ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Λες και μόλις τέλειωσε το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού

Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου, πες μας τι βλέπεις… Βλέπω… Βλέπω…Άσε καλύτερα να κλείσω τα μάτια, γιατί δεν θέλω να βλέπω τίποτε απ΄ όσα γίνονται. Δεν θέλω να βλέπω χουλιγκάνους της μιας ή της άλλης πλευράς να συγκρούονται, λες και μόλις τώρα τέλειωσε το ντέρμπι Παναθηναϊκού- Ολυμπιακού κι επειδή δεν τους άρεσε το αποτέλεσμα είπαν να λύσουν τις διαφορές τους στον δρόμο ή στα κανάλια. Σαν να εκπροσωπούν δύο κόσμους εντελώς διαφορετικούς, σαν να μην ήταν μέχρι την Κυριακή στο ίδιο κόμμα, σαν να μην τους σκέπαζε τόσα χρόνια το ίδιο πάπλωμα, να μην τους προστάτευε η ίδια ομπρέλα. Τους κοιτάω και δεν πιστεύω στα μάτια μου: Πού κρυβόταν τόσο μίσος; Πού είχε καταχωνιαστεί τόση κακία; Αυτοί, οι όποιοι «αυτοί» (και δεν κάνω καλό κανένα) αν αντί για μάτια είχαν μαχαίρια, το αίμα θα έτρεχε τώρα πια ποτάμι στους δρόμους…

Αποτρόπαιο γαϊτανάκι
Εξόριστε ποιητή, τι άλλο βλέπεις; Βλέπω… Βλέπω… πως αν συνεχιστεί αυτό το αποτρόπαιο γαϊτανάκι, σε λίγο το άλλοτε κραταιό Κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου θα μεταβληθεί σε μια συνομοσπονδία κομματιδίων! Όπου ο κάθε (οπλ)αρχηγός θα κάνει το κομμάτι του, με έναν μικρό στρατό να τον ακολουθεί και να μάχεται από παράθυρο σε παράθυρο, κι από πάνελ σε πάνελ, μέχρι την τελική κατάληξη, που θα είναι η απόλυτη διάλυση του χώρου. Βλέπω, επίσης, να έχει ανοίξει η όρεξη πολλών να διαδεχθούν τον Γιώργο Παπανδρέου, με τη λογική του «μπορώ κι εγώ, αφού μπορεί ο άλλος». Αλλά, πριν συνοδεύσεις την απορία με το γνωστό «Πού πας ρε Καραμήτρο», πέφτει καπάκι η απογοήτευση και σε παίρνει από κάτω και δεν σηκώνεις κεφάλι. Να τους βλέπεις να τρώγονται σαν τα σκυλιά και να απορείς πώς αύριο, που θα τελειώσουν όλα αυτά και θα βγει (επιτέλους) αρχηγός, όλοι αυτοί θα ξαναμαζευτούν κάτω από την ίδια στέγη. Συγγνώμη, αλλά εγώ, ο εξόριστος ποιητής, δεν το βλέπω πια… «Κράμερ εναντίον Κράμερ»
Τι βλέπω; Ότι ο διχασμός είναι τέτοιος, που μόνο με κινηματογραφικούς όρους μπορείς να τον αποδώσεις. Ανατρέχω στον μεγάλο μετρ Δανίκα και ανασύρω τίτλους τού στυλ «Δυο ξένοι στην ίδια πόλη», «Κράμερ εναντίον Κράμερ», «Η Αγνή του λιμανιού», «Αμάρτησα για το παιδί μου», «Η Άπιστη» (και οι άπιστοι) και άλλα τέτοια. Ακούω και διάφορα για λίστες («λίστες του πασοκοΣίντλερ»): «Αυτός είναι δικός μας, αυτός όχι, είναι με τους άλλους» και με πιάνει η ώρα. Μετά βλέπω και κάτι περίεργους που τους είχε ξεχάσει ο Θεός να παρελαύνουν μπροστά στις κάμερες- πού πας ζόμπι της πολιτικής και δεν κάθεσαι σπίτι σου να δεις τηλεόρασηκαι φτιάχνομαι χειρότερα. Γιατί όλο αυτό μου δημιουργεί μια παρακμή άνευ προηγουμένου και μου ανοίγει τα μάτια γιατί το ΠΑΣΟΚ έχασε τόσο πολύ: επειδή πια δεν παράγει τίποτε. Ούτε ιδέες ούτε οράματα. Μόνον τα πρόσωπα ανακυκλώνει. Τα ίδια εκείνα φθαρμένα, απωθητικά πρόσωπα, που δεν θέλεις να ξέρεις (ότι υπάρχουν)…

Κόλαση
Τι (άλλο) βλέπω; Βλέπω… Βλέπω… τον Καραμανλή και την κυβέρνησή του, στα μαύρα πανιά, εξαιτίας της κατάστασης στο ΠΑΣΟΚ. Ακουμπισμένος ο πρόεδρος Κώστας σε μια κολώνα του Μαξίμου κλαίει γοεράμε αναφιλητά- για όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ και κάθε τόσο η σύζυγος Νατάσα τρέχει με τα χαρτομάντιλα να του σκουπίσει τα βουρκωμένα του μάτια. Βάλσαμο είναι η φωνή της στον πόνο του. «Έλα Κώστα, μην κάνεις έτσι, συμβαίνουν αυτά». Τίποτε ο άλλος, «μπου…χουχουχουχου». Πώς θα το αντέξει όλο αυτό που γίνεται στο δίπλα μαγαζί; Όσο σκληρός και αν είναι, γιατί έτσι τον διαμόρφωσαν η σκληρή ζωή και οι κακουχίες (πού τα βρίσκω; απορώ κι εγώ με τον εαυτό μου), δεν μπορεί επηρεάζεται. Ευαίσθητος άνθρωπος όπως είναι, (και το είδαμε αυτό στα προεκλογικά του σποτ, να πιάνει μαγουλάκια και να χαϊδεύει παιδικά κεφαλάκια), βρέθηκε στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να βλέπει τον αντίπαλό του να σπαράσσεται και δεν το άντεξε. Από κοντά και η Ντόρα φορώντας μαύρο πέπλο, σαν τη Μαρινέλλα στο «άνοιξε πέτρα για να μπω»- ίδια Μανιάτισσα μοιρολογίστρα. Κόλαση έχει γίνει η ζωή τους, κόλαση. Τέτοιο κακό ούτε στον χειρότερο εχθρό σου…

Τους εξωπέταξε
Στη στενοχώρια του απάνω, ο πρόεδρος Κώστας έκανε και μια κυβέρνηση που, όπως λέει συχνά και μια φίλη μου, «κακή δεν τη λες». Όχι μόνο γιατί χρησιμοποίησε αρκετούς νέους σε ηλικία και σε παρουσία στην πολιτική ζωή πολιτικούς, αλλά και γιατί εξωπέταξε ό,τι είχε προκαλέσει την κοινή γνώμη το προηγούμενο διάστημα. Από Πολύδωρα και Παπαληγούρα μέχρι Μανόλο Κεφαλογιάννη και Μάκη Γιακουμάτο. Που σημαίνει ότι το μήνυμα των εκλογών όχι μόνον το πήρε, αλλά και το αποκωδικοποίησε σωστά. Βεβαίως, διατήρησε τον ίδιο κορμό της κυβέρνησης, πράγμα που μας γεννάει τη βάσιμη εντύπωση πως θέμα ημερών, άντε εβδομάδων, είναι να γίνει πάλι καμιά στραβή. Άσε που τίποτε δεν μας βεβαιώνει ότι ο πρόεδρος Κώστας θα εγκαταλείψει όλες εκείνες τις γνωστές μικρές του συνήθειες που χαρακτήρισαν την προηγούμενη θητεία του: λίγες ώρες στο γραφείο, πολύς ελεύθερος χρόνος (δεν λέω τίποτε παραπάνω, να μη θεωρηθεί ότι τον παίρνω από τα μούτρα τον άνθρωπο επειδή κέρδισε τόσο καθαρά το ΠΑΣΟΚ)…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Τι ΠΑΣΟΚ θα παρουσιάσουν στους πολίτες;

Το αποτέλεσμα της Κυριακής (άκου να δεις τώρα, έχουν περάσει μόλις έξι μέρες από τις εκλογές και μου μοιάζει σαν να έχει περάσει ένας χρόνος, μη σου πω και δύο) δεν το θυμάται πια κανείς. Όχι γιατί έτσι κι αλλιώς ανήκει πια στην Ιστορία, αλλά γιατί τα έχει επικαλύψει όλα η κρίση στο ΠΑΣΟΚ. Για το ΠΑΣΟΚ και την ήττα του, όμως, δεν μιλάει κανείς. Ασχολούνται όλοι με το ντέρμπι Παπανδρέου- Βενιζέλος και δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει: «Παλικάρια χάσαμε, όχι γιατί δεν χαμογελούσε ωραία ο Γιώργος, αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ όλο κωλοτούμπες έκανε». Μια από δω μια από κει ήταν. Και πώς γινόταν, ένα μυστήριο πράγμα, όλο και πιο κοντά σε δεξιές θέσεις πήγαινε. Δεν υπήρχε ένα μεγάλο θέμα που να μην ταυτιζόταν με τη Νέα Δημοκρατία. Οπότε ο ψηφοφόρος το σκέφτηκε σοβαρά: αν είναι- σου λέει- να ψηφίσω Δεξιά, ας ψηφίσω τους ορίτζιναλ, όχι τους ιμιτασιόν! Νομίζω ότι όποιος και αν κερδίσει τη μάχη της διαδοχής, ο Γιώργος ή ο Βενιζέλος ή ο όποιος τρίτος, μ΄ αυτό το πράγμα πρέπει να ασχοληθούν. Με το τι ΠΑΣΟΚ θα παρουσιάσουν στους πολίτες. Θα είναι κεντρώο και θα αλληθωρίζει Δεξιά όπως τώρα ή θα είναι ένα σύγχρονο προοδευτικό, κεντροαριστερό κόμμα; Ρητορικό είναι το ερώτημα, αλλά καμιά φορά ακόμη και τα αυτονόητα θέλουν επισήμανση…