Οι ζωγραφιές δείχνουν τους ενόχους

Τα χρώματα και οι γραμμές μαρτυρούν παιδικό χέρι. Σε αυτές τις ζωγραφιές ωστόσο τα σπιτάκια βομβαρδίζονται, η μαμά και ο μπαμπάς σφαγιάζονται και τα παιδιά εκτελούνται. Τα θύματα είναι πάντα μαύροι. Οι «κακοί» είναι πάντα πιο ανοιχτόχρωμοι. Πιο ακλόνητες αποδείξεις της συνενοχής του Χαρτούμ στις σφαγές του Νταρφούρ δύσκολα θα βρεθούν ποτέ.

Πεντακόσιες παιδικές ζωγραφιές πρόκειται να υποβληθούν σύντομα ως αποδεικτικά στοιχεία στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που ερευνά τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στη σουδανική επαρχία του Νταρφούρ. Τις έφτιαξαν μικρά παιδιά, ακόμα και οκτώ ετών, που κατάφεραν να ξεφύγουν από τη βία και να βρουν καταφύγιο στο Τσαντ. Η ακτιβίστρια Άννα Σμιτ, μέλος της ειρηνιστικής οργάνωσης Waging Ρeace,

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το Χαρτούμ αρνείται ευθύνες για τη βία. Όμως τα παιδιά ζωγράφισαν Άραβες και Σουδανούς στρατιώτες να σκοτώνουν

ούτε που μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε τη στιγμή που εφοδίαζε τα προσφυγόπουλα με χαρτί, μολύβια και κραγιόνια- ήθελε απλώς να τα κρατήσει απασχολημένα, όσο να μιλήσει με τις μητέρες τους. Χωρίς να το ξέρει, η Σμιτ προσέφερε σε αυτά τα παιδιά μια από τις καλύτερες μορφές θεραπείας που υπάρχουν, έναν τρόπο να αποτυπώσουν τα συναισθήματά τους, συχνά τον μοναδικό τρόπο, μιας και η κατάσταση σοκ στην οποία βρίσκονται τα παιδιά αυτά τα κάνει να κρατούν το στόμα τους κλειστό.

Μαζικοί τάφοι
Οι ζωγραφιές δείχνουν αμάχους και παιδιά να βομβαρδίζονται· σπίτια να πυρπολούνται και χωριά να ισοπεδώνονται· ανθρώπους να αποκεφαλίζονται· ανθρώπους διαμελισμένους να κείτονται μέσα σε λίμνες αίματος· γυναίκες αλυσοδεμένες να μεταφέρονται μακριά· ακόμα και μαζικούς τάφους. Τα θύματα είναι πάντα μαύροι- οι μαύροι κάτοικοι του Νταρφούρ. Οι δράστες έχουν πάντα πιο ανοιχτό δέρμα. Τα προσφυγόπουλα ωστόσο έκαναν το κατηγορώ τους ακόμα σαφέστερο: ζωγράφισαν σουδανικά τεθωρακισμένα, αεροπλάνα και ελικόπτερα, καθώς και στρατιώτες με τη στολή του σουδανικού στρατού να εξαπολύουν συντονισμένες επιθέσεις από κοινού με τις αραβικές πολιτοφυλακές των Τζαντζαουίντ εναντίον αμάχων του Νταρφούρ, οι οποίοι απεικονίζονται να προσπαθούν να υπερασπίσουν εαυτούς με τόξα και βέλη. «Αν αυτό δεν είναι απόδειξη, τότε δεν ξέρω τι μπορεί να είναι», δήλωσε η επικεφαλής της Waging Ρeace Ρεμπέκα Τίνσλι. «Τα παιδιά παρέσχον με τον τρόπο τους ένα φωτογραφικό αρχείο. Και δεν έχουν χειραγωγηθεί, τόσα παιδιά δεν μπορεί να χειραγωγηθούν. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο στις ζωγραφιές είναι εκπληκτικό. Επιβεβαιώνει όλα όσα ξέρουμε και διαψεύδει όσα μας λέει η κυβέρνηση του Σουδάν». Το αρνούνται
Το Χαρτούμ εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να αρνείται πεισματικά κάθε ευθύνη για το κύμα βίας που έχει κοστίσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια τις ζωές 200.000

ανθρώπων στο Νταρφούρ, έχει υποχρεώσει περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια άλλους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και έχει αφήσει συνολικά τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους πλήρως εξαρτώμενους από την ανθρωπιστική βοήθεια. Έπειτα από χρόνια επίμονης άρνησης, συμφώνησε με την ανάπτυξη στην περιοχή κοινής δύναμης του ΟΗΕ και της Αφρικανικής Ένωσης, 26.000 ανδρών, που αποφασίστηκε την Τρίτη ομόφωνα στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Πολλοί όμως αμφιβάλλουν για την ειλικρίνεια των προθέσεων του Χαρτούμ: δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα έκανε μια παραχώρηση για να την πάρει κατόπιν πίσω. Υπάρχουν ήδη μάλιστα κάποια δυσοίωνα σημάδια: ένας Σουδανός υπουργός φέρεται ότι χαρακτήρισε το νέο ψήφισμα του ΟΗΕ θνησιγενές…


Πεθαίνουν 110 άνθρωποι κάθε μέρα

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ Ποινικό Δικαστήριο έχει ήδη κατονομάσει ως υπόπτους για εγκλήματα πολέμου στο Νταρφούρ έναν Σουδανό υπουργό, τον Αχμέντ Μουχάμεντ Χαρούν, και έναν ηγέτη των διαβόητων Τζαντζαουίντ, τον Αλί Μοχάμεντ Αλί Αμπντ-αλ-Ραχμάν. Οι πιθανότητες να τους παραδώσει το Σουδάν ωστόσο είναι μάλλον λιγοστές. Στο μεταξύ, και σύμφωνα με την οργάνωση Waging Ρeace, περίπου 110 άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν στο Νταρφούρ κάθε ημέρα. Και σύμφωνα με την Τίνσλι, που διεξάγει εκστρατεία για την επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων εναντίον του Χαρτούμ, ένα «δεύτερο κύμα γενοκτονίας» βρίσκεται σε εξέλιξη: στο Νταρφούρ ο βιασμός χρησιμοποιείται ως όπλο και πολλές γυναίκες που βιάστηκαν έχουν μολυνθεί από τον ιό του ΑΙDS- και φυσικά δεν έχουν καμία πρόσβαση σε φάρμακα.