξεπερνάει τα 5.650 ευρώ. Στα 2,2 εκατομμύρια περιλαμβάνονται και 832.456 νοικοκυριά με δύο ενηλίκους και δύο παιδιά που το ετήσιο εισόδημά τους είναι λιγότερο από 11.864 ευρώ.
Παράλληλα, θερίζει η ανεργία όπως δείχνουν τα στοιχεία της Εurostat: τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας- 24,6% για το α΄ τρίμηνο 2007- στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 κατέχει η χώρα μας στην κατηγορία των νέων κάτω των 25 ετών, αλλά και στις γυναίκες (13,3%). Οι μακροχρόνια άνεργοι μάλιστα υπολογίζονται σε 245.860 (το 2006) εκ των οποίων οι 100.200
Η έκρηξη δανεισμού στην Ελλάδα είναι ενδεικτική των δυσχερειών που βιώνουν εκατομμύρια πολίτες. Τα χρέη των νοικοκυριών προς τις τράπεζες, όπως προκύπτει από την Τράπεζα της Ελλάδος, έχουν ξεπεράσει τα 88,18 δισ. ευρώ. Μάλιστα μέσα σε 3 χρόνια, από τα τέλη του 2003, τα συνολικά χρέη των νοικοκυριών προς τις τράπεζες αυξήθηκαν κατά 120%.
Εκτιμάται ότι περισσότερα από 350.000 νοικοκυριά βρίσκονται στο κόκκινο λόγω δανείων. Περίπου 170.000 οικογένειες αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις τους και καθυστερούν τις πληρωμές πάνω από 3 μήνες, ενώ σε 200.000 υπολογίζονται οι δανειολήπτες που δαπανούν περισσότερο από 40% του συνολικού εισοδήματός του σε δάνεια και κάρτες. Τον περασμένο Μάιο μάλιστα τα δάνεια έφτασαν σε αριθμούς ρεκόρ: τα νοικοκυριά ήταν χρεωμένα με 1 δισ. ευρώ για στεγαστικά δάνεια και με 700 εκατ. για καταναλωτικά! Την ίδια στιγμή, η ψαλίδα πλουσίων- φτωχών ολοένα και μεγαλώνει, αφού το 20% των πλουσιότερων πολιτών έχει εξαπλάσιο εισόδημα από το 20% των φτωχότερων. Όσο για τους συνταξιούχους, περίπου ένας στους δύο παίρνει σύνταξή μικρότερη από 500 ευρώ.
«Κάθε χρόνο και χειρότερα. Δεν είναι ζωή αυτή για έναν συνταξιούχο» λέει η κ. Μόσχα Δημητρίου καθώς σκέφτεται το αναπάντεχο εμπόδιο που έχει να αντιμετωπίσει αυτόν τον μήνα, ένα φουσκωμένο λογαριασμό του ΟΤΕ. «Τον Μάιο πλήρωσα 57 ευρώ. Τώρα ήρθε ένας άλλος 72,50 ευρώ. Πού να τα βρω τόσα λεφτά;».
Σημειώνεται ότι είναι από τους τυχερούς, αφού ζει σε δικό της σπίτι. «Απορώ πώς τα βγάζουν πέρα, συνταξιούχοι μεγαλύτερης ηλικίας, που μένουν στο ενοίκιο και έχουν και σοβαρότερα προβλήματα υγείας!».
«Δύο δουλειές δεν φτάνουν» 
Πόσα παίρνω; Το ποσό αγγίζει τα όρια του γελοίου. Με οικογένεια, 650 ευρώ. Μπορεί κάποιος να μου πει με δύο παιδιά πώς θα βγάλω τα έξοδα πέρα;» αναρωτιέται ο κ Κωνσταντίνος Παπαντώνης, εποχικός πυροσβέστης τα τελευταία 20 χρόνια.
Όπως αναφέρει, προσπαθεί με μία δεύτερη δουλειά, κάνοντας μερικά μεροκάματα, να αντεπεξέλθει στα έξοδα. «Έχω δουλέψει σε οικοδομή, σε ταξί ενώ το τελευταίο διάστημα είμαι βοηθός ηλεκτρολόγου. Θα κάνω τα πάντα για να μην πεινάσουν τα δίχρονα παιδιά μου».
«Ας είναι καλά οι γονείς μου» 
«Ξαναβγήκε το τεφτέρι και για φθηνά προϊόντα» 
Πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν τα χρήματα να ψωνίσουν στο σούπερ μάρκετ και να πληρώσουν αμέσως». Βέβαια, αυτός ο τρόπος πληρωμής έχει και τα μειονεκτήματα του. Όπως λέει ο κ. Αγκίμ, «πολλοί δεν έχουν να πληρώσουν ακόμα και όταν παίρνουν στα χέρια τους τον μισθό».
«Αφήνουμε μόνο σε ένα δωμάτιο το καλοριφέρ ανοιχτό» 
Η Πηγή Δεληχρήστου απολύθηκε πριν από περίπου τρία χρόνια από το εργοστάσιο «Τρικολάν» του ομίλου Λαναρά στη Νάουσα και από τότε παραμένει άνεργη. Με τον σύζυγό της, που είναι οικοδόμος, στερούνται πάρα πολλά πράγματα, ακόμα και τη θέρμανση, για να συγκεντρώσουν κάποια χρήματα και να τα στείλουν στο αγόρι τους που σπουδάζει, αλλά και να βοηθήσουν τη νιόπαντρη κόρη τους.
Η θερμοκρασία στη Νάουσα είναι ήδη κάτω από δέκα βαθμούς. Στην πόλη με τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα, όπου ο ένας στους δύο κατοίκους παραμένει χωρίς δουλειά, μετά το κλείσιμο των εργοστασίων κλωστοϋφαντουργίας, περιμένουν έναν από τους δυσκολότερους χειμώνες, όπως λέει ο πρόεδρος του εργατικού κέντρου Χρήστος Τρεμπελής.
«Το πετρέλαιο δεν είναι όπως το φαγητό ή τα ρούχα, που μπορεί κάποιος να κάνει περικοπές. Αν δεν έχεις χρήματα να το αγοράσεις, δεν μπορεί να σταθείς στο σπίτι σου», λέει η κ. Δεληχρήστου.
Και ξυλόσομπες
Οι κάτοικοι της Νάουσας, όπως περιγράφει ο κ. Τρεμπελής, έχουν πάρει τα μέτρα τους για να κάνουν οικονομία: κλείνουν τα σώματα του καλοριφέρ σε όλα τα δωμάτια εκτός από ένα, ενώ οι ιδιοκτήτες μονοκατοικιών έβαλαν και πάλι στις κουζίνες και στα δωμάτια ξυλόσομπες και μασίνες, αγόρασαν από το καλοκαίρι σε χαμηλές τιμές καυσόξυλα και τα αποθήκευσαν σε βεράντες και κλιμακοστάσια. Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Ορισμένοι, τις πιο κρύες ημέρες του χειμώνα θα φεύγουν από τα σπίτια τους και θα φιλοξενούνται σε διαμέρισμα στενού συγγενούς ή φίλου, καθώς δεν θα έχουν πλέον τη δυνατότητα να ζεσταθούν διαφορετικά.
Η Ελένη Αδάμου, απολυμένη εργάτρια και αυτή, κάνει τα πάντα για να στείλει χρήματα στα δύο παιδιά της που σπουδάζουν στην Κοζάνη και στην Κέρκυρα, αφού τα μοναδικά έσοδα της οικογένειας είναι το μεροκάματο του συζύγου που εργάζεται στις οικοδομές.
«Εμείς θα κλειστούμε τον χειμώνα σε ένα δωμάτιο. Υπάρχει στη δεξαμενή λίγο πετρέλαιο από πέρυσι, αλλά ακόμα δεν ανάψαμε τα καλοριφέρ για οικονομία», λέει η κ. Αδάμου.
«Δανείζομαι για τα τρέχοντα έξοδα»
«ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ από τους 104 συμβασιούχους στον δήμο, που απολύθηκαν για δεύτερη φορά. Δεν έχει ο δήμαρχος να μας πληρώσει. Αυτό που κάνουν πως δεν ξέρουν είναι ότι ούτε εμείς έχουμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, τα φροντιστήρια των παιδιών μας», λέει στα «ΝΕΑ» η Βάνια Οικονόμου, η οποία έχει προϋπηρεσία 27 χρόνια και το τελευταίο διάστημα εργαζόταν σε βρεφονηπιακό σταθμό του Δήμου Περιστερίου. Τα 940 ευρώ που έπαιρνε, όπως αναφέρει, δεν έφταναν για τις βασικές ανάγκες. «Ζω μαζί με τα παιδιά μου, 16 και 18 χρόνων, και τη μητέρα μου. Εκ των πραγμάτων αναλαμβάνω όλα τα έξοδα, αφού και η σύνταξη της μητέρας μου είναι πενιχρή». Συμπληρώνει δε ότι έχει αναγκαστεί να δανείζεται από τις τράπεζες προκειμένου να φέρει εις πέρας τα οικογενειακά έξοδα.
Μέχρι να εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου για το αν θα ξαναπιάσει δουλειά στον δήμο, το εισόδημά της θα είναι μηδενικό. «Αν τελικά δεν μας ξαναπάρουν στον δήμο, δεν ξέρω τι θα κάνω. Όταν πατάς τα 40-45, κανείς δεν θέλει να σε πάρει στη δουλειά του, δεν συμφέρεις».
«Όπως όπως περνάει η γενιά των 700 ευρώ»
«ΔΟΥΛΕΙΑ δεν είναι δύσκολο να βρεις, αρκεί να ψάξεις. Το δύσκολο είναι να βρεις μια δουλειά όπου να αμείβεσαι καλά. Καλά δεν σημαίνει να σε “χρυσώσουν”, αλλά να παίρνεις ένα ποσό που να σου δίνει τη δυνατότητα να μη σκέφτεσαι διαρκώς την επόμενη μέρα».
Η αγωνία κάθε νέου ανθρώπου που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα «αντικατοπτρίζεται» στα λόγια του 24χρονου Γιώργου Τζιλιλή, υπαλλήλου εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. «Τα 740 ευρώ είναι ίσως ένα σεβαστό ποσό, αλλά δεν σε βοηθάει να σκέφτεσαι κάτι πέρα από το να περάσεις όπως όπως τον μήνα. Σκέψεις για οποιεσδήποτε αγορές δεν μπορούν να γίνουν, οι διακοπές αναγκαστικά είναι περιορισμένες αφού οι τιμές είναι στα ύψη κι όσο για διασκέδαση, φυσικά, δεν τη στερείσαι, αλλά πάντα είσαι αρκετά συγκρατημένος.
«Και βέβαια η λέξη “αποταμίευση” είναι εντελώς άγνωστη», λέει, παρ΄ όλα αυτά χαμογελαστός.
Άλλωστε, όπως παραδέχεται, οι γονείς του ευτυχώς δεν τον εγκαταλείπουν και σε κάθε περίπτωση που χρειαστεί έχουν τη δυνατότητα να τον ενισχύουν οικονομικά· ωστόσο, όπως εξομολογείται, αυτή δεν είναι μια κατάσταση που τον κάνει να αισθάνεται άνετα. «Αλίμονο αν δουλεύεις τόσες ώρες και παρ΄ όλα αυτά πρέπει να στηρίζεσαι και στους γονείς. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να εργάζεσαι και πάλι να μη σου φτάνουν. Και μάλιστα χωρίς να κάνεις σπατάλες». Όπως κάθε νέος άνθρωπος, έτσι κι ο Γιώργος έχει όνειρα να κάνει βήματα μπροστά, όμως η οικονομική δυσπραγία τον εμποδίζει. Η σκέψη να αυτονομηθεί και να ζήσει μόνος, αναλαμβάνοντας εξ ολοκλήρου τα έξοδά του, προς το παρόν φαντάζει μακρινή. «Δεν θα ήθελα να στηρίζομαι για πολύ ακόμα στις πλάτες των γονιών μου, αλλά τα χρήματα που παίρνω δε μου αφήνουν πολλά περιθώρια για κάτι διαφορετικό», παραδέχεται.
Google news
