[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σα να μην πέρασε μία μέρα

Θέλησα και εγώ να μάθω αν όντως όλα όσα λέγονται για τις δημοσκοπήσεις- πως είναι ψεύτικες, στημένες και άλλα τινά- ισχύουν. Και κάτι που η κολλητή δουλεύει σε εταιρεία δημοσκοπήσεων και με έπιασε το φιλότιμο όταν την έστησαν μερικοί ερευνητές. Κάτι που δεν είχα τίποτα να κάνω τις δυο τελευταίες μέρες των διακοπών (είχα δηλαδή, αλλά το shopping ως γνωστόν κοστίζει). Κάτι η επαγγελματική διαστροφή, σκάω μύτη να αναλάβω δράση ως ερευνήτρια. Ανοίγω τον υπολογιστή. Βάζω το ακουστικό στο αυτί (αμέριμνη καθώς δεν ήξερα τι θα ακούσω) και αρχίζω με τη χαρά της νεοφώτιστης να διαβάζω ό,τι μου είχαν γράψει. «Καλημέρα σας. Κάνουμε μια πανελλαδική δημοσκόπηση για τις εκλογές. Θέλετε να μας απαντήσετε σε μερικές ερωτήσεις;». Και τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: «Αχ, λυπάμαι. Έχω το μωρό», ήταν η απάντηση του 33% των κυριών. (Μετά μου λέτε για υπογεννητικότητα. Και επί τη ευκαιρία είναι γνωστό ότι η μητρότητα προκαλεί στέρηση πολιτικής θέσης;). Το άλλο 33% απάντησε: «Δυστυχώς κορίτσι μου δεν είναι εδώ ο άνδρας μου» ή και η πιο hard core εκδοχή «αυτά είναι αντρικές δουλειές!» (χωρίς σχόλιο).

Ένα 10% δικαιολογήθηκε: «Με προλάβατε στην πόρτα» (πού πας κυρία μου μεσημεριάτικα;), ενώ το σεβαστό ποσοστό του 24% μου έδωσε την αποστομωτική απάντηση: «Είμαι μεγάλη γυναίκα, παιδάκι μου.

Δεν ασχολούμαι με τέτοια». «Μα ούτε ποιος θα σας δώσει μεγαλύτερη σύνταξη;» «Ούτε». Ύστερα από τρεις ώρες και αφού είχα κάνει καμιά δεκαριά ερωτηματολόγια όλα κι όλα (όταν έπεφτα σε κυρίους όπως καταλάβατε), αποφάσισα πως δεν είναι το κάρμα μου να σταδιοδρομήσω στη δημοσκόπηση. Και με την απογοήτευση που έχασα την ευκαιρία της δεύτερης καριέρας θυμήθηκα τι είχα διαβάσει πως δήλωσε το 1934 (χρονιά δημοτικών εκλογών που για πρώτη φορά ψήφισαν γυναίκες) η Μαρίκα Κοτοπούλη αρνούμενη να πάει στην κάλπη: «Δικαίωμα ψήφου διεκδικούν μόνο όσες είναι άσχημες και αποφεύγουν να κάνουν παιδιά». Εβδομήντα τρία χρόνια μετά: σα να μην πέρασε μία μέρα.