[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κάνε το καλό

Το πράγμα δεν είναι σπάνιο. Μέχρι κι εγώ, από μια παραξενιά της τύχης, γνωρίζω μεταμοσχευμένους ανθρώπους κι ακόμη περισσότερους που είναι εν αναμονή. Τώρα που το καλοσκέφτομαι ξέρω και δότες νεφρού, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου. Ούτε καν στην ιδέα που είχα κάποτε να γίνω και εγώ δότρια στην περίπτωση που ο μη γένοιτο… Θυμάμαι μάλιστα ότι μου έβαλαν φρένο οι γιατροί του φιλικού μου περιβάλλοντος οι οποίοι είδαν τότε πίσω από την ευγενική επιθυμία μου μια (πώς να το πω;) ξέφρενη ενόρμηση θανάτου και μου σύστησαν, πριν προβώ σε οτιδήποτε, να το κοιτάξω πρώτα αλλού…

Έκτοτε είχα κι άλλες ευκαιρίες για να εκτιμήσω την αξία της ώριμης σκέψης, της συνειδητοποιημένης απόφασης και της προσφοράς. Ο αυθορμητισμός μου άλλωστε, και ως μόσχευμα να τον δει κανείς, είναι εντελώς για τα μπάζα. Πιο πολύ εμπιστεύομαι τα μυωπικά μου μάτια, τα οποία μέσα στη φορτισμένη ατμόσφαιρα των τελευταίων μηνών κατάφεραν να δουν στοιχεία «κανιβαλισμού» στη δραματική ιστορία του Αρχιεπισκόπου. Εκείνες οι πάνδημες και χωρίς αυτοέλεγχο παρακλήσεις «να βρεθεί επιτέλους το κατάλληλο μόσχευμα» στην κοντόφθαλμη οπτική μου δεν ήταν παρά ένα διαμελισμένο κορμί νέου ανθρώπου στην άσφαλτο με το συκώτι του άθικτο.

Έτσι κι έγινε. Έτσι ακριβώς θα γινόταν, οπότε ποιος ο λόγος μιας τόσο δημοσιοποιημένης και τόσο βροντερής απαίτησης; Καμιά φορά η βράση, το θυμικό, ο ενθουσιασμός, η επιθυμία, με κάνουν να ντρέπομαι, έστω κι αν κατανοώ τη δύναμη και την ηθική τους λειτουργία.