[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Οι πλούσιοι πλουσιότεροι

ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ από εμφανές είναι πλέον το αναπτυξιακό μοντέλο της κυβέρνησης. Οι ιθύνοντες της οικονομικής πολιτικής με βάση όχι τα λόγια, αλλά τις πράξεις τους, εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι βασική προϋπόθεση για να παράγεται περισσότερος πλούτος είναι οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Να εξοικονομούν χρήματα τα οποία αντί να τα καταναλώνουν, όπως συμβαίνει με τη χαμηλή και μεσαία εισοδηματική τάξη που καταναλώνουν σχεδόν το σύνολο του εισοδήματός τους, να τα επενδύουν αυξάνοντας τον συνολικό πλούτο της οικονομίας. Μερίδιο αυτού του πλούτου θα διαχέεται και στους υπόλοιπους συντελεστές της οικονομίας, όπως είναι οι εργαζόμενοι, ενώ και η Πολιτεία θα εξασφαλίζει μέσω της φορολογίας περισσότερους πόρους για να χρηματοδοτεί το κοινωνικό κράτος. Αυτή είναι η θεωρία. Ας δούμε πώς την εφαρμόζει η κυβέρνηση:

Την προηγούμενη τετραετία ο φόρος των μερισμάτων μειώθηκε κατά δέκα εκατοστιαίες μονάδες από το 35% στο 25%, με αποτέλεσμα οι λίγοι μεγαλοκεφαλαιούχοι να κερδίσουν άκοπα μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Τα φοροδώρα συνεχίστηκαν με τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των τόκων κατά πέντε εκατοστιαίες μονάδες. Οι μικροκαταθέτες κέρδισαν από τη μείωση μερικά ευρώ ετησίως και οι μεγαλοκαταθέτες μερικές χιλιάδες ευρώ.

Η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη αυτήν την πολιτική και τώρα. Καταργεί τον φόρο κληρονομιάς. Τι σημαίνει αυτό; Αναιρείται ένας βασικός μοχλός διαχρονικής αναδιανομής του πλούτου. Εξασφαλίζεται ότι και τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα των εχόντων θα παραμείνουν έχοντες χωρίς κόπο, χωρίς συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο μέσω της φορολογίας.

Καταργείται ο φόρος μεταβίβασης κατά την απόκτηση πρώτης κατοικίας όσο μεγάλη και να είναι αυτή. Ενώ σήμερα ο μέσος Έλληνας που αγοράζει την πρώτη του κατοικία είναι ούτως ή άλλως αφορολόγητος, η φοροαπαλλαγή αυτή επεκτείνεται ουσιαστικά και σε όσους αγοράζουν το πρώτο τους… παλάτι. Καταργείται παράλληλα και ο Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, ο μοναδικός αποτελεσματικός φόρος στον πλούτο που υπάρχει στην Ελλάδα και αντικαθίσταται από ένα χαμηλόσε σχέση με τον ΦΜΑΠ- τέλος κατοχής ακινήτων.

Χώρες οι οποίες ακολούθησαν τα πρότυπα οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση δημιούργησαν στις κοινωνίες τους ένα τεράστιο χάσμα οικονομικών ανισοτήτων. Άλλες, που εφάρμοσαν πολιτικές δίκαιης διανομής των βαρών σε όλους ανάλογα με τις δυνατότητές τους, δημιούργησαν κοινωνίες συνοχής στις οποίες ο στόχος για ισότητα- τουλάχιστον στις ευκαιρίες και στα κίνητρα για δημιουργία- παραμένει ζωντανός.