[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Το φάντασμα της εκπαίδευσης

«Δεν πρέπει να διαφεντεύουν οι δυνατοί πέρα από το δίκαιο» «Εκάβη» Ευριπίδη Η επόμενη μέρα, μετά τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου, βρίσκει την υπουργό Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου εκτός Βουλής (στα χνάρια άλλων πρώην όπως του Β. Κοντογιαννόπουλου και του Γεράσιμου Αρσένη), τον κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη νέο υπουργό Παιδείας και τα σχολεία και τα πανεπιστήμια να περιμένουν να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις που έχει δώσει η κυβέρνηση… από το 2004. Η αλλαγή φρουράς στο υπουργείο Παιδείας είναι σίγουρο ότι θα συνοδευτεί με τις γνωστές διακηρύξεις που στεφανώνονται με τη βοήθεια ενός καταιγισμού αριθμών και στοιχείων για τη «θετική αναλογία μαθητών- εκπαιδευτικών», για τη «βελτιωμένη αναλογία υπολογιστών- μαθητών», για τις «εκατοντάδες σχολικές αίθουσες που παραδίδονται προς χρήση κάθε χρόνο», για τα «εκατοντάδες νέα βιβλία» και άλλα ηχηρά- «κατεψυγμένα»- παρόμοια. Ωστόσο, τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί σε συνδυασμό αφενός με την ένταση και την έκταση των ελλείψεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της εκπαίδευσης και αφετέρου με τα αντιεκπαιδευτικά νομοθετήματα στα πανεπιστήμια δημιουργούν ένα καυτό σκηνικό και βέβαια αναδεικνύουν το ΥΠΕΠΘ ως την πιο «καυτή πατάτα» στα χέρια της νέας ηγεσίας του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πιστώσεις για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (γυμνάσια, λύκεια, ΕΠΑΛ/ ΤΕΕ) με τους πάνω από 700.000

μαθητές και τους περίπου 80.000 εκπαιδευτικούς δεν θα ξεπεράσουν το 2007 το 2,4 δισ. ευρώ, με άμεση συνέπεια να αυξηθούν ακόμη περισσότερο οι ήδη πολύ μεγάλες ιδιωτικές εκπαιδευτικές δαπάνες οι οποίες προβλέπεται να ξεπεράσουν το 1,5 δισ. ευρώ. Παράλληλα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση οι δημόσιες δαπάνες για το 2007 μόλις θα ξεπερνούν τα 1,8 δισ., ενώ οι ιδιωτικές αναμένεται να ξεπεράσουν το 1,1 δισ. ευρώ.

Έτσι, ενώ στο προεκλογικό πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος προβαλλόταν σε περίοπτη θέση η υπόσχεση ότι «καταπολεμάται και περιορίζεται η παραπαιδεία, που εξανεμίζει τα οικονομικά της ελληνικής οικογένειας», ο σχολικός προϋπολογισμός των οικογενειών τα τελευταία χρόνια ήταν πιο διογκωμένος από ποτέ, καθώς οι ιδιωτικές δαπάνες των ελληνικών νοικοκυριών για εκπαίδευση

Η ΑΛΛΑΓΗ ΦΡΟΥΡΑΣ

στο υπουργείο Παιδείας είναι σίγουρο ότι θα συνοδευτεί με τις γνωστές διακηρύξεις που στεφανώνονται με τη βοήθεια ενός καταιγισμού αριθμών και στοιχείων

έφτασαν τέσσερις φορές πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε.

Η υπόσχεση ότι η ενισχυτική διδασκαλία θα διευρυνθεί και θα συμπεριλάβει και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού όχι μόνο δεν τηρήθηκε αλλά όλα τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας φανερώνουν ότι είχαμε υπολειτουργία του θεσμού της ενισχυτικής, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις άγγιξε τα όρια της σιωπηλής κατάργησής της.

Και ενώ δεν έχει γίνει το παραμικρό βήμα για «κάλυψη των αναγκών φοίτησης όλων των νηπίων στο νηπιαγωγείο», «εξοπλισμό τους με σύγχρονα μέσα, βιβλιοθήκες και οπτικοακουστικό υλικό», «συνεχή επιμόρφωση των νηπιαγωγών» όπως είχε διακηρυχθεί, αντίθετα αυξήθηκε ο αριθμός των παιδικών σταθμών που εισπράττουν τροφεία (το 63%, σύμφωνα με την έρευνα της Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης που διενεργήθηκε σε 1.346 σταθμούς που λειτουργούν σε 565 δήμους της χώρας).

Κι αν η κυβέρνηση υποσχέθηκε πριν από τριάμισι χρόνια «αύξηση του αριθμού των υποτροφιών (με ταυτόχρονη αύξηση του ποσού) τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο», η πραγματικότητα στον τομέα αυτόν φανερώνει ότι ο κρατικός φορέας υποτροφιών (ΙΚΥ) που εποπτεύεται από το ΥΠΕΠΘ καθυστερεί μήνες ολόκληρους στην εξόφληση των υποχρεώσεών του και την ίδια στιγμή λόγω υποχρηματοδότησης περιορίζει τις υποτροφίες σε πρωτεύσαντες εισακτέους των ΑΕΙ- ΤΕΙ. Ακόμη και η βροντερή υπόσχεση για «κάλυψη των αναγκών φοίτησης όλων των νηπίων στο νηπιαγωγείο», στα χέρια του ΥΠΕΠΘ κατέληξε σε παρωδία για την υποχρεωτική εκπαίδευση στη χώρα μας και σε δράμα για χιλιάδες οικογένειες που αναγκάζονται να στέλνουν τα παιδιά τους σε προκάτ σχολικές υποδομές, ενώ από την άλλη χιλιάδες προνήπια εξορίζονται από τη σχολική αγωγή για να χωρέσουν τα νήπια.

Κι αν δεν έκαναν ό,τι υποσχέθηκαν προεκλογικά, δεν παρέλειψαν να πραγματοποιήσουν ό,τι δεν τόλμησαν να υποσχεθούν. Πέρα από το γεγονός ότι μετέτρεψαν το σχολείο σ΄ έναν πύργο της Βαβέλ που ξεχειλίζει ατομικισμό, πέρα από το γεγονός ότι ζύμωσαν την εκπαίδευση με την άθλια μαγιά των εξετάσεων και οργάνωσαν μια «μάθηση» στην οποία η σκέψη ασφυκτιά, πλήττει, ακρωτηριάζεται, έβαλαν και βασικό τους στόχο να στενέψουν την είσοδο στα δημόσια ΑΕΙ- ΤΕΙ και να ξαναγυρίσουν τους όρους πρόσβασης στη δεκαετία του ΄70, με δύο στόχους. Από τη μια, με τη μείωση των εισακτέων (30.000 θέσεις στα ΑΕΙ- ΤΕΙ έκοψαν μόνο μέσα στα δυο τελευταία χρόνια) επιχειρούν να κρατήσουν χαμηλά τις δημόσιες εκπαιδευτικές δαπάνες και, από την άλλη, να μετακυλίσουν την ευθύνη και το κόστος των σπουδών σε όσους αποκλείονται από τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση ανοίγοντας λεωφόρους στην ιδιωτική μεταλυκειακή εκπαίδευση.