Ανάμνηση στεναγμού

Ο αποψινός αγώνας της Ελλάδας με την Ισπανία στην Τούμπα αναμένεται να καταχωρηθεί στο προσωπικό άλμπουμ του Θοδωρή Ζαγοράκη ως η τελευταία σπουδαία ανάμνηση από την ενεργό δράση.

Και είναι υπεράνω πάσης αμφιβολίας ότι ο ηγέτης της εθνικής μας ομάδας αξίζει κάθε τιμή, αφού είχε την ευτυχία να γίνει ο ποδοσφαιρικός αρχηγός που σήκωσε ό,τι πιο πολύτιμο έχει κατακτήσει στην ιστορία της η Ελλάδα στο πιο δημοφιλές άθλημα.

Και ο «Ζαγόρ» ήταν ο παίκτης που συνδύασε το ταλέντο με τη σκληρή δουλειά και μόχθησε πολύ από μια θέση που χρειάζεται να έχεις αρκετό πείσμα για να διακριθείς.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μπορεί ο αμυντικός χαφ να μη θεωρείται μόνον ο «χαμάλης» της ενδεκάδας, αφού θα πρέπει να κάνει το κάτι παραπάνω, όμως ο δικός μας αρχηγός ξεχώρισε γι΄ αυτή τη «βρώμικη» δουλειά αλλά και για τα τεράστια ψυχικά αποθέματά του.

ΗΤΑΝ ο παίκτης που μετέδωσε και στους υπόλοιπους την πίστη για την εκπλήρωση του μέχρι τότε άπιαστου ονείρου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο Ζαγοράκης ψηφίστηκε ως ο ΜVΡ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2004. Δεν είναι λίγο πράγμα να νικάει ο χαμάλης τον γκολτζή. Και η εικόνα του Ζαγοράκη να σηκώνει το ευρωπαϊκό κύπελλο σίγουρα θα μείνει άσβηστη όχι μόνο στα κινητά τηλέφωνα της νεολαίας, αλλά και στη μνήμη όλων των Ελλήνων.

Με πιο πιθανό το ενδεχόμενο να εξελιχθεί σε αναστεναγμό που θα δηλώνει μελαγχολία.

Εντάξει, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να επιστρέφουμε συνέχεια με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (αφήστε που πρώτα από όλα θα πρέπει να εξασφαλίσουμε την συμμετοχή μας στην επόμενη διοργάνωση), αλλά από κει και πέρα το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι φανερό πώς αξιοποίησε τη μεγάλη ευκαιρία που του δόθηκε από αυτό το πολύ σημαντικό επίτευγμα του Ζαγοράκη και της παρέας του.

ΜΙΑ χούφτα παίκτες και ο Ρεχάγκελ θέλησαν να πάνε το ποδόσφαιρό πιο πάνω από τη μοίρα του, αλλά τρία μόλις χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία τους, μοιάζει να έχουμε γυρίσει στα… παλαιά δεδομένα.

Το δεύτερο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας θα αρχίσει σε λίγες ημέρες και δεν μας ενδιαφέρει πλέον ούτε η ποινή του Σαλπιγγίδη, αλλά το γεγονός ότι δύο διεθνείς διαιτητές, ο Κύρος Βασσάρας και ο Χρήστος Ζωγράφος, δηλώνουν τραυματίες πριν από τον ορισμό του διαιτητή του ντέρμπι.

Έχουμε δει κάτι διαφορετικό στα ελληνικά γήπεδα; Τίποτα απολύτως. Μόνο στα λόγια είναι οι ευχές και τα σχέδια. Στην πράξη δεν αλλάζει κάτι. ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ φροντίζουν ακόμη για τις ρυθμίσεις των χρεών τους (αφού οι ομάδες είναι εδώ και πολλά χρόνια ανώνυμες εταιρείες) και καταφεύγουν συνέχεια στις μεταγραφές ξένων παικτών προσδίδοντας στον σύλλογό τους τον χαρακτήρα του απρόσωπου.

Κι όσο δεν ανεβαίνει το επίπεδο στον δικό μας χώρο τόσο χάνουμε έδαφος και εκτός συνόρων. Γιατί οι σύλλογοι όχι μόνο δεν καταφέρνουν να παίρνουν νίκες και βαθμούς, αλλά ενίοτε δεν μπορούν να ξεπεράσουν ούτε τα σχετικά χαμηλά εμπόδια.

Οι περισσότεροι είδαν τους αγώνες των ευρωπαϊκών διοργανώσεων ως καλή ευκαιρία για την ενίσχυση του ταμείου, αλλά σύντομα θα κλείσει και αυτή η βρύση και τότε η δίψα θα είναι μεγάλη. Η Σεβίλλη δίνει το παράδειγμα για το πώς πρέπει να κινούνται οι ομάδες, αλλά εμείς όλο και πλησιάζουμε και ταυτιζόμαστε με τα γκρουπ των αδυνάτων.

Κι αν δεν κάνουμε κάτι στο άμεσο μέλλον, τότε η κατάσταση θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Και θα περιμένουμε από τον διάδοχο του Θοδωρή Ζαγοράκη να μας κάνει και πάλι ευτυχισμένους.

Αν προκύψει διάδοχος…