[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ένας εφιάλτης με διάρκεια και όνομα

Όλο τον χειμώνα βλέπω τον ίδιο εφιάλτη. Περπατάω, περπατάω, περπατάω, πλησιάζω να τις φτάσω, αλλά αυτές όλο φεύγουν. Μέχρι που ο καιρός αρχίζει να ξανοίγει. Ο εφιάλτης αλλάζει μορφή. Οι κουβέντες στο γραφείο παίρνουν και δίνουν. Οι καβγάδες για τις ημερομηνίες ανάβουν, η παρέα να μη συμφωνεί για τον προορισμό, τα εισιτήρια αρχίζουν να εξαφανίζονται, οι τιμές στα ξενοδοχεία έχουν ανέβει κι άλλο, ενώ πρέπει να βρεις πέντε μέρες να πας και στο εξοχικό για να δικαιολογήσεις τα λεφτά που έχεις ρίξει. Και έρχεται ο πρώτος καύσωνας. Κι ύστερα ο δεύτερος. Και οι πρώτοι τυχεροί με τις βαλίτσες σε σπρώχνουν στο Μετρό για να περάσουν, στον Ηλεκτρικό δεν χωράς να μπεις Παρασκευή απόγευμα από εκείνους που τρέχουν να προλάβουν το πλοίο. Και οι άλλοι, που έχουν έρθει, κατακλύζουν τα μπαράκια, ψάχνουν εισιτήρια για το Ηρώδειο και περιφέρουν το κοκκινισμένο δέρμα τους στους δρόμους της πόλης. Κι εγώ ζω με την παρηγοριά ότι θα έρθει κι η σειρά μου. Και έρχεται. Μόνο που ο εφιάλτης εξακολουθεί να είναι εκεί. Μια πρέσα ζητάει και την τελευταία ικμάδα, και την τελευταία σταγόνα της ενέργειάς μου να την αφήσω πάνω στο γραφείο. Ο υπολογιστής θα κλείσει, μαζί και η βαλίτσα. Και αρχίζουν τα σχέδια. Στις διακοπές θα πάμε με τη Μαρία για εκείνο το παγωτό στη Βουλιαγμένη. Θα πάω για καφέ με τον Γιάννη που έχω να τον δω έξι μήνες, θα καταβροχθίσω και τούτο κι εκείνο το βιβλίο… Και οι τρεις βδομάδες θα εξανεμιστούν όπως τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει ένας εφιάλτης. Στην επιστροφή θα με περιμένει τεράστιος όγκος δουλειάς σαν τιμωρία που τόλμησα να φύγω. Τα βιβλία δεν θα έχουν ανοιχτεί- αφού ούτε τις ταμπέλες με τις οδούς δεν θα θέλω να διαβάσω, όχι λογοτεχνία- και το παγωτό θα έχει λειώσει κάτω από τον ήλιο κάποιων υποχρεώσεων που διεκδικούν πεισματικά τον χώρο τους. Ένας εφιάλτης με διάρκεια και όνομα: διακοπές.