[ Δρόμοι ]

Τι συνέβη…
… ξαφνικά και οι μεσσίες της αγοράς ακινήτων έγιναν ανυπόληπτοι ψευδοπροφήτες; Κι όμως, εδώ και χρόνια, τα μέσα ενημέρωσης προέτρεπαν συνεχώς τους αναγνώστες τους να επενδύσουν σε αυτή την αγορά. Ποιος πιστεύει σήμερα στις προτροπές τους; Η μία…
… μετά την άλλη, οι αμερικανικές εταιρείες επενδύσεων που αγόραζαν ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου (προσδοκώντας υψηλά κέρδη) οδηγούνται στη χρεοκοπία, παρασύροντας μαζί τους και τις τράπεζες. Δεν βρίσκουν πια το χρήμα που χρειάζονται για την κυνική αποστολή τους, καθώς αυξάνεται το κύμα κατασχέσεων στην Αμερική λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων. Αυτές οι εταιρείες θεωρούνται μια επινόηση των «χρυσών παιδιών» του νεοφιλελευθερισμού- όμως κάπως έτσι είχε ξεκινήσει κάποτε να κάνει χρυσές δουλειές και η μαφία, όταν αγόραζε τα γραμμάτια που χρωστούσαν άνθρωποι τους οποίους ήθελε να βάλει στο χέρι. Οι κερδοσκόποι τα βρίσκουν σκούρα. Θα πρέπει άραγε να κλαίμε ή να τρίβουμε τα χέρια από χαρά; Ένας φυσιολογικός άνθρωπος που πιστεύει στην πραγματική οικονομία δεν θα μπορούσε να ακούσει καλύτερη είδηση. Γιατί αυτές οι εταιρείες είναι τα γρανάζια ενός μηχανισμού που όχι μόνο ο ίδιος δεν έχει καμιά αξία, αλλά και που δεν δημιουργεί καμιά πραγματική αξία στις αγορές.

Η κατάρρευση…
… της αγοράς ακινήτων βουλιάζει κι άλλο το δολάριο, τόσο που, «αν ήθελε η κινεζική κυβέρνηση», όπως γράφει η εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ», «θα μπορούσε να προκαλέσει την καταστροφή του» (πουλώντας τα τεράστια αποθεματικά που διαθέτει σε δολάρια). Ο πρώην πρόεδρος της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας Άλαν Γκρίνσπαν βλέπει μια στις τρεις πιθανότητες να βυθιστούμε σε ύφεση εξαιτίας αυτής της κρίσης. Και οι κεντρικές τράπεζες; αναρωτιέται το γαλλικό περιοδικό «Αγορά». Η αγαπημένη τους ενασχόληση είναι να μην κάνουν τίποτα όταν πρέπει να κάνουν κάτι και να κάνουν ακριβώς το αντίθετο όταν δεν πρέπει να κάνουν τίποτα. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει ρίξει μέχρι τώρα στην αγορά περίπου 150 δισεκατομμύρια ευρώ (περισσότερα από όσα είχε διαθέσει την επαύριο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001), ώστε οι «δύστυχες εμπορικές τράπεζες» να μη βουλιάξουν εντελώς εξαιτίας της κρίσης στην αμερικανική αγορά ακινήτων. Δεν θα ήταν προτιμότερο να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν από μόνα τους, χωρίς κρατικές παρεμβάσεις; (Όπως θα έλεγε σε άλλη περίπτωση ένας ακραιφνής νεοφιλελεύθερος). Να αφήσουμε τους σκάρτους να πέσουν, τους κερδοσκόπους να χάσουν, τις ψεύτικες αξίες να ξεφουσκώσουν. Έτσι επιτέλους θα έπαιρνε ένα τέλος η επικυριαρχία της οικονομίας στην πολιτική και η τυφλή πίστη στη διαρκή και τερατώδη ανάπτυξη, που η κοινή λογική λέει πως δεν μπορεί να συνεχίζεται επ΄ άπειρον ατιμωρητί (κρίσεις, ανισότητες, οικολογικές καταστροφές).

Ο σοφός…
… Αμερικανός οικονομολόγος Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ το είχε πει: «Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι πως τα κερδοσκοπικά επεισόδια δεν τελειώνουν ποτέ ανώδυνα. Είναι φρόνιμο να προνοούμε για το χειρότερο, έστω κι όταν οι περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν πως αυτό δεν είναι πολύ πιθανό».