Πήρε τις «Μπότες», το «Κρασί» και έκλεισε την πόρτα

Τη ζωή δεν την πήρε ποτέ πολύ στα σοβαρά μέχρι το τέλος. «Έχεις δει αυτόν τον γέροντα; έτοιμος είναι να την κάνει», έλεγε κάπου μεταξύ τραγουδιού και αλήθειας ο Λι Χέιζλγουντ στο «Cake or Death», το τελευταίο του άλμπουμ. Ο Λι Χέιζλγουντ υπέκυψε τελικά στον καρκίνο, στα 78 του χρόνια. «Έφυγε» ήρεμα στο σπίτι του στο Λας Βέγκας, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη μουσική κληρονομιά από θρυλικά τραγούδια σαν το Τhese Βoots Αre Μade For Walking, το Summer W ine, το Some Velvet Μorning, τις περίφημες συνεργασίες του με τη Νάνσι Σινάτρα και όλη τη μαγεία μιας προσωπικότητας που πάρα πολύ σπάνια συναντάς στους δρόμους της φήμης. Επιλογή του ήταν άλλωστε να μένει στο περιθώριο. Ο Λι θα έβρισκε κάτι διασκεδαστικό να πει ακόμη και για την απαράδεκτη διασκευή του Summer Wine από τον Βίλε Βάλο που ακούγεται πολύ στην Ελλάδα τελευταία.

Από τις «Μπότες» του 1966, πριν από αυτές και μέχρι τελευταία, ο Χέιζλγουντ έκανε σπουδαίες διαδρομές στη μουσική. Συνεργάστηκε με τον Ντουέιν Έντι αλλά με τη Νάνσι Σινάτρα είχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Ήταν εκείνος που την έπεισε να αφήσει πίσω την γλυκερή εικόνα της και να ψάξει να βρει το δικό της ύφος. «Δεν μπορεί να τραγουδάς σαν καλή κυρία», της έλεγε, «πρέπει να μάθεις να τραγουδάς για τους νταλικέρηδες». Η φωνή του, πολύ ιδιαίτερη, βαθιά, έβρισκε μέσα στην αφηγηματική κάντρι, την μπαλάντα και την παλιά καλή ποπ το ιδανικό σκηνικό. Συνθέτης, παραγωγός και ερμηνευτής έγραψε τραγούδια-επιτυχίες για πολλούς όπως το «Ηouston» για τον Ντιν Μάρτιν, ενώ ήταν από τους πρώτους που είχαν ξεχωρίσει έναν νεαρό ονόματι Έλβις Πρίσλεϊ από το Μέμφις του Τενεσί. Στους θαυμαστές του ανήκουν μουσικοί πολύ νεώτεροί του, σαν τους Sonic Υouth, τον Τζάρβις Κόκερ, τον Νικ Κέιβ, τους Lambchop. Είχα την τύχη να τον δω πριν από μερικά χρόνια σε μία από τις λίγες τελευταία συναυλίες του, στο Παραντίζο του Άμστερνταμ. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη από τους φανατικούς θαυμαστές του. Βγήκε στη σκηνή, απλά σαν να έβγαινε από την πόρτα του σπιτιού του, ντυμένος στα μαύρα, κάτι που θα του επέτρεπε ο κρούνερ εαυτός του και ο καουμπόη που πάντα έκρυβε μέσα του. Και άρχισε να λέει τραγουδιστά και πότε-πότε κουβεντιάζοντας μαζί μας τραγούδια σαν το Love & Οther Crimes, το Dirtnap stories, Drinkin΄ Κolsch in Cologne, το πώς θα ήθελε να είναι «η κιθάρα της Ντόλι Πάρτον» και πού έφτασαν εκείνες τις περίφημες «Μπότες». Ούτε εφέ είχε, ούτε κόλπα στη σκηνή. Έτσι, μόνο με τον τρόπο του, έδωσε ένα από τα καλύτερα λάιβ που έχω δει ποτέ. Μ.Μ.