[ Δρόμοι ] Εκείνη…

… την ημέρα, όπως διηγείται ο ίδιος, ο συγγραφέας Φρανσουά-Ξαβιέ Αζαβόν ξύπνησε με μια έμμονη ιδέα καρφωμένη βαθιά μέσα στο μυαλό του: να γίνει ένας προοδευτικός άνθρωπος, να νιώσει κι αυτός τις γλυκές χαρές της καθημερινής ζωής ενός ανθρώπου πλημμυρισμένου από αισιοδοξία, να γίνει ένας αυθεντικός αντιρατσιστής, ένας εραστής του περιβάλλοντος από εκείνους που νοιάζονται πώς θα το παραδώσουν στις μελλοντικές γενιές.

Έτσι στο μετρό…
… υπέγραψε πρόθυμα ένα ψήφισμα για την υπόθεση των Παλαιστινίων κι ένα άλλο εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Ύστερα άνοιξε ένα τεύχος του «Διεθνιστή». Ήταν βυθισμένος στη ζοφερή κατάσταση των Ινδιάνων της επαρχίας Τσιάπας, στη μοίρα του μαοϊσμού και στον ιστορικό προορισμό της πάλης των τάξεων, όταν μπήκαν μέσα στο βαγόνι δυο υπέροχες γυναίκες. Η Αλιενόρ και η Χίλντα διέκοψαν την ανάγνωσή του. Η Αλιενόρ τον ρώτησε: «Κύριε, διαβάζετε τον “Διεθνιστή”; Σίγουρα είστε ένας εξαιρετικός άνθρωπος!». Μετριόφρων, όπως σχεδόν όλοι οι προοδευτικοί, ο Φρανσουά-Ξαβιέ Αζαβόν διέκοψε την Αλιενόρ και πρόσφερε στις δυο γυναίκες μερικές μπουκιές από το βιολογικό του σάντουιτς (χωρίς προσθετικά της αμερικανικής χημικής βιομηχανίας). Ύστερα έπιασαν κουβέντα για το «Σύστημα». Του φάνηκε όμως καλή ιδέα να πετάει πού και πού καμιά κουβέντα ενάντια στο κυνήγι, το ψάρεμα και τις ταυρομαχίες, επειδή κάτι τέτοια πιάνουν στις γυναίκες. Η Αλιενόρ και η Χίλντα ετοιμάζονταν να κατεβούν στον σταθμό του Μπερσί, όταν εκείνος πρόφτασε να τους υποσχεθεί πως θα αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των γυναικών και των ανύπανδρων μητέρων. Κι εκείνες του υποσχέθηκαν με τη σειρά τους να συναντηθούν ξανά στο φεστιβάλ για την ηλιακή ενέργεια.

Βγαίνοντας…
… από το μετρό, αισθανόταν ήδη άλλος άνθρωπος. Πλημμυρισμένος από περηφάνια, πήρε την απόφαση να νοικιάσει ένα DVD με την ιστορία του φεμινισμού. Ήθελε να ξανασυναντηθεί με την Αλιενόρ και τη Χίλντα απαλλαγμένος από σεξιστικές προκαταλήψεις, σαν ένας γνήσιος προοδευτικός άνθρωπος. Νοίκιασε κι άλλο ένα για τα φτωχά και υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, που ένιωθε τα προβλήματά τους να του βαραίνουν τη ράχη.

Ξαφνικά…
… κυριεύτηκε από την έντονη επιθυμία να βγει στους δρόμους και να διαδηλώσει όλη του την οργή κατά του «Συστήματος». Έπιασε το Μπλακμπέρι του και κάλεσε έναν φίλο του συνδικαλιστή που τον είχε γνωρίσει στο τένις. Τον ρώτησε ποιες διαδηλώσεις είχαν προγραμματιστεί για τις προσεχείς μέρες. Τίποτα. Ξεφύλλισε βιαστικά ένα φεμινιστικό ημερολόγιο. Στάθηκε διστακτικά μπροστά σε ένα χάπενινγκ ομοφυλοφίλων και μια διαδήλωση σιδηροδρομικών. Ήταν από μικρός αναποφάσιστος. Το ίδιο όμως ήταν και ο Δάντης και είδατε πού έφτασε («Από τη γνώση, προτιμώ την αμφιβολία»). Ο Φρανσουά-Ξαβιέ Αζαβόν εξουσιοδότησε τον εαυτό του να αναβάλει την οριστική απόφασή του και βρήκε την ευκαιρία να απολαύσει ένα υπέροχο κρουασάν που είχε αγοράσει από μια πατισερί στο Κρετέιγ. Άλλωστε αισθανόταν ήδη πολύ καλά. Είχε περάσει τη δοκιμασία. Ένιωθε πια προοδευτικός άνθρωπος. Μέχρι το κόκαλο.