Υποψήφιος Έκθεση

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ
1. Στην αρχή ενός νέου αιώνα τεχνοκρατικού, με τα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα, όπως αρρώστιες, υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ναρκωτικά, φτώχεια, να εκκρεμούν απειλητικά, η εθελοντική προσφορά θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην αντιμετώπισή τους, άρα καθίσταται αναγκαία. Η αναγνώριση, μάλιστα, μιας τέτοιας ανάγκης από διεθνείς οργανισμούς εδραιώνει το θετικό κλίμα για την επέκταση και την πιο στρατηγική χρήση των εθελοντικών συνεισφορών.

2. Την εποχή της παγκοσμιοποίησης που βαθαίνουν οι ανισότητες και οι αδικίες στον πλανήτη ανάμεσα σε αυτούς που έχουν και κατέχουν και σ’ αυτούς που μπορούν απλώς να επιβιώνουν, αλλά και στους πολλούς αποκλεισμένους, φτωχούς και πεινασμένους ο εθελοντισμός ανοίγει τους νέους ορίζοντες, του αύριο. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον η ανάπτυξη των εθελοντικών οργανώσεων σ’ όλο τον κόσμο μάς δίνει ελπίδες για ανθρωπινότερες κοινωνίες. Η ανάπτυξη ενός μεγάλου δικτύου αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό, εθνικό και τοπικό επίπεδο ανοίγει νέους ορίζοντες στην ατομική και συλλογική ευθύνη για ένα καλύτερο μέλλον.

3. Είναι αλήθεια ότι το κράτος δεν είναι δυνατόν να τα κάνει όλα. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να αναπληρώσει τα κενά του σύγχρονου τρόπου ζωής, τον δρόμο που έχει πάρει η οικογένεια, την ανυπαρξία της παλιάς γειτονιάς στην οποία λειτουργούσαν όλοι εν δυνάμει ως εθελοντές στα προβλήματα της ζωής. Όλη αυτή η σύγχρονη απομόνωση ίσως περισσότερο από ποτέ έχει ανάγκη την εθελοντική προσφορά. Από την προσφορά σε είδος ως την προσφορά σε υπηρεσίες η εθελοντική δράση σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα αντί να παράσχει βοήθεια. Υπάρχει μια τάση σήμερα να φανούμε ότι προσφέρουμε. Και η προσφορά όμως χρειάζεται οργάνωση για να είναι αποτελεσματική. Δεν μπορεί, π.χ., να αναπτύσσονται ομάδες πρωτοβουλίας που συγκεντρώνουν βοήθεια για τη Γιουγκοσλαβία και να στέλνουν βαφές μαλλιών… Οι ελάσσονες πρωτοβουλίες λοιπόν πρέπει να εντάσσονται στις ενέργειες οργανώσεων που η εμπειρία τους είναι σίγουρα απαραίτητη για την οργάνωση αποστολών βοήθειας.

4. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι δώρον άδωρον να σώζει κανείς πέντε-δέκα παιδάκια όταν ξέρει ότι οι αιτίες που δημιουργούν τους λιμούς ή την τεράστια αυτή ανισότητα δεν μπορεί να λυθούν παρά με μια γενναία πολιτική απόφαση. Η εξέλιξη ωστόσο της παγκόσμιας ιστορίας δεν έχει δικαιώσει αυτή την άποψη. Έτσι σήμερα πιστεύουμε ότι το να σώσεις έστω και ένα παιδί είναι μια ικανοποίηση άμεσα χειροπιαστή που καμία πολύβουη διαδήλωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Έστω και μία ανθρώπινη ζωή να σωθεί είναι μια ξεχωριστή νίκη.

5. Οι παραδοσιακοί πολιτικοί και τα κόμματα έχασαν τη μάχη απέναντι στον ατομοκεντρισμό αλλά το εθελοντικό κίνημα, αυτό το νέο που γεννιέται από τη δεκαετία του ’80, είναι το πρώτο ρήγμα κατά του ατομικισμού. Η ιδέα της συλλογικότητας επιστρέφει από έναν άλλο δρόμο μαζί με την ιδέα της κοινωνικής δράσης. Και επιστρέφουν με έναν λόγο και μια απήχηση πολύ πιο ευρεία από αυτή που είχε η παραδοσιακή πολιτική. Ο εθελοντισμός πράγματι είναι μια μορφή πολιτικής δράσης. Εφόσον πολιτική δράση σημαίνει συμμετοχή στα κοινά, τότε σίγουρα ο εθελοντισμός αποτελεί σε όλα του τα επίπεδα μια υπεύθυνη πολιτική πράξη και μια συνειδητή συνεισφορά του πολίτη στο κοινωνικό σύνολο. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι στον βαθμό που η πολιτική ορίζεται ως λειτούργημα εμπεριέχει αυτονόητα τον εθελοντισμό. Ο εθελοντισμός επίσης είναι η αντίρροπη τάση στην ατομοκεντρική αντίληψη της εποχής. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει_ δυσκολίες που ταυτόχρονα τον δυναμώνουν. Οταν η αλληλεγγύη γίνεται τρόπος ζωής, η προσφορά λειτουργεί ως αντίρροπη δύναμη στον ατομοκεντρισμό και στην εγωπάθεια δημιουργώντας τον πολιτισμό της προσφοράς. Οσο η κοινωνική πραγματικότητα αλλάζει διαρκώς, όχι αμβλύνοντας ανισότητες αλλά πολλές φορές διευρύνοντας το φάσμα των κοινωνικών προβλημάτων, ο «εθελοντισμός» θεωρείται ένας ριζοσπαστικός τρόπος συμμετοχής στα κοινά. Τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα λοιπόν αλλά και κάποιες παγιωμένες ή και έκτακτες ανάγκες της κοινωνίας… μας οδήγησαν στους εθελοντές. Σε ένα ανθρώπινο κίνημα που μοιάζει η απαρχή ενός σύνθετου φαινομένου που ήδη έχει φθάσει πολύ πιο μακριά από τη φιλανθρωπία της ελεημοσύνης…

6. Οι εθελοντές λοιπόν δεν είναι θαυματοποιοί αλλά ούτε και αιθεροβάμονες για να πιστεύουν ότι θα πάψουν οι κοινωνικές ανισότητες, ότι δεν θα ξαναγίνουν πόλεμοι, ότι η πολιτεία θα μπορεί να καλύψει σε απόλυτο βαθμό τις ανάγκες κοινωνικής φροντίδας. Ετσι επιχειρούν μια παρέμβαση- μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία- με στόχο να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο… Σήμερα που εφευρέθηκε ένας νέος όρος: ο ανθρωπιστικός πόλεμος… Σήμερα που ακόμη και οι στρατιωτικές συμμαχίες δημιούργησαν ειδικές δυνάμεις ανθρωπιστικής παρέμβασης σε περιπτώσεις φυσικών ή τεχνολογικών καταστροφών!

(Κείμενο δημοσιευμένο στον ημερήσιο τύπο) 1. Να δώσετε πλαγιότιτλους στο κείμενο 2. Επειδή θεωρείτε τη φράση «Η εξέλιξη ωστόσο της παγκόσμιας ιστορίας δεν έχει δικαιώσει αυτή την άποψη» ανεπαρκή ως προς την τεκμηρίωσή της επιχειρήστε να την υποστηρίξετε σε μια παράγραφο χρησιμοποιώντας κατάλληλα τεκμήρια.

3. Να βρείτε τα αντώνυμα των: υποβάθμιση, αμβλύνω, αντίρροπη

4. Με μια ομιλία προς τους συμμαθητές σας προσπαθείτε να τους πείσετε να προσφέρουν εθελοντική εργασία σε όποιο τομέα ενδιαφέρονται και να υποστηρίξουν το θεσμό αυτό.

1. 1 «Αναγκαιότητα προβολής του εθελοντισμού σήμερα» 2. «Νέες ελπίδες για την ανθρωπότητα από την εθελοντική δράση» 3. «Τα κενά που καλύπτει ο εθελοντισμός» 4. «Άμεσες λύσεις από τον εθελοντισμό» 5. «Μια νέα μορφή πολιτικής και κοινωνικής δράσης» 6. «Ρεαλιστικές οι προοπτικές του εθελοντισμού» 2. Η εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας δεν έχει δικαιώσει την άποψη ότι τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με μια γενναία πολιτική απόφαση. Διαπιστώνουμε ότι πολλές φορές οι πολιτικοί κωλυσιεργούν, καθυστερούν ή προτάσσουν τα συμφέροντά τους αδιαφορώντας για τις άμεσες επιπτώσεις που έχει μια πολεμική σύγκρουση ή ένα λιμός. Η μόνιμη ανάθεση όλων των λύσεων στους πολιτικούς αποδυναμώνει και τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και υποθάλπει ένα κλίμα αδιαφορίας και ατομικισμού, μέσω της επανάπαυσης και του εφησυχασμού του πολίτη. Τέλος η εμφάνιση και η ανάπτυξη των μη κυβερνητικών εθελοντικών οργανώσεων τα τελευταία χρόνια είτε σε τοπικό είτε σε διεθνές επίπεδο (π.χ. Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Γκρίνπις κτλ) επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα άμεσης κινητοποίησης του πολίτη με σκοπό την αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων.

3. αναβάθμιση, οξύνω, ομόρροπη.

4. Γιατί είναι σημαντική η δράση των εθελοντικών οργανώσεων σήμερα;

Αγαπητοί συμμαθητές, ΘΕΜΑ: «” Ο ελεών πτωχόν δανείζει θεόν” μάς λέει η Σοφία Σολομώντος. Η εθελοντική όμως προσφορά είναι η ανιδιοτελής έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης προς τον άγνωστο πλησίον. Στην εποχή μας του αμόκ για όλο και περισσότερα κέρδη ο εθελοντής διαψεύδει τον φόβο ότι ο άνθρωπος έχει κολλήσει στο υλικό με το οποίο φτιάχτηκε: τη λάσπη» τονίζει ο Αντώνης Σαμαράκης. ΘΕΣΗ: Δε θα μπορούσα να διαφωνήσω με τα λόγια αυτά. Κατά τη γνώμη μου ο εθελοντισμός εμφανίζεται ως μία από τις ελάχιστες δυνάμεις που μπορεί να προτείνει λύσεις για τον περιορισμό των κοινωνικών ανισοτήτων, για μια ανθρώπινη και παράλληλα φιλική προς το περιβάλλον κοινωνική συμβίωση.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΘΕΣΗΣ:
Αρχικά, διότι με το ζωντάνεμα του εθελοντικού κινήματος και την ανάπτυξη των μη κυβερνητικών οργανώσεων καλύπτεται το σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα της σημερινής δημοκρατίας. Αναπτύσσεται ο κοινωνικός διάλογος, η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά. Αναπτύσσεται το αίσθημα της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης.

Ο εθελοντισμός είναι μια μορφή πολιτικής δράσης. Η κοινωνία γίνεται περισσότερο αποτελεσματική και η δημοκρατία ισχυρότερη. Με τις πρωτοβουλίες αυτές στηρίζεται και ο κοινωνικός έλεγχος. Καταπολεμείται το πνεύμα του ατομικισμού και της ιδιώτευσης.

Επίσης, διότι μέσα από το εκτεταμένο δίκτυο των εθελοντικών οργανώσεων μπορούν να αξιοποιηθούν τεράστια αποθέματα δυναμικής και ανάπτυξης στον τομέα της «κοινωνικής οικονομίας», της «οικονομίας της αλληλεγγύης».

Αγαπητοί φίλοι, μέσα από την ανάπτυξη των οργανώσεων αλληλεγγύης μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις πρωτοβουλίες, τη φαντασία των νέων, των πολιτών (π.χ. οι τράπεζες χρόνου) και να αναπτύξουμε ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό πολιτισμό συνεργασίας. Σκεφτείτε και τη ικανοποίηση, τη δικαίωση που θα νιώσετε ολοκληρώνοντας μια τέτοια πρωτοβουλία. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
Ο εθελοντισμός και ιδιαίτερα εκείνος των μη κυβερνητικών οργανώσεων ανταποκρίνεται σε υπαρκτές και διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες των σημερινών κοινωνιών. Και κάτι σπουδαιότερο: ταιριάζει στο πνεύμα ανιδιοτέλειας και ειλικρί νειας που χαρακτηρίζει εμάς τους νέους. Σας ευχαριστώ.

ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ