ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κατεχόμενα

O λόγος στους αναγνώστες. Η γνωστή τηλεοπτική παραγωγός, Δέσποινα Πανταζοπούλου, γράφει:

«Αγαπητέ μου Λευτέρη, Τον Ιούνιο επισκέφθηκα την Κύπρο, προκειμένου να παρευρεθώ στη μεγάλη συναυλία που δόθηκε προς τιμήν σου στη Λευκωσία… Και έτσι στάθηκα τυχερή, σχήμα οξύμωρο, να επισκεφθώ για πρώτη φορά και τα κατεχόμενα…

Πάντα η Κύπρος με πλήγωνε, γιατί δεν ήξερα ποιο κομμάτι της ν΄ αγαπάω περισσότερο, αφού είμαι μοιρασμένη εδώ και 33 χρόνια στα δυο “χάριν” των μεγάλων του κόσμου τούτου. Τελικά αυτό που πρέπει ν΄ αγαπάς, είναι αυτό με τις πληγές, με τα γκρεμισμένα και κατεχόμενα σπίτια, τα ερειπωμένα μνημεία, ξωκκλήσια και μοναστήρια. Σχολεία ρημαγμένα, χωρίς το πολύβουο μελίσσι της πιτσιρικαρίας, παράθυρα κλειστά, λες και η χαρά άλλαξε γειτονιά, παιδικά προσωπάκια με ζωγραφιά τη θλίψη, ματάκια τεράστια, να σε κοιτάζουν γεμάτα απορία- τι να πεις για να γλυκάνεις τις ψυχούλες τους;

Δεν μπορώ να σου εκφράσω τα συναισθήματα που ένιωσα στη θέα του κλειστού και ερειπωμένου σπιτιού του φίλου μου γιατρού από τη Λύση, Χρήστου Παπαμιχαήλ, σημερινό Αgdokan, που με συνόδευσε σ΄ αυτό το μελαγχολικό οδοιπορικό μου στα κατεχόμενα της πατρίδας του.

Ενώ ο ήλιος έκαιγε, ένιωθα παγωνιά και τον βουβό του πόνο, τη λύπη και τη θλίψη, τις μνήμες που τρύπαγαν το μυαλό του, που όπως λένε και οι στίχοι σου ήταν “…σαν τον μετανάστη στη δική του γη…” και τα μάτια μας τρέχανε.

Πού είναι λοιπόν οι μεγάλοι της γης, τι κάνουνε και τι λένε στις συσκέψεις, διασκέψεις και όλα τα παρεμφερή για την επιστροφή των κατεχομένων της Κύπρου; Ποιος θα τους δώσει πίσω τη γενέθλια γη τους; Ποιος θα αποφασίσει για την αναστήλωση των μνημείων και των εκκλησιών; Πού είναι οι πολιτικοί όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων, χρωμάτων και εθνικοτήτων;

Να ζητήσουν, να απαιτήσουν τουλάχιστον, την καταγραφή των μνημείων, πριν η αχλή του χρόνου τα σκεπάσει με το γκρίζο της λησμονιάς και κάθε ίχνος πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς χαθεί για πάντα- γιατί αυτό επιδιώκουν οι κατακτητές, τη λήθη.

Με τις εικόνες αυτές βαθιά χαραγμένες στο μυαλό και την καρδιά πήρα την απόφαση, ως απλή Ελληνίδα, τόσο για χάρη του καλού μου φίλου, που 20χρονο τότε παλικάρι, με άλλα όνειρα για τη ζωή, βίωσε με τον χειρότερο τρόπο τη βία και τον διωγμό και σώθηκε από θαύμα, όσο και για μένα, να αποτυπώσω όλα όσα είδα, μιας και ασχολούμαι με την τηλεόραση, σ΄ ένα ντοκιμαντέρ, όχι για να το πουλήσω και να κερδίσω αλλά για να το δωρίσω σ΄ αυτούς που με το πούρο στο χέρι αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου και για τις ζωές μας.

Και έτσι τώρα, με την κάμερα στο χέρι αρχίζω να υλοποιώ, μια υπόσχεση, ένα ακόμη όνειρό μου.

Όσους με βοήθησαν τους ευχαριστώ…».