Ο Φιντέλ δεν μένει πια εδώ

Έπειτα από μια περίοδο αναμονής, οι διαφωνούντες βυθίστηκαν ξανά στην απαισιοδοξία. Έπειτα από μια περίοδο ύφεσης, απλοί πολίτες άρχισαν ξανά να εγκαταλείπουν τη χώρα με οτιδήποτε επιπλέει. Έναν χρόνο μετά την «προσωρινή» παράδοση της εξουσίας από τον Φιντέλ στον Ραούλ, τίποτε δεν έχει αλλάξει στην Κούβα. Εκτός αν κοιτάξει κανείς καλύτερα.

31 Ιουλίου του 2006. Η ημέρα που σόκαρε τους Κουβανούς και ενέπνευσε χιλιάδες αναλύσεις για την «επόμενη ημέρα» στο νησί. Για πρώτη φορά από το 1959, ο Φιντέλ Κάστρο ανακοίνωσε πως έπρεπε να «ξεκουραστεί». Η επέμβαση στην οποία είχε υποβληθεί, εξαιτίας βαριάς εντερικής αιμορραγίας, τον υποχρέωνε να βγάλει από τη σκιά τον αδελφό του και υπουργό Άμυνας Ραούλ, μεταβιβάζοντάς του «προσωρινά» την εξουσία.

Έναν χρόνο μετά, η ανάρρωση του Φιντέλ συνεχίζεται. Κι αν κάποιοι πίστευαν ακόμα στο «προσωρινό» του πράγματος, η ομιλία του Ραούλ στην εθνική εορτή της 26ης Ιουλίου, στη θέση του Φιντέλ, τους έπεισε για τη μονιμότητά

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ

Η ομιλία του Ραούλ Κάστρο στην εθνική εορτή της 26ης Ιουλίου έπεισε τους Κουβανούς για τη μονιμότητά του

του. Την ημέρα εκείνη, ο Ραούλ παρουσίασε με σαφήνεια τον «οδικό χάρτη» του καθεστώτος: επιμονή στον ίδιο πολιτικό και διπλωματικό δρόμο, προσαρμογές στον τομέα της οικονομίας, όλα αυτά με «ακρίβεια, τάξη και πειθαρχία».

Τα στοιχεία
«Στα απολυταρχικά καθεστώτα, τις αλλαγές δεν τις φέρνει η αρρώστια του ηγέτη», σχολιάζει ο Βλαντίμιρο Ρόκα, πρώην πολιτικός κρατούμενος. «Όλα συνεχίζονται όπως πριν», λέει ο Όσκαρ Εσπινόσα, ένας από τους 75 διαφωνούντες που συνελήφθησαν το 2003- απελευθερώθηκε για λόγους υγείας. Τα στοιχεία των αμερικανικών αρχών στηρίζουν την άποψή του: Έπειτα από μια περίοδο ύφεσης, οι Κουβανοί άρχισαν ξανά να ρίχνονται στη θάλασσα ελπίζοντας να εξασφαλίσουν πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ. Από τον Ιανουάριο, 2.819 έχουν καταφέρει να βγουν στις ακτές της Φλόριντας. Άλλοι 9.296 εισήλθαν στις ΗΠΑ μέσω Μεξικού. Εκ πρώτης όψεως, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κι όμως, το ημερολόγιο που κράτησε τον τελευταίο χρόνο η Σαρά Ρουμέτ, η ανταποκρίτρια της «Μonde» στην Κούβα, αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

31 Ιουλίου 2006
«Διακήρυξη προς τον κουβανικό λαό!»
ΓΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ εμφάνιση του Φιντέλ, η ώρα είναι περίεργη. Συνήθως, εμφανίζεται στις 18:00. Απόψε όμως, η τηλεόραση προαγγέλλει μια εμφάνισή του στις 21:00. Βρίσκομαι σε ένα μπαρ για τουρίστες, η τηλεόραση είναι αναμμένη. Αντί του Φιντέλ, ωστόσο, εμφανίζεται ο γραμματέας του. Ο γραμματέας διαβάζει το μήνυμα του Φιντέλ και οι Κουβανοί που είναι παρόντες πετρώνουν. Δεν ανταλλάσσουν ούτε βλέμμα, δεν αποκαλύπτουν συναισθήματα. Για πρώτη φορά από το 1959, η εξουσία μεταβιβάζεται «προσωρινά» στον αδελφό του «Λίντερ Μάξιμο», Ραούλ. Έπειτα, ούτε λέξη. Να ήταν όνειρο; 10 Αυγούστου 2006
Η ρουτίνα της απουσίας
ΓΙΝΟΜΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑΣ του εξής διαλόγου:

– Αδελφέ, συμβαίνουν σοβαρά πράγματα στα ψηλά! Είδες, ακύρωσαν το καρναβάλι!

– Ναι, το έμαθα…

– Και όχι μόνο: ακύρωσαν και τον κυκλώνα! (λίγο πριν φτάσει στην Αβάνα ο κυκλώνας Κρις, εξατμίστηκε μέσα σε ένα σύννεφο βροχής). Κουβανικό δαιμόνιο: κανείς ποτέ δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά.

15 Ιανουαρίου 2007
Εδώ Ίντερνετ
ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, μεταδόθηκε μια εκπομπή αφιερωμένη σε έναν πρώην αξιωματούχο, έναν υπερτιμημένο ποιητή, διαβόητο για τον ρόλο του ως αρχιλογοκριτή στις αρχές του ΄70. Μια εβδομάδα μετά, η πολεμική καλά κρατεί… Πολεμική; Πού, πώς; Υπάρχουν τόσο λίγοι χώροι ανοιχτοί στην αυθόρμητη ανταλλαγή απόψεων στην Κούβα. Τώρα όμως υπάρχει το Ίντερνετ, η ηλεκτρονική αλληλογραφία. Καλλιτέχνες και διανοούμενοι εξεγείρονται, θυμίζουν πόσα τράβηξαν εξαιτίας του συγκεκριμένου ανθρώπου. Παρά τους περιορισμούς του- το εσωτερικό δίκτυο είναι αποκομμένο από το παγκόσμιο, χρειάζεται ειδική άδεια για να αποκτήσεις πρόσβαση- το Ίντερνετ έκανε δυνατό κάτι μέχρι πρόσφατα αδύνατο.

28 Μαρτίου 2007
Λεπτομέρειες
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ για μια στιγμή ότι οι μοναδικές πηγές ενημέρωσής σας είναι δύο κυβερνητικές εφημερίδες με τέσσερα φύλλα έκαστη και τέσσερα κυβερνητικά δίκτυα. Ώσπου ξαφνικά, μια δημοσιογράφος του ενιαίου δελτίου ειδήσεων ανακοινώνει ήρεμα: «Έτσι κι αλλιώς, όλοι ξέρουμε πως στη χώρα μας κανείς δεν ζει από τον μισθό του». Σοκ. Όχι γιατί δεν λέει την αλήθεια, αλλά γιατί τη λέει! Την επομένη το ίδιο κανάλι προβάλλει, σπάζοντας το μακροχρόνιο εμπάργκο, το «Σουίτα Αβάνα», ένα σιωπηλό ντοκιμαντέρ του Φερνάντο Πέρες που αφηγείται τη δύσκολη καθημερινότητα κατοίκων της πρωτεύουσας. Δύσκολο να καταλάβει κανείς τι σημαίνουν αυτές οι λεπτομέρειες. Είναι όμως ανακουφιστικό να βλέπεις την πραγματικότητα και την τηλεοπτική απεικόνισή της κάπως να συμπίπτουν.

5 Απριλίου 2007
Η ζωή α λα κουβανικά
Το φανάρι ανάβει κόκκινο, τα αυτοκίνητα σταματούν. Μπροστά, μια σοβιετική μοτοσυκλέτα με καλάθι. Ως συνήθως, μια ομάδα γυναικών σπεύδει προς τα σταματημένα αυτοκίνητα- κάνουν οτοστόπ. Μια γυναίκα πλησιάζει τη μοτοσυκλέτα και ρωτάει τον οδηγό· στην απάντησή του, σκάει στα γέλια και κάθεται σαν αμαζόνα πίσω του. Ο συνεπιβάτης στο καλάθι κάτι της λέει, εκείνη σκύβει και του ψιθυρίζει στο αυτί. Μέσα σε λίγα λεπτά, αυτοί οι τρεις παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι αναπτύσσουν μια οικειότητα που καταπλήσσει και γοητεύει τον ξένο. Στην Κούβα η ζωή βιώνεται ημέρα την ημέρα, το αύριο υπάρχει μόνο αόριστα, αλλά την επόμενη ώρα όλα μπορεί να συμβούν.α