[ Δρόμοι ]

Η σημερινή…
… είναι μια μέρα ξεχωριστή για τον Τζίνο Ρόσι τον φρεζαδόρο. Είναι η τελευταία του μέρα στη δουλειά. Από αύριο, η πολυπόθητη σύνταξη. Τα μπογαλάκια στον ώμο, τα πειράγματα των συναδέλφων του, οι ζηλιάρικες ματιές τους. Από αύριο, οι αγκαλιές με τα εγγόνια, οι βόλτες, οι ξάπλες. Επιτέλους, ελεύθερος.

Μερικούς μήνες…
… αργότερα. Οι επισκέψεις από τους συγγενείς και τους φίλους έχουν πια αραιώσει. Μέρα με τη μέρα τα πράγματα αλλάζουν σιγά σιγά, οι συνήθειες, ο χρόνος, ο ήλιος, ο τόπος, ακόμη και τα βυζιά της νοσοκόμας που συνήθως υποδέχεται τον Τζίνο Ρόσι στα εξωτερικά ιατρεία του δημόσιου νοσοκομείου για το τακτικό καρδιογράφημα. Τι του συμβαίνει; Νιώθει σαν μια εσωτερική αρρώστια να τον σιγοτρώει, μα δεν είναι ακριβώς αρρώστια. Υποφέρει μα δεν ξέρει το γιατί.

Ο Τζίνο Ρόσι…
… ο φρεζαδόρος δεν είναι πια φρεζαδόρος. Δεν χαϊδεύει πια με τα χέρια του το μηχάνημα που με αυτό κέρδιζε το ψωμί του και που το έπαιζε στα δάχτυλά του. Το εργοστάσιο τον έστυψε σαν λεμονόκουπα κι ύστερα τον πέταξε στα σκουπίδια. Κανείς δεν τον βοηθά. Ούτε οι λεγόμενες «κοινωνικές» υπηρεσίες, που βλέπουν τους συνταξιούχους σαν ξεμωραμένους και τους βάζουν να κάνουν ανόητες «δραστηριότητες» ή να παρακολουθούν «πολιτιστικές» εκδηλώσεις που προσβάλλουν τη νοημοσύνη τους. Ούτε ο γιατρός, που όποτε κάνει να του μιλήσει για τη στενοχώρια του, εκείνος περιορίζεται να του μετράει την πίεση ή να του γράφει μια συνταγή χωρίς καν να σηκώνει τα μάτια του από το χαρτί. Ο Τζίνο Ρόσι ο φρεζαδόρος μοιάζει με ζωντανό νεκρό. Αν πεθάνει στ΄ αλήθεια, λίγοι θα είναι εκείνοι που θα τον αναζητήσουν. Αν σας τύχει ποτέ να τον συναντήσετε πουθενά, λέει ο συνάδελφός του Μάριο Τσερετίνι, φωνάξτε τον σας παρακαλώ με το όνομά του. Μιλήστε του για το σφύριγμα της φρέζας. Και τότε θα δείτε τα μάτια του να ξαναπαίρνουν ζωή. Πού θα τον βρείτε, θα μου πείτε. Τους Τζίνο Ρόσι αυτού του κόσμου μπορεί να τους βρει κανείς στα παγκάκια στους δημόσιους κήπους και στις πλατείες, σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους. Και είναι πολλοί.

Όμως, υπομονή
Σε λίγο καιρό, το πρόβλημά τους θα έχει πια λυθεί οριστικά. Θα τους βάζουν να δουλεύουν με το στανιό μέχρι τα ογδόντα πέντε, θα τους τσουλάνε με καροτσάκια από το σπίτι στη δουλειά κι από τη δουλειά στο σπίτι, ακόμη κι αν έχουν δώδεκα προσθετικά μέλη και τεχνητή καρδιά. Το είδος των συνταξιούχων είναι προορισμένο να εξαφανιστεί. Θα αντικατασταθεί από ένα άλλο είδος εργαζομένων που θα δουλεύουν αιωνίως και που θα πηγαίνουν κατευθείαν από τη γραφείο ή το εργοστάσιο στο νεκροταφείο, με κηδεία τρίτης κατηγορίας και με παιδιά κι εγγόνια που θα θρηνούν γοερά επειδή η οικογένεια έχασε το μοναδικό και τελευταίο μέλος της που είχε μόνιμη δουλειά…