[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η στρατηγική της αυτοσυντήρησης

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ξενυχτήσαμε και πάλι ενώπιον του τηλεοπτικού δέκτη την ημέρα των εκλογικών αποτελεσμάτων. Ούτε εμένα μπορώ να με καταλάβω, που κάθησα και στράγγιξα μέχρι τον πάτο το πικρό ποτήρι ώσπου να κλείσουν όλες οι εκπομπές και τα ανώφελα πάνελ να βγάλουν επιτέλους τον σκασμό.

Από τις οχτώ η ώρα, βία εννιά, θα μπορούσα κάλλιστα να πάω βόλτα τον σκύλο ή να βάλω πλυντήριο, αφού το τελικό αποτέλεσμα ήταν πασιφανές και ο προβληματισμός γύρω από αυτό είχε ήδη εκφραστεί.

Μάπα το μετεκλογικό μελόδραμα, αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν φρόντιζε στο τσακ να μας βγάλει από την αφασία με εκείνη την, εκτός λιμπρέτου, άρια στο Ζάππειο.

Επιτέλους λίγη αδρεναλίνη, έστω και δεύτερης ποιότητας, έδωσε χρώμα στα μάγουλά μου και τα πλέον χαμερπή των ενστίκτων μου πήραν μπροστά. Φοβερός θεός ο κυνισμός και προφήτης αυτού η αυτοσυντήρηση.

Τώρα είχα μπόλικο μαλλί να ξάνω μέχρι πρωίας. Να απασχοληθώ με τους συμβολισμούς, να υπολογίσω τα δεδομένα, την αποτελεσματικότητα ενδεχομένως, μιας τόσο θεαματικής κίνησης. Να στοιχιστώ πίσω από τη φάλαγγα των ματαιοτήτων που με κρατούν ζωντανή και να βαδίσω ξυπόλυτη ίσα με την άλλη μέρα το πρωί που συνοδέψαμε στην τελευταία του κατοικία ένα λουλούδι, τη Μαρία μας.