«Οι πανεπιστημιακοί ταΐζουν ιδέες με το ζόρι»

Ο Βίντια Νάιπολ δεν μασά τα λόγια του. Ούτε όταν γράφει, ούτε όταν μιλά. Ο Νομπελίστας συγγραφέας, γεννημένος στο Τρίνινταντ αλλά κάτοικος Βρετανίας, τα βάζει με τους πανεπιστημιακούς. «Κάνουν κακό. Διδάσκουν τις ιδέες που θέλουν να εξαπλώσουν και είναι αποφασισμένοι να σε κάνουν να τις αποδεχθείς. Είναι απόλυτοι για πράγματα όπως η πολυπολιτισμικότητα ή για την Αφρική. Εκδίδουν βιβλία για τα μαθήματά τους και δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι οι ιδέες τους είναι πολύ δημοφιλείς. Αλλά δεν είναι. Είναι απλά ιδέες που ταΐζουν με το ζόρι τους φοιτητές».

Ο Νάιπολ δεν μπορεί να κρύψει την απέχθειά του για τα πανεπιστήμια. «Πρέπει να κλείσουν όλα τα τμήματα φιλολογίας της χώρας. Θα έκανε πολύ καλό στην πνευματική ζωή του τόπου. Θα φαίνονταν αμέσως τα αποτελέσματα στο εργατικό δυναμικό. Όλοι οι ακαδημαϊκοί θα μπορούσαν να δουλέψουν στα λεωφορεία και σε άλλα τέτοιου είδους θέσεις. Τα πανεπιστήμια θα έπρεπε να ασχολούνται μόνο με τη μετρήσιμη αλήθεια και να διδάσκουν μόνο επιστήμες», λέει στους «Sunday Τimes».

Όλα αυτά ξεκίνησαν όταν τον κάλεσαν στο Χάρβαρντ το 1981 με αφορμή τη έκδοση ενός βιβλίου με ισλαμιστές να μιλούν για την θρησκεία τους.

«Στην πραγματικότητα δεν με κάλεσαν για να μιλήσω αλλά για να με βάλουν σε μία άκρη και να ακούω την κριτική τους. Ήταν μία σοκαριστική εμπειρία. Αυτό νομίζω πως συμβαίνει όταν οι άνθρωποι πιστεύουν πως οι δικές τους αρχές είναι σημαντικότερες από όλων των υπολοίπων».

Ο ισλαμισμός είναι ένας ακόμα από τους κύριους στόχους του συγγραφέα, που ετοιμάζεται τώρα να εκδώσει το νέο του βιβλίο με αυτοβιογραφικά δοκίμια. «Είναι μία θρησκεία που θέλει να προσηλυτίσει όλους τους άπιστους.

Σοκαρίστηκα όταν συνειδητοποίησα το μέγεθος του μίσους των ισλαμιστών ενάντια στο πνεύμα. Δεν τους αρέσει να τους πηγαίνεις κόντρα. Δεν ήταν ποτέ ανεκτική θρησκεία. Και τα επιτεύγματά τους στην αρχιτεκτονική και τα μαθηματικά έγιναν χάρη σε άλλους πολιτισμούς, τους οποίους κατέκτησαν. Πήραν πολλά από το Ιράν για παράδειγμα. Αλλά νομίζω πως προσελκύει πολλούς ανθρώπους γιατί γίνονται μέρος ενός μεγάλου πλήθους που πιστεύουν πως είναι με το μέρος τους. Είναι η ανάγκη τού να ανήκουμε κάπου. Αυτό είναι φανερό ιδίως ανάμεσα στους μαύρους της Τζαμάικας και άλλα μέρη σαν κι αυτό. Είναι πολύ χαρούμενοι που ανήκουν στον ισλαμισμό».