Φαινόμενα

«Δώσε και μένα μπάρμπα»

Καθώς το επιχείρημα της «καμένης γης» από μεταφορά της πολιτικής ρητορείας γίνεται τραγική πραγματικότητα η τηλεόραση αποτυπώνει με θλιβερές εικόνες τη διαβρωτική του δράση στον πολιτισμό και τις αξίες
Στο δελτίο του Αnt1 μια κόκκινη φάσα που λέει «η μεγαλύτερη καταστροφή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» μένει καρφωμένη στην οθόνη. Ο Νίκος Χατζηνικολάου στο Αlter επανέρχεται στο θέμα της καμένης Ολυμπίας, αφού στα μαυρισμένα μάρμαρα και τον καμένο Κρόνιο Λόφο έχει εγγραφεί η απουσία σεβασμού όχι στην Ιστορία, αλλά τις ανθρώπινες αξίες που τη διαμόρφωσαν, πολύ περισσότερο όταν ο γενικός γραμματέας Πολιτισμού διατείνεται μπροστά στα πλάνα που αποδεικνύουν την καταστροφή, ότι αυτή δεν συνέβη.

Στην εκπομπή του Τέρενς Κουίκ το πρωί της 7ης ημέρας από το ξέσπασμα της πύρινης λαίλαπας ένας ηλικιωμένος πλην δραστήριος Τσιγγάνος εξηγεί γιατί, αν και δεν ανήκει στους πυροπαθείς, πήρε το βοήθημα των 3.000 ευρώ: «Μάθαμε μοιράζουν χρήματα στους φτωχούς ανθρώπους ήρθαμε να πάρουμε, γιατί να μην πάρουμε;».

Στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη ο υπουργός Επικρατείας βρίσκεται στο στούντιο για να απαντήσει στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί κατά την καταβολή του επιδόματος. Στο υποκατάστημα τράπεζας του Πύργου τσουβαλιασμένος ο κόσμος διαγκωνίζεται για την οικονομική ανάσα.

Οι διαφορετικές τηλεοπτικές εκδοχές της πραγματικότητας που ξημερώνει μετά την μεγάλη καταστροφή ξεδιπλώνουν

Το επιχείρημα της πολιτικής συντήρησης περί «καμένης γης» αποκαλύπτει τη συγκλονιστική διαβρωτική του δράση κατά του κοινωνικού ιστού και της εμπιστοσύνης του πολίτη στις αρχές

τα αποτελέσματα από τη νοοτροπία της αδιαφορίας, η οποία διασκεδάζεται σε στιγμές κρίσης ή προεκλογικές – πόσω μάλλον όταν συνδυάζονται και τα δυο- από περιστασιακές παροχές σε φτωχούς συγγενείς, οι οποίοι οφείλουν να θυμούνται ποιος τους τράταρε «λουκούμι». Εικόνες που αποδεικνύουν ότι εκείνο το επιχείρημα της πολιτικής συντήρησης περί «καμένης γης», καθώς από ρητορική μεταφορά γίνεται τραγική πραγματικότητα αποκαλύπτει τη συγκλονιστική διαβρωτική του δράση κατά του κοινωνικού ιστού, της εμπιστοσύνης του πολίτη στις αρχές και εν τέλει την ποιότητα των αξιών ενός πολιτισμού υπό διαρκή πολιτικά διλήμματα.

Ποιος θα κατηγορήσει έναν κόσμο της ανέχειας που διαμόρφωσε συνείδηση μικρομπαγαπόντη απέναντι στη μικροπολιτική αποσπασματικών παροχών της πολιτικής εξουσίας στη θέση οργανωμένου σχεδίου ανάπτυξης και ανοικοδόμησης με ευαισθησία για το περιβάλλον. Ποιος θα κατηγορήσει τον κόσμο της ανέχειας, που έχει μάθει ότι η ελάχιστη διεκδίκηση οικονομικής βοήθειας περνάει μέσα από κομματικούς ή και διακομματικούς σχηματισμούς ανεξέλεγκτων επιτήδειων βαμπίρ κάθε κρατικής παροχής, για την εικόνα που δίνει όταν βρίσκεται αίφνης μπροστά σε ένα σακούλι ανοιχτό και τον δρόμο ώς αυτό ασφαλτοστρωμένο από την κυβερνητική προεκλογική πρεμούρα.

Όλο αυτό όμως, αποτελεί σπουδαίο τηλεοπτικό θέαμα, τροφοδοτεί τηλεπαράθυρα, διευκολύνει προεκλογικές αντιπαραθέσεις. Την ώρα που θα έπρεπε να συζητούνται μέθοδοι ανάρρωσης τόπων και ανθρώπων η προσοχή τραμπαλίζεται από τις θλιβερές εικόνες των συνωστισμών για το «δώσε και μένα μπάρμπα» στις αναλύσεις νούμερων σε δημοσκοπήσεις.

Αν η φωτιά που κατέκαψε χωριά και δάση αφήνει τον ορίζοντα φτωχό και θλιβερά μονότονο, ο περιορισμός της προεκλογικής εικόνας μεταξύ συνωστισμού πυροπαθών και λοιπών αναξιοπαθούντων για το βοήθημα και δημοσκοπήσεων, θα αφήσει εξίσου φτωχό τον ορίζοντα της πολιτικής επιχειρηματολογίας, σκέψης και κρίσης.

Και αν ήταν μια φορά δύσκολο στον άνθρωπο του καθημερινού μόχθου να κάνει την αναγωγή από το προσωπικό στο συλλογικό- βοηθούντος του τηλεοπτικού ριάλιτι που καλλιέργησε τον περιορισμό της σκέψης στον ιδιωτικό χώρο- πλέον γίνεται ακόμη δυσκολότερο, όταν όλα αυτά έχουν ντεκόρ μια ανυπολόγιστη φυσική καταστροφή και πραγματικότητα τον φόβο για την επόμενη ημέρα.


Εκτός τηλεοπτικού «εργαστηρίου»

Τα πολύ αντιπροσωπευτικά ρεπορτάζ των καναλιών, όπως του δελτίου του Αnt1 για τα παιδιά των καμένων περιοχών που θα έχουν αποκλειστική θέα στο μεγάλωμά τους την καταστροφή, όπως του Μega για τους ανθρώπους που έχασαν περιουσίες, σπίτια φτιαγμένα με τους κόπους μιας ζωής και δεν έχουν άλλη για να τα ξαναφτιάξουν, του Αlter για την καμένη Ολυμπία, η ενδιαφέρουσα και συγκινητική συνέντευξη του πιλότου καναντέρ στον Κωνσταντίνο Ζούλα (ΝΕΤ) για το πόσο δύσκολο και επικίνδυνο για τη ζωή τους είναι το έργο της πυρόσβεσης, η συνέντευξη του πυροσβέστη στο Μega δίπλα στον Γιάννη Κανελλάκη που χωρίς νερό και φαγητό επιχειρούν με τους συναδέλφους του μερόνυχτα, όλα αυτά είναι η τηλεόραση που αποτυπώνει ένα μέρος της πραγματικότητας, ένα μέρος του προβλήματος του οποίου την προβολή στο μέλλον ουδείς μπορεί να αναλογιστεί και μαζί ένα μέρος της ελπίδας που είναι το κουράγιο, η δύναμη, η προσφορά.

Παραμένει έξω από τις τηλεοπτικές δυνατότητες η κάλυψη της ανάγκης για προτάσεις και όραμα, καθώς τίποτε από αυτά δεν ευδοκιμεί στις εργαστηριακές συνθήκες των τηλεπαραθύρων και των τηλεοπτικών στούντιο.