[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πολιτικός οπορτουνισμός

Η ΚΟΡΥΦΗ έχει τη δική της μοναξιά. Κι αν δεν το διεπίστωσε όλα αυτά τα τριάμισι χρόνια ο Γιώργος Παπανδρέου, το βίωσε πολύ οδυνηρά τα τελευταία δύο εικοσιτετράωρα. Εκείνος «επάνω», στο γραφείο του στον 6ο όροφο της Χαριλάου Τρικούπη και παραδίπλα μετρημένοι στα δάχτυλα στενοί συνεργάτες του.

Παρακολουθούσε σχεδόν σοκαρισμένος κάποιους άλλους να επιλέγουν το «κάτω». Την είσοδο, το κατώφλι της Χαριλάου Τρικούπη για να κάνουν δηλώσεις «του πεζοδρομίου». Κάποιοι εξ αυτών μέχρι πρότινος έπιναν νερό στο όνομά του.

Στήριζαν τις επιλογές του.

Έσκιζαν τα ρούχα τους. Τώρα, την πιο κρίσιμη ώρα, βγήκαν από τα ρούχα τους. Άρχισαν να ψελλίζουν, να αλληθωρίζουν, να απαιτούν. Αντί να ανέβουν, να φτάσουν στο ύψος του 6ου- και των περιστάσεων- προτίμησαν να μείνουν κάτω. Άρχισαν να ζητούν «διαφανείς διαδικασίες», να αμφισβητούν τα πάντα, να διεκδικούν ρόλο εγγυητή της ενότητας της παράταξης. Εκείνοι που πριν από τριάμισι χρόνια πανηγύριζαν για τις πρωτόγνωρες διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, που θέσπισε ο Γιώργος Παπανδρέου, τώρα βρήκαν κενά, αδιαφάνεια, εμφανίστηκαν ανήσυχοι για την τήρηση του Καταστατικού και απόλυτα προσβλητικοί προς το πρόσωπο του προέδρου. Εκείνοι που επέκριναν τον πρώην πρωθυπουργό για το δαχτυλίδι που έδωσε εξωθεσμικά (τω όντι) στην Αναγνωστοπούλου έσπευσαν να τον αναγορεύσουν σε «εγγυητή» της ενότητας του Κινήματος.

Ο πολιτικός οπορτουνισμός σε όλο του το μεγαλείο; Ίσως. Όλα όσα είδε και βίωσε στο πετσί του ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να του θύμισαν όσα αντίστοιχα έβλεπε και άκουγε ο πατέρας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ίσως του έδωσαν την ευκαιρία να κάνει την αυτοκριτική του, να αναγνωρίσει τα δικά του λάθη, τις παραλείψεις του, την ηγεμονική αλαζονεία που κάποιοι καυτηρίαζαν από τα παραθυράκια της κομματικής απομόνωσης. Ίσως και να τον πείσμωσαν. Ίσως πάλι κι όλα αυτά να είναι τα επίχειρα της σπουδής που έδειξε ο κ. Παπανδρέου να παραλάβει το 2004 το κλειδί του μαγαζιού, αμελώντας όμως να αλλάξει, όπως όλοι οι προνοητικοί ιδιοκτήτες, κλειδαριά…