Το πνεύμα του τόνου 

Κόλαση ο Παράδεισος

Πόνος βαθύς, απροσμέτρητος, μάτια διεσταλμένα, χαμένα στο σταχτόμαυρο άπειρο που απλώνεται τριγύρω. Άνθρωποι, σπίτια, δέντρα, ζώα, εφιαλτικά απομεινάρια σκελετών μιας άλλοτε σφύζουσας ζωής.

Εκείνη η μάνα με τα τέσσερα παιδιά, εκείνη η γιαγιά με τα δύο εγγόνια, εκείνοι οι νέοι πυροσβέστες και εθελοντές, μαύρα κουφάρια μιας τρελής απόγνωσης, απέλπιδας φυγής και τελικού εγκλωβισμού στις πύρινες φλόγες της ανελέητης φωτιάς, στοιχειώνουν τη σκέψη. Μια βδομάδα πριν, στις εκδηλώσεις στα Μακρίσια Αρχαίας Ολυμπίας, εκθειάζαμε με φίλους το ασύγκριτο φυσικό κάλλος αυτού του ευλογημένου τόπου με τα πανύψηλα πεύκα, τις ελιές, τα εκατοντάδες άλλα είδη δέντρων και φυτών με τις μύριες ευωδιές, το απαλό θρόισμα της λεύκας, τον «εκκωφαντικό» ήχο της σιωπής που σε κύκλωνε και σε απογείωνε σε μια απέραντη υπερούσια γαλήνη. Κι απ΄ τη μαγική ομορφιά της Ολυμπίας, περνούσαμε στη γοητεία όλης της Ηλείας, με τα ποτάμια, τα βουνά και τα λαγκάδια της, τα ορεινά και παράλια χωριά, τη λίμνη Καϊάφα, τις απέραντες αμμουδερές παραλίες, για να φτάσουμε στην Αρκαδία, τη Μεσσηνία, τη Λακωνία, καταλήγοντας ότι όντως η Πελοπόννησος είναι ένας τόπος αγγιγμένος απ΄ τους θεούς. Και μέσα στην ευφορία για τη φυσική πελοποννησιακή ομορφιά, η ομόφωνη απόφαση ότι τελικά όλη η Ελλάδα, βόρεια, κεντρική, νότια, νησιωτική είναι ένας πλούσιος, ποικιλόμορφος Παράδεισος.

Τραγική ειρωνεία! Έξι μέρες μετά, λόγω ανικανότητας, ολιγωρίας, ασχετοσύνης, ο έπαινος γινόταν κατάρα, ο Παράδεισος, Κόλαση. Χειρ υπέρτατης φύσεως εποίησεν, χειρ α-νοήτου ανθρώπου κατέστρεψε!