Στέγη τους, τα γήπεδα του κόσμου

«Όλη μου τη ζωή παρακολουθούσα τα παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στην τηλεόραση. Πού να φανταστώ πως κάποτε και σ΄ αυτή την ηλικία θα έπαιζα κι εγώ σε ένα!». Ο 63χρονος Δημήτρης Παρασκευάς, είναι ο πρεσβύτερος της Εθνικής Αστέγων και ένας από τους γηραιότερους αθλητές που έλαβαν μέρος στο 5ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αστέγων, στην Κοπεγχάγη, με τη συμμετοχή 48 χωρών.

Τα χρόνια δεν στάθηκαν εμπόδιοόχι μόνο τα κατάφερε, αλλά ήταν και από τους πιο επιμελείς στη διάρκεια της προετοιμασίας. «Όσο περνούσε ο καιρός όσοι ήταν κοντά στην ηλικία μου σταδιακά εγκατέλειπαν. Εγώ συνέχιζα να προσπαθώ. Όλη τη χρονιά έχασα μόνο μία προπόνηση», δηλώνει υπερήφανος, ενώ περιγράφει αξέχαστες στιγμές από την Κοπεγχάγη.

«Στον πρώτο μας αγώνα κάποιος με τράβηξε και μου ζήτησε να βγάλω φωτογραφία με τη γυναίκα του. Αυτή ήταν η πρώτη μου εικόνα. Στη συνέχεια, όλοι

ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ

Έγινε το 5ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αστέγων, με ομάδες που διαθέτουν 4 παίκτες στο τερέν και άλλους τόσους στον πάγκο

έρχονταν και μας ζητούσαν φωτογραφίες και αυτόγραφα, μας αγκάλιαζαν και μας μιλούσαν. Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ». Ο κ. Παρασκευάς βρέθηκε στο ξενοδοχείο «Ορφέας»- όπου με τη φροντίδα του Δήμου Αθηναίων φιλοξενούνται άστεγοι-, έχοντας πίσω του μια οικονομική καταστροφή που δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει. Δεν κρύβει τη λύπη του, αλλά αντλεί δύναμη από τα νέα παιδιά που μέσα από τη συμμετοχή τους στην ομάδα καταφέρνουν να βρουν διεξόδους. «Τους καμαρώνω, που κατάφεραν να σηκωθούν και να σταθούν πάλι στα πόδια τους. Τους αξίζουν πολλά μπράβο. Τώρα η συμβουλή που τους δίνω είναι να τραβήξουν μπροστά».

Την ιδέα για τη διοργάνωση συνέλαβε το 2002 ο Χάραλντ Σμιτ, διευθυντής ενός αυστριακού περιοδικού, στη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου για τους άστεγους στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Με συνοπτικές διαδικασίες προωθήθηκε η ιδέα να διεξαχθεί ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα αστέγων, το οποίο οκτώ μήνες μετά έγινε πραγματικότητα. Το πρώτο πρωτάθλημα έλαβε χώρα στο Γκρατς της Αυστρίας το 2003 με τη συμμετοχή 18 ομάδων. Η πρώτη εικόνα ήταν ενθαρρυντική κι έτσι στα πρωταθλήματα που ακολούθησαν στο Γκέτεμποργκ, στο Εδιμβούργο και το Κέιπ Τάουν οι συμμετοχές σταδιακά αυξάνονταν, φτάνοντας στη φετινή διοργάνωση στην Κοπεγχάγη τις 48. Επόμενο ραντεβού, με την ελπίδα ότι οι χώρες που θα συμμετάσχουν θα είναι ακόμα περισσότερες, είναι για τον Νοέμβριο του 2008 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. «Μπάλα παίζω από μικρός, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα έπαιζα σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Η χαρά και η ικανοποίηση που ένιωσα δεν περιγράφεται», εξομολογείται ο αρχηγός της ομάδας Νικηφόρος Σδράλιας. Η εμπειρία και γι΄ αυτόν ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσει, αφού είχε την ευκαιρία να γνωρίσει πολιτισμούς που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Όπως μας αποκάλυψε, η ελληνική αποστολή ήταν από τις πιο αγαπητές. «Περάσαμε πολύ καλά. Το είδαμε σα μια γιορτή, μέρος της οποίας ήμασταν κι εμείς. Με όλα τα παιδιά είχαμε καλές σχέσεις, αλλά με τους Αυστραλούς κολλήσαμε περισσότερο». Ο ίδιος αισθάνεται πια πολύ καλύτερα ύστερα από αυτήν την εμπειρία. Και, βέβαια, η καλύτερη ανταμοιβή είναι ότι και ο κόσμος πια τον αντιμετωπίζει διαφορετικά. «Δεν με βλέπουν πια σαν τον ναρκομανή της γειτονιάς. Βλέπουν έναν άλλο καλύτερο άνθρωπο. Η ζωή μου είναι πια γεμάτη από χαρά. Κι αυτή τη χαρά δεν θα σταματήσω να τη μοιράζομαι με όλους».

Η πρωτοβουλία για την ελληνική συμμετοχή στη διοργάνωση ανήκει στο περιοδικό «Γαλέρα», ο αρχισυντάκτης του οποίου, Χρήστος Αλεφάντης ήταν από εκείνους που από το 2004 προσπάθησαν πολύ για να υλοποιηθεί. Με τη βοήθεια του Κέντρου Υποδοχής Αστέγων Δήμου Αθηναίων ξεκίνησαν οι διαδικασίες για τη συγκρότηση της ομάδας. Προβλήματα παρουσιάστηκαν πολλά, κυρίως, με τους πρόσφυγες, οι οποίοι δεν διέθεταν τα απαιτούμενα ταξιδιωτικά έγγραφα.
Το βραβείο Fair Ρlay στην ελληνική ομάδα

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ παίζεται σε μικρό γήπεδο και η κάθε ομάδα διαθέτει τέσσερις παίκτες στο τερέν και άλλους τόσους στον πάγκο. Θετικός κρίνεται ο απολογισμός της ελληνικής ομάδας, που έφυγε τελικά με έξι νίκες και ισάριθμες ήττες. Πρώτος σκόρερ της ομάδας αναδείχθηκε ο Χριστόφορος Τζαβίδης με 14 γκολ. Την πρώτη θέση του πρωταθλήματος κατέκτησε η ομάδα της Σκωτίας, η οποία επικράτησε στον τελικό της Πολωνίας με 9-3.

«Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Υπάρχει ελπίδα για όλους», τονίζει ο Περικλής Παπαπαναγής, πρώτος προπονητής της ελληνικής ομάδας, ο οποίος δηλώνει εντυπωσιασμένος από το επίπεδο που συνάντησε. «Ήταν εξαιρετική εμπειρία. Θα μπορούσε να σταθεί ανάμεσα στις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις». Επισημαίνει πως μεγαλύτερη αξία έχουν τα συναισθήματα που αποκομίζουν όσοι συμμετέχουν. «Μόνο όποιος το έζησε και είδε από κοντά τα πρόσωπά τους μπορεί να καταλάβει. Σημασία δεν έχει να ξέρεις να κλωτσάς, αλλά το ότι νιώθεις σπουδαίος και μόνο που το προσπαθείς. Αυτό είναι μεγάλη δύναμη για τα παιδιά».

Παλαίμαχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο ίδιος, γνώριζε από την αρχή ότι το αγωνιστικό επίπεδο της ελληνικής ομάδας δεν ήταν πολύ υψηλό. «Χρειαστήκαμε χρόνο να προσαρμοστούμε και χάσαμε κάποια παιχνίδια γι΄ αυτό. Παρ΄ όλα αυτά, σταθήκαμε αρκετά καλά κι ας μην ξεχνάμε πως ήμασταν και η ομάδα που κέρδισε το βραβείο Fair Ρlay της διοργάνωσης. Αυτό νομίζω είναι η μεγαλύτερη νίκη». Μαζί του συμφωνεί και ο έτερος των προπονητών Φάνης Μπούκας. Μάλιστα, δεν έκρυψε και τον θαυμασμό του για το υψηλό επίπεδο των λοιπών ομάδων, ιδιαίτερα από τις αφρικανικές χώρες. «Η τεχνική τους ήταν εξαιρετική. Πολλά από αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν πολύ εύκολα να παίξουν μπάλα και επαγγελματικά».