«Ο καρκίνος είναι θέμα τρόπου ζωής»

Έδωσε μάχη με τον καρκίνο και την κέρδισε. Τώρα, στο βιβλίο του με τίτλο «Αnticancer» (εκδ. Robert Laffont) ο Γάλλος καθηγητής της Ψυχιατρικής Νταβίντ Σερβάν-Σρεμπέρ μιλά για την έρευνα που έκανε θέλοντας να καταλάβει τους μηχανισμούς της νόσου και τις μεθόδους που τον βοήθησαν να ξεπεράσει τη δοκιμασία.
Ένα μάθημα για τους ασθενείς, αλλά και για τους υγιείς.

O καθηγητής της Ψυχιατρικής Νταβίντ Σερβάν-Σρεμπέρ έγινε γνωστός το 2003 με το βιβλίο του «Guerir» (Θεραπεύομαι) που έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ. Όμως μόνο οι δικοί του άνθρωποι ήξεραν πως, 15 χρόνια πριν, παραλίγο να πεθάνει από καρκίνο στον εγκέφαλο. Σήμερα αφηγείται αυτή την εμπειρία σ΄ ένα βιβλίο, για τη συγγραφή του οποίου συναντήθηκε με τους σπουδαιότερους καρκινολόγους, παρακολούθησε συνέδρια, βυθίστηκε στην επιστημονική λογοτεχνία. Θέλησε να καταλάβει «πώς γεννιούνται οι όγκοι» και κυρίως πώς μπορούμε να τους αντισταθούμε. Το συμπέρασμά του; Ο καρκίνος είναι «θέμα τρόπου ζωής μάλλον παρά γονιδίων. Και μολονότι έχουμε όλοι μέσα μας καρκινικά κύτταρα, έχουμε επίσης ένα σώμα φτιαγμένο για να τα εντοπίζει και να τα περιορίζει. Πρέπει όμως να μάθουμε να το χρησιμοποιούμε!». Χωρίς ποτέ να αμφισβητεί τη συμβατική ιατρική, ο Νταβίντ Σερβάν-Σρεμπέρ εξηγεί πώς μπορούμε να ενισχύσουμε τις φυσικές μας άμυνες εναντίον αυτής της μάστιγας.

Μαρτυρία. «Το βιβλίο αυτό είναι πριν απ΄ όλα μια προσωπι κή μαρτυρία», λέει ο Σερβάν-Σρεμπέρ σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό «Λε Νουβέλ Ομπσερβατέρ». «Μια αφήγηση όλων όσων έμαθα για τον καρκίνο, αυτών που έζησα στο μυαλό μου και στο σώμα μου». Ο Γάλλος καθηγητής υπογραμμίζει πως θεραπεύτηκε «με τις κλασικές μεθόδους – χειρουργική και χημειοθεραπεία». «Πρέπει να είμαστε σαφείς επ΄ αυτού», τονίζει. «Προς το παρόν δεν υπάρχουν άλλα μέσα για να αφαιρέσεις τον καρκίνο». Όταν όμως παρουσίασε μετάσταση, άρχισε να αναρωτιέται γιατί ο καρκίνος επέστρεψε. «Όλοι έχουμε χιλιάδες μικρά ανενεργά καρκινικά κύτταρα. Τι τα κάνει να ξυπνούν; Δεν το γνωρίζουμε. Όμως τότε το σώμα κινητοποιεί συνήθως φυσικές άμυνες, καθαρίζει το έδαφος και εμποδίζει να αναπτυχθούν κακοήθη κύτταρα. Το σώμα μου δεν είχε κάνει τη δουλειά του. Γιατί; Αναζήτησα εξηγήσεις. Η συμβατική ιατρική έρευνα ενδιαφέρεται κατ΄ αρχάς για τον όγκο- πρέπει να τον εντοπίσει και μετά να τον καταστρέψει με όλα τα μέσα- χειρουργική, ραδιοθεραπεία, χημειοθεραπεία. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Πρέπει να γίνει.

Τα γονίδια. «Υπάρχει όμως και μια άλλη στάση που έγκειται στο να ξεκινήσεις απ΄ αυτό που περιβάλλει τον όγκο, το “πεδίο” που επηρεάζει την εξέλιξή του. Ξέρουμε ότι για να αναπτυχθεί ένας όγκος έχει ανάγκη από ένα φλεγμονώδες περιβάλλον, που τον κάνει αργότερα να ανθίσταται στις επιθέσεις που του αντιτάσσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, και ότι πρέπει, για να επιζήσει, να δημιουργήσει αιμοφόρα αγγεία που θα του φέρουν το αίμα και το οξυγόνο που έχει ανάγκη. Πρέπει λοιπόν να δράσουμε επ΄ αυτών που ευνοούν την ανάπτυξη του όγκου, αντί να περιμένουμε να εμφανιστεί για να του επιτεθούμε μετωπικά… Είναι σημαντικό να μελετήσουμε, να προετοιμάσουμε, αν είναι δυνατό να βελτιώσουμε το πεδίο όπου εγκαθίσταται ο καρκίνος. Επειδή ο καρκίνος δεν είναι ζήτημα γονιδίων, αλλά τρόπου ζωής. Υπολογίζεται πως ο ρόλος των γονιδίων είναι μόνο 15%, ενώ το περιβάλλον, οι διατροφικές συνήθειες, το ψυχολογικό στρες επηρεάζουν σε ποσοστό 85%».


Αθλητισμός μαζί με τη χημειοθεραπεία

Πολλές μελέτες έχουν καταδείξει πως οι μηχανισμοί ρύθμισης και άμυνας του σώματος που καταπολεμούν τον καρκίνο μπορεί να διεγερθούν άμεσα με τη φυσική δραστηριότητα. Η Ζακλίν ήταν 54 ετών όταν έμαθε πως είχε ένα σπάνιο καρκίνο στις σάλπιγγες. Οι ελπίδες της ήταν λίγες. Μετά την επέμβαση, έκανε έξι μήνες χημειοθεραπεία για να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τον κίνδυνο των μεταστάσεων. Όμως ο καρκινολόγος της δεν έμεινε εκεί. Διευθυντής του ακτινολογικού ινστιτούτου που πανεπιστημιακού νοσοκομείου του Αβισέν (Ρaris-ΧΙΙΙ), ο δρ Τιερί Μπουγέ, ήταν για καιρό ο γιατρός της ομάδας καράτε της Γαλλίας και έχει μαύρη ζώνη. Ήταν γνώστης των πολλαπλών μηχανισμών μέσω των οποίων η σωματική δραστηριότητα αλλάζει όλη τη φυσιολογία. «Ζακλίν, θα είναι ίσως λίγο δύσκολο», της είπε, «αλλά ταυτόχρονα με τη χημειοθεραπεία, θα πρέπει επίσης να κάνετε αθλητισμό!». Της συνέστησε μια λέσχη καράτε εξειδικευμένη σε καρκινοπαθείς.

Η λέσχη καράτε. Την πρώτη φορά που πήγε, η Ζακλίν έφυγε αναζωογονημένη. Ώς το τέλος των έξι κύκλων χημειοθεραπείας που έπρεπε να περάσει, πήγαινε στη λέσχη με θρησκευτική ευλάβεια δύο φορές την εβδομάδα και κάθε φορά εκπλησσόταν με αυτό που της συνέβαινε, με αυτή την ενέργεια που ανακάλυπτε στο βάθος του σώματός της, την ύπαρξη της οποίας ουδέποτε είχε υποψιαστεί. Και η εξάντληση ήταν τέτοια που μερικές φορές σκεφτόταν τον θάνατο. Όμως δεν τα παράτησε. Το να κάνει το σώμα της να κινείται, να βγάζει αυτή την κραυγή από τα βάθη του κορμιού της ενάντια στην ασθένειά της, ενάντια σ΄ όλα αυτά που υφίστατο, της ξανάδινε σωματική δύναμη. Στο τέλος έπειτα από κάθε επίσκεψη στη λέσχη αισθανόταν λιγότερο κουρασμένη απ΄ ό,τι όταν έφτανε εκεί.

Κούραση. Η κόπωση από τον καρκίνο μαζί με την κόπωση από τις θεραπείες είναι από τις πιο αποθαρρυντικές πλευρές της νόσου. Πλήττει ώς και το 90% των ασθενών και μπορεί μερικές φορές να παραταθεί για χρόνια μετά το τέλος της θεραπείας. Η ανάπαυση δεν κάνει τίποτε, ούτε ο ύπνος. Σήμερα είναι γνωστό πως η φυσική άσκηση είναι μία από τις καλύτερες μεθόδους για να ανακουφίζεται η κόπωση που συνδέεται με τη νόσο ή με τη θεραπεία της. Η Ζακλίν δεν σταμάτησε ποτέ το καράτε. Τεσσεράμισι χρόνια μετά την αρχική διάγνωση του καρκίνου, ο καρκινολόγος της τής ανακοίνωσε πως δεν έχει πλέον πρόβλημα.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Αnticancer»)