«Τραγουδώ για τους αδικημένους»

Στο μπαρ Μariachi της Βαρκελώνης ο Μανού Τσάο έκανε το «τεστ ντράιβ» του τελευταίου του δίσκου, La Radiolina. Ένας ακόμη πικρόγλυκος δίσκος με κεντρική θεματολογία τους αδύναμους (παρείσακτους, πτωχούς κ.λπ.)

περιπατητές ετούτης της γης που συρρέουν στα μεγάλα αστικά κέντρα μόνο και μόνο για να επιβιώσουν σε συνθήκες αθλιότητας.

Μπορεί ο ίδιος να το αρνείται, αλλά το τραγούδι διαμαρτυρίας είναι αυτό που τον καθιέρωσε ως σταρ (ή μάλλον αντιστάρ) της σύγχρονης σκηνής.

Τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του πούλησαν πάνω από τρία εκατομμύρια το καθένα. Κι έχει να κάνει αυτό με τον τρόπο που σκέφτεται για τη διάδοση της μουσικής του. Ενώ άλλοι προφυλάσσουν το νέο τους υλικό κάτω από τη σφραγίδα της δισκογραφικής που το εκδίδει, τα δικά του (νέα) τραγούδια «κυκλοφορούν» ελεύθερα στους δρόμους της Βαρκελώνης, ακόμη και από πλανόδιους μουσικούς. Αυτό τον βοηθάει να κάνει τη δουλειά του (λέει).

«Πριν βγει ένα CD το ακούω μαζί με τους φίλους μου- γιατί εκεί είναι που αισθάνομαι τη μεγαλύτερη ντροπή. Το βάζω να ακούγεται στο μπαρ χωρίς να πω ότι είναι δικό μου και δεν αποκλείεται να ακούσω κάτι σαν το “βγάλτο! Τι μάπα είναι αυτή!”».

Μαζί με τους Gogol Βordello και τον Ρασίντ Ταχά, είναι ο δημοφιλέστερος στα iΡod των αντιφρονούντων της παγκοσμιοποίησης που περιδιαβαίνουν τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη, ψάχνοντας νέους δρόμους για τη Δύση. Οι εμπειρίες τους, λέει, μοιάζουν λιγάκι με τις εμπειρίες των δικών του- αριστερός δημοσιογράφος που δούλευε στο ραδιόφωνο ο Γάλλος πατέρας του και Βάσκα η μητέρα του. Οι επισκέψεις ακτιβιστών από την Ισπανία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία και τη Χιλή ήταν μια καθημερινότητα για τον μικρό Μανού.

Είναι οι αναμνήσεις που έφτιαξαν τη βάση για ουσιαστικά τραγούδια της τραγουδοποιίας του, όπως το Desaparecido και το Μalegria- το τελευταίο ένας όρος που ο Τσάο χρησιμοποιεί για να περιγράψει ένα μεικτό συναίσθημα, «ένα είδος λύπης που παλεύει με το γέλιο, μια κάπως οδυνηρή χαρά».

Θα συμμετείχε εκείνος σε μεγάλα γεγονότα, μαζί με τους σταρ της μουσικής βιομηχανίας όπως το Live Εarth; «Έχω την ανάγκη να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν κάνουν την ίδια δουλειά με εμένα», λεει. «Με ταξιτζήδες, ψαράδες, φοιτητές, τεχνίτες…», και δείχνοντας γύρω του τους θαμώνες του La Μariachi, «όλοι αυτοί εδώ είναι που λένε, αν τα τραγούδια μου αξίζουν τον κόπο. Καμιά φορά τα λέμε κι όλοι μαζί».