Γνώμη

Ταλαίπωρος φίλαθλος…

Πριν από λίγα χρόνια το να πας στο γήπεδο ήταν χαρά, βόλτα, ένα μικρό ευχάριστο ταξίδι. Σήμερα, εάν έχεις την ατυχή έμπνευση να ξεκινήσεις για ένα ματς, οι διαδικασίες αφορούν ένα ταξίδι ταλαιπωρίας.

Πρώτον, για να αγοράσεις εισιτήριο πρέπει να εγγραφείς μέλος σε κάποιες εταιρείες με ηλεκτρονικά συστήματα και στη συνέχεια να έχεις μαζί σου ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης και… πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων!

Δεύτερον, τα εισιτήρια είναι τόσο ακριβά ώστε δεν αξίζει τον κόπο να ξοδέψεις τον οικογενειακό προϋπολογισμό μιας εβδομάδας για έναν αγώνα αμφιβόλου ποιότητας, χωρίς μάλιστα να έχεις ανέσεις, πάρκινγκ κ.λπ. Τρίτον, μπαίνεις στην ουρά, σε ψάχνουν, σε κουράζουν, σε εκνευρίζουν. Κι όλα αυτά, επειδή αυτοί που εμπνεύστηκαν τα συγκεκριμένα μέτρα αποδείχθηκαν ανίκανοι να πατάξουν τη βία. Επειδή δηλαδή δεν μπορούν να πιάσουν ελάχιστους ταραξίες, τιμωρούν με σαδιστική μανία χιλιάδες υγιείς φιλάθλους. Όλοι αυτοί οι φουκαράδες που εμπνεύστηκαν τα συγκεκριμένα μέτρα εξαιρούν τους εαυτούς τους από την ταλαιπωρία. Αυτοί δεν υπόκεινται σε σωματικό έλεγχο, δεν δείχνουν ταυτότητα, διαβατήριο και… ΑΦΜ. Περνούν μπάι, που λέμε. Έχουν την παράλογη απαίτηση όμως να γνωρίζουν τα δικά μας προσωπικά δεδομένα, ενώ εμείς δεν ξέρουμε τα δικά τους…

Το πρόβλημα είναι περίπλοκο. Η απαγόρευση μετακίνησης οπαδών αφενός αποτελεί αντισυνταγματικό μέτρο και αφετέρου πλήττει τον εσωτερικό τουρισμό. Από την άλλη, τα επεισόδια δεν περιορίστηκαν και οι εθνικές οδοί έχουν γίνει κατ΄ επανάληψη πεδία μαχών. Γιατί λοιπόν ο άλλος να πάει στο γήπεδο; Καλύτερα η τηλεόραση, σου λέει. Και οι άδειες εξέδρες βγάζουν παράπονο, διότι αναπολούν παλιές, καλές εποχές…