[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σίφνος για πάντα

Ακριβώς δύο ώρες πριν φύγω από τη Σίφνο, κάνοντας μια αποχαιρετιστήρια βόλτα με το αυτοκίνητο, πέρασα και από το μοναστήρι στα Φυρόγια.

Από την αρχή των διακοπών μου είχα ματαίως αναζητήσει μια πληροφορία, έστω μια αφίσα έξω από τον περίβολο, για την έκθεση ντόπιας αγγειοπλαστικής που γίνεται εκεί εδώ και επτά συναπτά έτη. Ήταν 27 Ιουλίου κι εγώ υπ΄ ατμόν και με τα μπαγκάζια μου ήδη φορτωμένα βλέπω ξαφνικά ένα τεράστιο χαρτοπανό στην είσοδο του μοναστηριού να προπαγανδίζει το αγαπημένο μου event, που είχε αρχίσει- λέει- στις 15 του μηνός, δηλαδή πολύ πριν αποβιβαστώ εγώ και οι φίλοι μου στην ωραία νήσο. Μάλιστα…

Τράβηξα με μανία χειρόφρενο και μπήκα μέσα με τις πάντες να ζητήσω τον λόγο από τον πρώτο τυχόντα για το νόημα αυτής της μυστικοπάθειας. Η μπορντούρα με τους σπόνσορες στη βάση της «καθυστερημένης» αφίσας δεν άφηνε το παραμικρό ελαφρυντικό ότι, και καλά, δεν υπήρχε χρήμα για να «επικοινωνηθεί» το γεγονός.

Έστω κι έτσι, φουρκισμένη και με τον χρόνο να με πιέζει αφόρητα, έριξα μια ματιά σε όλα τα έργα, κοντοστάθηκα στα εξαιρετικής κομψότητας δημιουργήματα της οικογένειας Ατσόνιου, παραδοσιακοί αγγειοπλάστες της Σίφνου όλοι τους, και έφυγα με την ανάμνηση του προ επταετίας βερνισάζ της ίδιας έκθεσης, με τη συμμετοχή τότε γνωστών εικαστικών, με πραγματικό βομβαρδισμό δημοσιότητας σε κάθε γωνιά του νησιού και με την παρουσία της τότε υπουργού Αιγαίου. Τότε και τώρα…