Βουτιά στα παιδικά χρόνια

Βουτιά στα μαθητικά χρόνια κάνει ο Μιχάλης Μανουσάκης, που ανασταίνει ένα ξεχασμένο σχολείο της Τήνου με τις εικαστικές του παρεμβάσεις
«Θέλησα να κάνω μια βουτιά στην παιδική ηλικία μέσα από την ωριμότητα που έχω σήμερα», λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Μιχάλης Μανουσάκης, ο οποίος στην καρδιά του καλοκαιριού αποφάσισε να «χτυπήσει» στην Τήνο. Μόνο που δεν επέλεξε μια γκαλερί για την νέα του έκθεση «Παρακείμενος χρόνος», αλλά ένα σχολείο εν αποστρατεία στον γραφικό Φαλατάδο της Τήνου. Το γέμισε με παλιά παιχνίδια (σε τεράστια πανό), δερμάτινες σάκες, γομολάστιχες και αναγνωστικά με ψιλές και δασείες που κλείδωσε σε προθήκες, και με δικά του έργα (ζωγραφικά, ένα γλυπτό και ένα βίντεο) που άπλωσε στον χώρο και προκαλεί τους επισκέπτες να κάνουν ένα ταξίδι στις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων.

ΙΝFΟ

Η έκθεση του Μιχάλη Μανουσάκη «Παρακείμενος χρόνος» εγκαινιάζεται απόψε στις 20.30
στο Δημοτικό Σχολείο Φαλατάδου Τήνου. Έως τις 26/8.

«Κρύβει μέσα της μια πικραμένη γλύκα», προσθέτει ο καλλιτέχνης. «Είναι σα να είσαι ηλικιωμένος και κοιτάς την παιδική σου φωτογραφία. Δεν πονάς; Χαίρεσαι όμως που ήσουν εκεί, που έζησες και νιώθεις πώς εξακολουθείς να ζεις μέσα από τον πόνο. Δοκιμάζεσαι ξανά. Πιστεύω πως βοηθά τον θεατή να κάνει μια ενδοσκόπηση, να διαβάσει τον εαυτό του περισσότερο, να καταλάβει τις ανάγκες του».

Προσωπικές του αναμνήσεις- όπως τον γολγοθά που αισθανόταν πως ανέβαινε μέχρι να φτάσει από το θρανίο στον μαυροπίνακα- αποτύπωσε στο γλυπτό του, όπου το τελευταίο θρανίο μοιάζει να βρίσκεται ένα βήμα πριν απ΄ τον γκρεμό. Η οικογένειά του έχει πάρει τη θέση της στα «πειραγμένα» αναγνωστικά αντί για τη Λόλα, τον Μίμη, την Άννα και την Έλλη, ενώ στο μικρό θεατράκι του σχολείου ένα βίντεο κάνει τον επισκέπτη να θυμηθεί τα χρόνια που απήγγελλε ποιηματάκια στις γιορτές.

«Είναι μια έκθεση που δεν θα μπορούσε να γίνει σε γκαλερί, διότι επανεντάσσονται στον χώρο τα συναισθήματα που αναπτύχθηκαν κάποτε μέσω των εικόνων», λέει ο καλλιτέχνης, που είναι μανιώδης συλλέκτης παιδικών παιχνιδιών (τα παιχνίδια των τεράστιων πανό προέρχονται από τη συλλογή του). «Επέλεξα να τα παρουσιάσω στην έκθεση ως μικρά γλυπτά που έχουν αυτονομία και αιωνιότητα. Ως αντικείμενα που αγαπήθηκαν από αθώες ανάσες», προσθέτει.

«Η επιστροφή έχει πόνο. Θυμάσαι κάτι που τελειώνει. Τελειώνει όμως; Δεν έχουν απαντήσεις τα ερωτήματα. Αν είχαν όμως, δεν θα είχε νόημα η ζωή μας. Αυτά που κλειδώνουμε στη μνήμη μας μάς τρομοκρατούν, αλλά πολλές φορές μπορούν να μας βοηθήσουν να γίνουμε καλύτεροι στο μέλλον».


«Ζηλεύω τον εαυτό μου…»

«Ζηλεύω τον εαυτό μου, που αφήνεται, ξεδιπλώνεται, μου αποκαλύπτει και μου δίνει πολλά», λέει ο Μιχάλης Μανουσάκης. Το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος δάσκαλος (καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) τον επηρέασε άραγε στην επιλογή του θέματος της έκθεσης, που έχει ως κύριο άξονα
τις σχολικές αναμνήσεις; «Τα νέα παιδιά έχουν διαφορετική δυναμική. Δεν έχουν σχέση με τους παλαιότερους μαθητές. Έχουν άλλες, ιδιαίτερες, διαφορετικές εμπειρίες, τις οποίες και μεταφέρουν στον χώρο διδασκαλίας, με αποτέλεσμα να γίνεται πολλές φορές ο δάσκαλος μαθητής τους…».