[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια όαση κοντά στο κέντρο της Αθήνας

Σαββατόβραδο στην καλοκαιρινή σχεδόν άδεια Αθήνα, η πρώτη στάση γίνεται έξω από έναν παλιό θερινό κινηματογράφο. Αφορμή ήταν μια ταινία που όλο τον χειμώνα προσπαθούσαμε να δούμε.

Αλλά λίγο το τρέξιμο της δουλειάς, λίγο οι αίθουσες και οι ώρες που δεν βόλευαν όλη την παρέα, λίγο οι υποχρεώσεις της τελευταίας στιγμής, δεν είχαμε μπορέσει να τη δούμε.

Σαββατόβραδο στην καλοκαιρινή σχεδόν άδεια Αθήνα και ανακαλύπτουμε πως ένας θερινός κινηματογράφος εξακολουθεί προς μεγάλη μας έκπληξη να προβάλλει τη συγκεκριμένη ταινία.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, όσοι ακόμη δεν είχαμε φύγει δώσαμε ραντεβού στο συγκεκριμένο μέρος. Η είσοδός του δεν σε προϊδέαζε ότι θα σε οδηγούσε σε μια μικρή αυλή με βότσαλα και αγιόκλημα. Η κυρία στο ταμείο έμοιαζε σαν να έχει βγει από ταινία του παλιού ελληνικού σινεμά. Μας έκανε δώρο και μικρές χάρτινες βεντάλιες για να αντιμετωπίσουμε τη ζεστή βραδιά. Στο αριστερό μέρος του διαδρόμου πριν βγούμε στην αυλή ακουγόταν δυνατά ο ήχος της παλιά μηχανής προβολής, την οποία χειριζόταν ένας κύριος μεγάλης ηλικίας. Οι καρέκλες του, είναι αλήθεια, δεν ήταν πολύ βολικές. Η ταινία μάς αντάμειψε όμως. Οι εκπλήξεις δεν είχαν τελειώσει. Στην έξοδο περίμεναν καμιά πενηνταριά άτομα, ίσως και παραπάνω, για να παρακολουθήσουν την επόμενη προβολή. Είχαν φτάσει ώς εκεί από διάφορα σημεία της πόλης, όπως ακούγαμε στις μεταξύ τους διηγήσεις που είχαν αρχίσει περιμένοντας να φύγουμε εμείς.

Σχολίαζαν και εκείνοι τον μικρό θερινό κινηματογράφο που δεν τον έπιανε το μάτι σου. Μια όαση κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Όχι, δεν ανακαλύψαμε την Αμερική, απλώς διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν μέρη που στην καθημερινότητά μας δυστυχώς τα προσπερνάμε.