[ Δρόμοι ]

Το αυγουστιάτικο…
… ταξίδι άρχισε κιόλας, αφήσαμε πάλι πίσω μας τον άνεμο να ξεπλύνει τη σκόνη της πολιτείας πάνω στην αφρισμένη προπέλα, μα τι είναι εκείνο που μας κάνει κάθε τόσο να παίρνουμε δρόμο, τι είναι εκείνο που αναζητούμε σε κάθε ταξίδι; Αν είναι…
… να παίρνουμε μαζί στις βαλίτσες μας τις ίδιες συνήθειες, να κουβαλάμε τα ίδια μυαλά όπου κι αν πάμε, τότε καλύτερα να μας λείπει. Να βγούμε από το πετσί μας, να χαθούμε μέσα σε μια λεπτομέρεια, να σταθούμε μπροστά της σαστισμένοι- γιατί ακόμη και η παραμικρή λεπτομέρεια έχει τη σημασία της – μονάχα τότε το ταξίδι αποκτά ένα νόημα, όταν μπορούμε πια να νιώθουμε «άλλοι», σαν να έχουμε ολότελα ξεχάσει τον παλιό εαυτό μας στο σπίτι (άλλωστε, εκεί συχνά τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα από ό,τι ακόμη και στον πιο άγνωστο τόπο). Στη θάλασσα, στην αθάνατη θάλασσα, έγραφε ο Τζόζεφ Κόνραντ, εκεί λαβαίνει τη συχώρεση η αμαρτωλή ψυχή, στη θάλασσα γδύνεται και παραδίνεται, όπως σε ένα κατάστρωμα που τραμπαλίζεται στη φουρτούνα, χωρίς να ξέρει αν θα την οδηγήσει στον χαμό ή στη σωτηρία. Σίγουρα κάτι θα πρέπει να ήξεραν οι δημοτικές αρχές του Τάνγκλγουντ της Μασαχουσέτης που ανήρτησαν αυτή την επιγραφή στην πόλη τους: «Δεν φέρουμε καμιά ευθύνη για τους τουρίστες που χάνονται».

Να ταξιδεύεις…
… χωρίς σταματημό, χωρίς σκοπό και χωρίς επιστροφή, να ζεις μονάχα με τη συγκίνηση που σου δίνει ο κόσμος των άλλων. Όπως ο αρχαίος Απολλώνιος ο Τυανεύς, αυτός ο νομαδικός φιλόσοφος, κάτι ανάμεσα σε προφήτη και θαυματοποιό, που ταξίδεψε σε όλο τον γνωστό κόσμο της εποχής του, από την Αίγυπτο μέχρι την Ινδία και από την Αρμενία μέχρι την Ελλάδα. Έλεγαν πως καταλάβαινε όλες τις γλώσσες του κόσμου και πως μπορούσε να διδάσκει όλη τη σοφία του. Αν εμείς σήμερα αισθανόμαστε λιγότερο σοφοί, ας μην απορούμε γι΄ αυτό. Τα περισσότερα ταξίδια μας τα κάνουμε ανάμεσα στην πολυθρόνα μας και τη βιβλιοθήκη μας: πιο συχνά μένουμε στο γαλάζιο του χάρτη παρά στο γαλάζιο της θάλασσας. «Να διαβάζεις τις εντυπώσεις των περιηγητών», συμβούλευε έναν φίλο του ο φιλόσοφος Καντ από το Κένιξμπεργκ, που ο ίδιος δεν το είχε κουνήσει ποτέ από τη γενέτειρά του. Ίσως γι΄ αυτό έγραψε τόσες ανακρίβειες για την Αφρική («Οι νέγροι γεννιούνται λευκοί», «Οι Οτεντότοι βρωμούν από μακριά»).

Οι τόποι…
… άλλες φορές μιλούν και άλλες φορές σωπαίνουν. Άλλοτε μας μαγεύουν επειδή είναι ολότελα διαφορετικοί και άλλοτε επειδή μας θυμίζουν κάτι. Αν όμως το μισό ταξίδι είναι ο τόπος, το άλλο μισό είναι οι άνθρωποί του. Σε κάθε τόπο υπάρχουν πάντα εκείνοι που μένουν και εκείνοι που φεύγουν. «Είναι παλιό το λιμάνι, δεν μπορώ πια να περιμένω», η αρχή και το τέλος κάθε ταξιδιού.